Чу моликро бурун аз дасти ранҷӣ
چو مالک را برون از دست رنجی
Фурӯ шуд пой азон савдо ба ганҷӣ
فرو شد پای ازان سودا به گنجی
намеомад ба рӯй он длороӣ
نمی آمد به روی آن دلارای
Дар он раҳ бар замин аз шодяши пой
در آن ره بر زمین از شادیش پای
Ба бӯяши ҷони ҳамеи пурвирд ва ме рафт
به بویش جان همی پرورد و می رفت
Ду манзилро яке мекард ва ме рафт
دو منزل را یکی می کرد و می رفت
Ба Миср омад чу наздик аз раҳи давр
به مصر آمد چو نزدیک از ره دور
Миён Мисрён шуд қиссаи машҳур
میان مصریان شد قصه مشهور
Ки омад молик инак аз сафари боз
که آمد مالک اینک از سفر باز
Ба ъбронӣ ғуломӣ гашта дмсоз
به عبرانی غلامی گشته دمساز
Бар авҷи некуии тобандаи моҳӣ
بر اوج نیکویی تابنده ماهی
Ба малики дилбарии фархундаи шоҳӣ
به ملک دلبری فرخنده شاهی
Надида бо ҳазорон дидаи афлок
ندیده با هزاران دیده افلاک
Чу ӯ нақшӣ ба сўртхонаҳи хок
چو او نقشی به صورتخانه خاک
Чу шоҳи Мисри ин овоза бишунид
چو شاه مصر این آوازه بشنید
Азин ғайрати басӣ бар хеши печид
ازین غیرت بسی بر خویش پیچید
Ки хоки Мисри бустон ҷамол аст
که خاک مصر بستان جمال است
Ба аз гулҳои ин бустон маҳол аст
به از گلهای این بستان محال است
Гулӣ каз равзаи фирдавси хезад
گلی کز روضه فردوس خیزد
зи шарми рӯишон бар хоки резад
ز شرم رویشان بر خاک ریزد
Азизи Мисрро гуфтои равони шӯ
عزیز مصر را گفتا روان شو
Ба истиқболи сӯии коварони шӯ
به استقبال سوی کاوران شو
Ба чашм худ бибин он моҳрӯ ро
به چشم خود ببین آن ماهرو را
Биовар рӯи бад-ӣни даргоҳ ӯ ро
بیاور رو بدین درگاه او را
Азиз аз Мисри рӯ дар корвон кард
عزیز از مصر رو در کاروان کرد
Назар дар рӯй он ором ҷон кард
نظر در روی آن آرام جان کرد
Чунон дидор ӯ аз худ рабӯдаш
چنان دیدار او از خود ربودش
Ки бихўди хост то оради суҷудаш
که بیخود خواست تا آرد سجودش
Вале Юсуфи сараш аз хоки бардошт
ولی یوسف سرش از خاک برداشت
Ба пеш рӯй хешаш саҷда нагузошт
به پیش روی خویشش سجده نگذاشت
Ки сари ҷузи пеши он кас хам мабодат
که سر جز پیش آن کس خم مبادت
Ки бар гардани зи сари миннати ниҳодат
که بر گردن ز سر منت نهادت
Азиз онгаҳ з молик шуд талабкор
عزیز آنگه ز مالک شد طلبکار
Каши орад то дар шоҳи ҷаҳондор
کش آرد تا در شاه جهاندار
Бигуфто з омадан фикрӣ надорем
بگفتا ز آمدن فکری نداریم
Вале аз лутф ту умедворем
ولی از لطف تو امیدواریم
Ки моро ин замони маъзӯри дорӣ
که ما را این زمان معذور داری
Ба осоиши дарин манзил гузорӣ
به آسایش درین منزل گذاری
Буд рӯзии се чор осӯда гирдем
بود روزی سه چار آسوده گردیم
Ки аз ранҷи сафар бехоб ва хӯрдем
که از رنج سفر بی خواب و خوردیم
Ғубор аз рӯйу чирк аз тан бишӯйем
غبار از روی و چرک از تن بشوییم
Тани покизаи сӯии шоҳи пўиим
تن پاکیزه سوی شاه پوییم
Азизи Миср чун ин нукта бишунид
عزیز مصر چون این نکته بشنید
Ба хдмтгории шаҳ боз гардид
به خدمتگاری شه باز گردید
Ба шоҳ аз ҳасани Юсуфи шама Эй гуфт
به شاه از حسن یوسف شمه ای گفت
Ба ғайрати сохт ҷони шоҳро ҷуфт
به غیرت ساخت جان شاه را جفت
Ишорат кард каз хубони ҳазорон
اشارت کرد کز خوبان هزاران
Ба доролмлки хӯбии шаҳриёрон
به دارالملک خوبی شهریاران
Ҳамаи заррин калла биниҳода бар сар
همه زرین کله بنهاده بر سر
Ҳамаи зркши қабои пӯшида дар бар
همه زرکش قبا پوشیده در بر
Камарҳои мурассаъ бар майонишон
کمرهای مرصع بر میانشان
Ба ханда дар шукри резии даҳонишон
به خنده در شکر ریزی دهانشان
Чу гул аз гулшан хӯбӣ бичинанд
چو گل از گلشن خوبی بچینند
зи глрўён мисрӣ баргузинанд
ز گلرویان مصری برگزینند
Ки чун оранди Юсуфро ба бозор
که چون آرند یوسف را به بازار
Кунандаш арз бар чашми харидор
کنندش عرض بر چشم خریدار
Кашанди ӣнони бад-ӣни шаклу шамоил
کشند اینان بدین شکل و شمایل
Ба даъвии доряши саф дар муқобил
به دعوی داریش صف در مقابل
Шавад вари худ буд меҳри ҷаҳонгард
شود ور خود بود مهر جهانگرد
Азин оташи рухони бозор ӯ сард
ازین آتش رخان بازار او سرد