Зулайхо буд азин сӯрати тиҳии дил

زلیخا بود ازین صورت تهی دل

Казу то Юсуф омад як ду манзил

کزو تا یوسف آمد یک دو منزل

Вале ҷонаш азон маънӣ хабар дошт

ولی جانش ازان معنی خبر داشت

зи доғи шавқи сӯзӣ дар ҷигар дошт

ز داغ شوق سوزی در جگر داشت

намедонист кони шавқ аз куҷо хост

نمی دانست کان شوق از کجا خاست

Ба ҳиялати созяши таскини ҳамеи хост

به حیلت سازیش تسکین همی خواست

Ба саҳро шуд бурун то зон баҳона

به صحرا شد برون تا زان بهانه

зи дил берун диҳад андӯҳи хона

ز دل بیرون دهد اندوه خانه

Ба сахтӣ чанд рӯзи онҷо ба сари барад

به سختی چند روز آنجا به سر برد

Бар он меҳнати басии дандони биФшрд

بر آن محنت بسی دندان بیفشرد

Гирифт асбоби айшу хуррамии пеш

گرفت اسباب عیش و خرمی پیش

Вале ҳар лаҳза шуд андӯҳ ӯ беш

ولی هر لحظه شد اندوه او بیش

Чу дар саҳро ба хирман сайлаш афтод

چو در صحرا به خرمن سیلش افتاد

Дигар бора ба хона майлаш афтод

دگر باره به خانه میلش افتاد

Ба пушти борагӣ ҳўдҷ нишин шуд

به پشت بارگی هودج نشین شد

Ба манзилгоҳи худ риҳлат гузин шуд

به منزلگاه خود رحلت گزین شد

Агар чаҳ рӯй дар манзилгаҳаш буд

اگر چه روی در منزلگهش بود

Гузар бар соҳати қасри шаҳаш буд

گذر بر ساحت قصر شهش بود

Чу дид он анҷуман гуфт ин чаҳ ғавғост

چو دید آن انجمن گفت این چه غوغاست

Ки гӯйии растхез аз Миср бархест

که گویی رستخیز از مصر برخاست

Яке гуфт ин пай фархунда номӣаст

یکی گفت این پی فرخنده نامیست

Бисоти арз канъонӣ ғуломӣаст

بساط عرض کنعانی غلامیست

Ғуломии не ки рахшони офтобӣ

غلامی نی که رخشان آفتابی

Ба доролмлки хӯбии комёбӣ

به دارالملک خوبی کامیابی

Зулайхои доман ҳўдҷ барандохт

زلیخا دامن هودج برانداخت

Чу чашмаш бар ғулом афтод бишнохт

چو چشمش بر غلام افتاد بشناخت

Баромад аз дилаш бе хости фарёд

برآمد از دلش بی خواست فریاد

зи фарёдӣ ки зад бе худ биФтод

ز فریادی که زد بی خود بیفتاد

Равони ҳўдҷи кашони ҳўдҷи бронднд

روان هودج کشان هودج براندند

Ба хлўтхонаҳи хосаши расонданд

به خلوتخانه خاصش رساندند

Чу шуд манзилгаҳаши он хилвати роз

چو شد منزلگهش آن خلوت راز

зи ҳол бехудӣ омад ба худ боз

ز حال بی خودی آمد به خود باز

Азу пурсед дояи к-эии длФрўз

ازو پرسید دایه کای دلفروز

Чаро кардӣ фиғон аз ҷони пари сӯз

چرا کردی فغان از جان پر سوز

Лаби ширин ба афғон чун кушодӣ

لب شیرین به افغان چون گشادی

Бидон талхӣ чаро бе худ фитодӣ

بدان تلخی چرا بی خود فتادی

Бигуфт эй меҳрбони модар чаҳ гӯям

بگفت ای مهربان مادر چه گویم

Ки гардад офати ман ҳар чаҳ гӯям

که گردد آفت من هر چه گویم

Дар он маҷмаъи ғуломиро ки дидӣ

در آن مجمع غلامی را که دیدی

зи аҳли Мисри васф ӯ шунидӣ

ز اهل مصر وصف او شنیدی

зи олами қиблаи гоҳи ҷон ман ӯст

ز عالم قبله گاه جان من اوست

Фидояши ҷони ман ҷонон ман ӯст

فدایش جان من جانان من اوست

Ба хобам рӯй зебо вай намӯда сет

به خوابم روی زیبا وی نموده ست

Шикеб аз ҷони шайдои ваии рабӯдаи сет

شکیب از جان شیدا وی ربوده ست

Ба тан дар таб ба дил дар тоб азуем

به تن در تب به دل در تاب ازویم

зи дидаи ғарқи хӯн ноб азуем

ز دیده غرق خون ناب ازویم

Дарин кишвари з савдояш фитодам

درین کشور ز سودایش فتادم

Бад-ӣни шаҳр аз таманнояш фитодам

بدین شهر از تمنایش فتادم

зи хону мони марои овора ӯ сохт

ز خان و مان مرا آواره او ساخت

Дарин оворагеи бечора ӯ сохт

درین آوارگی بیچاره او ساخت

Ба ҳар меҳнат ки дидӣ чанд солим

به هر محنت که دیدی چند سالم

Ки буд аз роҳати гетии малолам

که بود از راحت گیتی ملالم

Ҳама аз орзӯӣ рӯй ӯ буд

همه از آرزوی روی او بود

зи шавқи қомати дилҷӯй ӯ буд

ز شوق قامت دلجوی او بود

зи кӯҳи афзӯн буд бори ман имрӯз

ز کوه افزون بود بار من امروز

Надонам чун шавад кори ман имрӯз

ندانم چون شود کار من امروز

Маи ман шоҳи айвон ки гардад

مه من شاه ایوان که گردد

Ба рухи шамъи шабистон ки гардад

به رخ شمع شبستان که گردد

Кадомин дида гардад равшан аз вай

کدامین دیده گردد روشن از وی

Кадомин хона гардад гулшан аз вай

کدامین خانه گردد گلشن از وی

Ки ёбад аз лаби ҷонбхш ӯ ком

که یابد از لب جانبخش او کام

Ки гирад дар паноҳи сурӯши ором

که گیرد در پناه سروش آرام

Каманди ҷаъди мишкӣнаш ки бофад

کمند جعد مشکینش که بافد

зи васли нахли симинаш ки лофад

ز وصل نخل سیمینش که لافد

Ки бозад ҳосили худ дар баҳояш

که بازد حاصل خود در بهایش

Ки созад кӯҳли дидаи хоки поиш

که سازد کحل دیده خاک پایش

Маро ба гардад аз ваии ҳол ё не

مرا به گردد از وی حال یا نی

Расад дастами бад-ӣни иқбол ё не

رسد دستم بدین اقبال یا نی

Чу дояи оташ ӯ дид каз чист

چو دایه آتش او دید کز چیست

Чу шамъ аз оташ ӯ зор бигирист

چو شمع از آتش او زار بگریست

Бигуфт эй шамъи сӯзи худ ниҳони дор

بگفت ای شمع سوز خود نهان دار

Ғами шаби ранҷи рӯзи худ ниҳони дор

غم شب رنج روز خود نهان دار

Сабурӣ пеша кардӣ рӯзгорӣ

صبوری پیشه کردی روزگاری

Макун ҷузи сабр низ имрӯзи корӣ

مکن جز صبر نیز امروز کاری

Буд каз сабр умедат барояд

بود کز صبر امیدت برآید

зи абри тира хуршедат барояд

ز ابر تیره خورشیدت برآید