Чаҳ хуш вақтеу хуррами рӯзгорӣ
چه خوش وقتی و خرم روزگاری
Ки ёрӣ бар хӯрд аз васли ёрӣ
که یاری بر خورد از وصل یاری
Барафрӯзад чароғи ошноӣ
برافروزد چراغ آشنایی
Раҳоӣ ёбад аз доғи ҷудоӣ
رهایی یابد از داغ جدایی
Чу Юсуф шуд ба хӯбии гарми бозор
چو یوسف شد به خوبی گرم بازار
Шудандаш Мисрён яксар харидор
شدندش مصریان یکسر خریدار
Ба ҳар чизе ки ҳар кас дастрас дошт
به هر چیزی که هر کس دسترس داشت
Дар он бозори байъ ӯ ҳавас дошт
در آن بازار بیع او هوس داشت
Шунидам каз ғамаш золӣ барошуфт
شنیدم کز غمش زالی برآشفت
Танидаи ресмонӣ чанд ме гуфт
تنیده ریسمانی چند می گفت
Ҳамин бас гарчи баси косади қумошам
همین بس گرچه بس کاسد قماشم
Ки дар силк харидоронаш бошам
که در سلک خریدارانش باشم
Мунодӣ бонг мезад аз чапу рост
منادی بانگ می زد از چپ و راست
Ки мехоҳад ғуломӣ бе каму кост
که می خواهد غلامی بی کم و کاست
Рух ӯ матлаъи субҳи сабоҳат
رخ او مطلع صبح صباحت
Лаб ӯ гавҳари кони малоҳат
لب او گوهر کان ملاحت
зи симои салоҳаши чеҳраи пари нур
ز سیمای صلاحش چهره پر نور
Ба ахлоқи киромаши синаи маъмур
به اخلاق کرامش سینه معمور
Наёрад бар забони ҷузи ростии ҳеҷ
نیارد بر زبان جز راستی هیچ
Набошад дар калом ӯ хаму печ
نباشد در کلام او خم و پیچ
Яке шуд зон миёнаи аввали кор
یکی شد زان میانه اول کار
Ба як бадараи зари сурхаши харидор
به یک بدره زر سرخش خریدار
Азон бадара ки чун хоҳии шумориш
ازان بدره که چون خواهی شمارش
Биёбӣ аз дурусти зари ҳазораш
بیابی از درست زر هزارش
Харидорони дигари Рахши ронданд
خریداران دیگر رخش راندند
Ба манзилгоҳи сад бадараи расонданд
به منزلگاه صد بدره رساندند
Бар он афзуди давлатманди дигар
بر آن افزود دولتمند دیگر
Ба қадари вазни Юсуфи машки азФр
به قدر وزن یوسف مشک اذفر
Бар он донои дигари сохт афзӯн
بر آن دانای دیگر ساخت افزون
Ба вазнаши лаъли ноб ва дар макнун
به وزنش لعل ناب و در مکنون
Бад-ӣни қонӯн тараққӣ ме намуданд
بدین قانون ترقی می نمودند
зи анвоъ нафоис ме фузуданд
ز انواع نفایس می فزودند
Зулайхои гашти азин маънии хабардор
زلیخا گشت ازین معنی خبردار
Музоъафи сохт онҳоро ба як бор
مضاعف ساخت آنها را به یک بار
Харидорони дигар лаб бибастанд
خریداران دیگر لب ببستند
Пас зонуӣ навмидӣ нишастанд
پس زانوی نومیدی نشستند
Азизи Мисрро гуфт эй накӯи рой
عزیز مصر را گفت ای نکو رای
Бирав бар молики ин қимат бипаймоӣ
برو بر مالک این قیمت بپیمای
Бигуфто ончӣ ман дорам дафина
بگفتا آنچه من دارم دفینه
зи машку гавҳару зар дар хазина
ز مشک و گوهر و زر در خزینه
Ба як нимаи баҳояши брнёид
به یک نیمه بهایش برنیاید
Адои он тамом аз ман кӣ ояд
ادای آن تمام از من کی آید
Зулайхо дошт дарҷии пари зи гавҳар
زلیخا داشت درجی پر ز گوهر
На дарҷӣ балки бурҷии пари зи ахтар
نه درجی بلکه برجی پر ز اختر
Баҳои ҳар гуҳар зон дарҷи макнун
بهای هر گهر زان درج مکنون
Хароҷи Миср будӣ балки афзӯн
خراج مصر بودی بلکه افزون
Бигуфто кини гуҳарҳо дар баҳояш
بگفتا کین گهرها در بهایش
Бидиҳ эй гавҳари ҷонами фидояш
بده ای گوهر جانم فدایش
Азиз оварад боз аз нави баҳона
عزیز آورد باز از نو بهانه
Ки дорад майли он шоҳи замона
که دارد میل آن شاه زمانه
Ки дар хайли ваии ин покизаи домон
که در خیل وی این پاکیزه دامان
Буд сари дафтари дигари ғуломон
بود سر دفتر دیگر غلامان
Бигуфто рӯи сӯии шоҳи ҷаҳондор
بگفتا رو سوی شاه جهاندار
Ҳақи хидматгузориро баҷои ор
حق خدمتگزاری را بجا آر
Бигӯ бар дили ҷузи ин бандӣ надорам
بگو بر دل جز این بندی ندارم
Ки пеши дида фарзандӣ надорам
که پیش دیده فرزندی ندارم
Сарафрозии Фзои зини эҳтиромам
سرافرازی فزا زین احترامم
Ки ояд зери фармони ин ғуломам
که آید زیر فرمان این غلامم
Ба бурҷами ахтар тобанда бошад
به برجم اختر تابنده باشد
Марои фарзанду шаҳро банда бошад
مرا فرزند و شه را بنده باشد
Чу шоҳи ин нукта санҷида бишунид
چو شاه این نکته سنجیده بشنید
зи базли илтимосаш сар напечед
ز بذل التماسش سر نپیچید
Иҷозат дод то ҳолеи харидаш
اجازت داد تا حالی خریدش
зи меҳри дил ба фарзандӣ гузидаш
ز مهر دل به فرزندی گزیدش
Ба сӯии хонаи барадаши хурраму шод
به سوی خانه بردش خرم و شاد
Зулайхо шуд зи банди меҳнати озод
زلیخا شد ز بند محنت آزاد
Ба мижгони гавҳари шодии ҳамеи сифт
به مژگان گوهر شادی همی سفت
Ду чашми худ ҳаме молида ва ме гуфт
دو چشم خود همی مالید و می گفت
Ба бедорӣаст ё раб ё ба хоб аст
به بیداریست یا رب یا به خواب است
Ки ҷони ман зи ҷонон комёб аст
که جان من ز جانان کامیاب است
Ба шабҳои сияҳ кӣ буд умедам
به شبهای سیه کی بود امیدم
Ки гардад рӯзии ин рӯзи сифедам
که گردد روزی این روز سفیدم
Шабамро субҳи фирӯзии баромад
شبم را صبح فیروزی برآمد
Ғаму ранҷи шборўзии саромад
غم و رنج شباروزی سرآمد
Шудам бо нозанини хеши ҳамроз
شدم با نازنین خویش همراز
Сазад акнӯн ки бар гардун кунам ноз
سزد اکنون که بر گردون کنم ناز
Дарин мҳнтсро беғам чу ман кист
درین محنتسرا بی غم چو من کیست
Пас аз пажмурдагии хуррам чу ман кист
پس از پژمردگی خرم چو من کیست
Чаҳ будам моҳе дар мотами об
چه بودم ماهیی در ماتم آب
Тпон бар реги тФсон аз ғами об
طپان بر ریگ تفسان از غم آب
Даромад силӣ аз абри каромат
درآمد سیلی از ابر کرامت
Ба дарёи барад азон регами саломат
به دریا برد ازان ریگم سلامت
Ки будам гмраҳ дар зулмати шаб
که بودم گمره در ظلمت شب
Расидаи ҷон з гумроҳем бар лаб
رسیده جان ز گمراهیم بر لب
Баромад аз уфуқи рухшандаи моҳӣ
برآمد از افق رخشنده ماهی
Ба кӯй давлатам бинмуд роҳӣ
به کوی دولتم بنمود راهی
Ки будам хуфтае бар бистари марг
که بودم خفته ای بر بستر مرگ
Халида дар раг ҷон нашутур марг
خلیده در رگ جان نشتر مرگ
Даромад ногаҳони Хизр аз дар ман
درآمد ناگهان خضر از در من
Ба об зиндагӣ шуд ёвари ман
به آب زندگی شد یاور من
Биҳамдиллоҳ ки давлат ёрем кард
بحمدالله که دولت یاریم کرد
Замонаи тарк ҷон озорем кард
زمانه ترک جان آزاریم کرد
Ҳазорон ҷони фидои он накукор
هزاران جان فدای آن نکوکار
Ки оварад инчунин нақдӣ ба бозор
که آورد اینچنین نقدی به بازار
Чаҳ ғамгар ҳуққаи гавҳари шикастам
چه غم گر حقه گوهر شکستم
Чу омад маъдани гавҳар ба дастам
چو آمد معدن گوهر به دستم
Ба пеши нақди ҷони гавҳар чаҳ бошад
به پیش نقد جان گوهر چه باشد
Туфайл дӯст бошад ҳар чаҳ бошад
طفیل دوست باشد هر چه باشد
Ҷамодӣ чанд додам ҷони харидам
جمادی چند دادم جان خریدم
Бномизди аҷаби арзони харидам
بنامیزد عجب ارزان خریدم
Кӣ аз нақди худ он кас баҳра бинад
کی از نقد خود آن کس بهره بیند
Ки исо бидиҳаду хар муҳра чӣанд
که عیسی بدهد و خر مهره چیند
Агар хрмҳраҳро бадрӯд кардам
اگر خرمهره را بدرود کردم
Чу исои он ман шуд суд кардам
چو عیسی آن من شد سود کردم
Ба шеъри фикрати ин асрор май бехат
به شعر فکرت این اسرار می بیخت
Сиришк аз чашми гавҳарбор май рехт
سرشک از چشم گوهربار می ریخت
Гуҳӣ дар рӯй Юсуфи лол май буд
گهی در روی یوسف لال می بود
зи доғи ҳиҷри фориғи бол май буд
ز داغ هجر فارغ بال می بود
Гуҳ аз ҳиҷри гузашта ёд ме кард
گه از هجر گذشته یاد می کرد
Ба васлаши хотири худ шод ме кард
به وصلش خاطر خود شاد می کرد