Чу бандади бедилии дил дар нигорӣ

چو بندد بیدلی دل در نگاری

Нагирад кор ӯ ҳаргизи қарорӣ

نگیرد کار او هرگز قراری

Агар набӯд ба кафи нақди висолаш

اگر نبود به کف نقد وصالش

Ба нася ишқ бозад бо хаёлаш

به نسیه عشق بازد با خیالش

Вале хунаш буд аз дили чакида

ولی خونش بود از دل چکیده

Ки уфтад кори вай аз дил ба дида

که افتد کار وی از دل به دیده

Чу ёбад баҳраи чашми ашкборш

چو یابد بهره چشم اشکبارش

Фитад андешаи бӯсу канораш

فتد اندیشه بوس و کنارش

Вагар бӯсу канораш ҳам диҳад даст

وگر بوس و کنارش هم دهد دست

зи бим ҳиҷр бошад ранҷаи пайваст

ز بیم هجر باشد رنجه پیوست

Умед Комронӣ нест дар ишқ

امید کامرانی نیست در عشق

Сафоӣ зиндагонӣ нест дар ишқ

صفای زندگانی نیست در عشق

Буд оғози он хӯн хӯрдану бас

بود آغاز آن خون خوردن و بس

Буд анҷомаш аз худ мурдану бас

بود انجامش از خود مردن و بس

Ба роҳат кӣ буд он каси сазовор

به راحت کی بود آن کس سزاوار

Ки хӯн хӯрдан буд ё мурданаши кор

که خون خوردن بود یا مردنش کار

Зулайхо буд Юсуфро надида

زلیخا بود یوسف را ندیده

Ба хобӣ ва хаёлӣ орамида

به خوابی و خیالی آرمیده

Ба ҷузи дидораш аз ҳар ҷусту ҷӯӣ

به جز دیدارش از هر جست و جویی

намедонист худро орзӯе

نمی دانست خود را آرزویی

Чу дид аз дидан ӯ баҳраи мандӣ

چو دید از دیدن او بهره مندی

з дидани хости табъ ӯ баландӣ

ز دیدن خواست طبع او بلندی

Ба он оварад рӯй ҷусту ҷӯ ро

به آن آورد روی جست و جو را

Ки орад дар канори он орзӯ ро

که آرد در کنار آن آرزو را

зи лаъл ӯ ба бӯса ком гирад

ز لعل او به بوسه کام گیرد

зи сурӯш бо канор ором гирад

ز سروش با کنار آرام گیرد

Балӣ назорагӣ коед сӯии боғ

بلی نظارگی کاید سوی باغ

зи шавқи гул чу лолаи синаи пари доғ

ز شوق گل چو لاله سینه پر داغ

Нахуст аз рӯй гул дидан шавад маст

نخست از روی گل دیدن شود مست

зи гул дидан ба гул чидани баради даст

ز گل دیدن به گل چیدن برد دست

Зулайхои васлро май ҷусти чора

زلیخا وصل را می جست چاره

Вале мекард азон Юсуфи канора

ولی می کرد ازان یوسف کناره

Зулайхо буд хӯн аз дидаи резон

زلیخا بود خون از دیده ریزان

Вале май буд азуи Юсуфи гурезон

ولی می بود ازو یوسف گریزان

Зулайхо дошт баси ҷонсӯзи доғӣ

زلیخا داشت بس جانسوز داغی

Вале медошт зон Юсуфи фироқӣ

ولی می داشت زان یوسف فراغی

Зулайхо рух бидон фаррух лақо дошт

زلیخا رخ بدان فرخ لقا داشت

Вале Юсуфи назар бар пушт по дошт

ولی یوسف نظر بر پشت پا داشت

Зулайхои баҳри як дидани ҳамеи сӯхт

زلیخا بهر یک دیدن همی سوخت

Вале Юсуфи з дидан дида ме дӯхт

ولی یوسف ز دیدن دیده می دوخت

зи бими фитна рӯй ӯ наме дид

ز بیم فتنه روی او نمی دید

Ба чашми фитнаи ҷӯй ӯ наме дид

به چشم فتنه جوی او نمی دید

Наёрад ошиқи он дидор дар чашм

نیارد عاشق آن دیدار در چشم

Ки бо ёраш науфтад чашм бар чашм

که با یارش نیفتد چشم بر چشم

зи ошиқи дмбдми ашкӣу оҳӣ

ز عاشق دمبدم اشکی و آهی

Набошад ҷӯ ба умеди нигоҳӣ

نباشد جو به امید نگاهی

Чу ёр аз ҳоли ошиқи дидаи пӯшад

چو یار از حال عاشق دیده پوشد

Сазад каши хӯни дил аз дида ҷӯшад

سزد کش خون دل از دیده جوشد

Зулайхоро чу ин ғам бар сар омад

زلیخا را چو این غم بر سر آمد

Ба андаки фурсатӣ аз по даромад

به اندک فرصتی از پا درآمد

Баромад дар хазони меҳнату дард

برآمد در خزان محنت و درد

Гули сурхаш ба ранги лолаи зард

گل سرخش به رنگ لاله زرد

Ба дили зи андӯҳ будаш бори анбӯҳ

به دل ز اندوه بودش بار انبوه

Сеӣ сурӯш хамед аз бори андӯҳ

سهی سروش خمید از بار اندوه

Бирафт аз лаъли лаби обӣ ки будаш

برفت از لعل لب آبی که بودش

Нишаст аз шамъи рухи тобӣ ки будаш

نشست از شمع رخ تابی که بودش

Накардӣ шонаи мӯии анбарин буи

نکردی شانه موی عنبرین بوی

Ҷузи ин панҷа ки май кундӣ ба он мӯӣ

جز این پنجه که می کندی به آن موی

Ба сӯии оина кам рӯи кушодӣ

به سوی آینه کم رو گشادی

Магари зону ки бар вай рӯ наҳодӣ

مگر زانو که بر وی رو نهادی

зи бас каз дил фишондӣ хӯни тоза

ز بس کز دل فشاندی خون تازه

Нагаштӣ чеҳрааш муҳтоҷи ғоза

نگشتی چهره اش محتاج غازه

Ҳамаи олам ба чашмаш чун сияҳ буд

همه عالم به چشمش چون سیه بود

Ба чашмаши серумаро кӣ ҷойгаҳ буд

به چشمش سرمه را کی جایگه بود

зи серума зон сияҳи чашмӣ наме ҷуст

ز سرمه زان سیه چشمی نمی جست

Ки ашк аз наргис ӯ серума май шаст

که اشک از نرگس او سرمه می شست

Зулайхоро чу шуд зини ғами ҷигари риш

زلیخا را چو شد زین غم جگر ریش

Забон сарзаниш бикшод бар хеш

زبان سرزنش بگشاد بر خویش

Ки эй карт ба расвоӣ кашида

که ای کارت به رسوایی کشیده

зи савдои ғулом зар харида

ز سودای غلام زر خریده

Ту шоҳӣ бар сарири сарфарозӣ

تو شاهی بر سریر سرفرازی

Чаро бо бандаи худ ишқи бозӣ

چرا با بنده خود عشق بازی

Ба маъшӯқӣ чу худ шоҳии талаби дор

به معشوقی چو خود شاهی طلب دار

Ки шоҳиро буд шоҳии сазовор

که شاهی را بود شاهی سزاوار

Аҷабтар онкӣ аз аҷабӣ ки дорад

عجب تر آنکه از عجبی که دارد

Ба васл чун туе сар дар наёрад

به وصل چون تویی سر در نیارد

Занони Миср агар донанд ҳолат

زنان مصر اگر دانند حالت

Расонанд аз маломати сад маломат

رسانند از ملامت صد ملامت

Ҳаме гуфт ину лекини он ягона

همی گفت این و لیکن آن یگانه

На зонсон дар дил ӯ дошт хона

نه زانسان در دل او داشت خانه

Каш аз хотир тавонистӣ бурун кард

کش از خاطر توانستی برون کرد

Бад-ӣни афсонаи дардашро фусун кард

بدین افسانه دردش را فسون کرد

Балӣ чун дилбарӣ бо ҷон даромехт

بلی چون دلبری با جان درآمیخت

Наёрад ҷони азуи пайванди бгсихт

نیارد جان ازو پیوند بگسیخت

Баради пайванди ҷон аз тан ба як дам

برد پیوند جان از تن به یک دم

Вале бо ӯ буд ҷовиди муҳкам

ولی با او بود جاوید محکم

Чаҳ хуш гуфт он ба доғи ишқи ранҷур

چه خوش گفت آن به داغ عشق رنجور

Ки буи аз машку ранг аз гул шавад давр

که بوی از مشک و رنگ از گل شود دور

Вале берун буд зи имкони ошиқ

ولی بیرون بود ز امکان عاشق

Ки гуяд тарки ҷонони ҷони ошиқ

که گوید ترک جانان جان عاشق