Зулайхоро чу доя ончунон дид

زلیخا را چو دایه آنچنان دید

зи дидаи ашкризон ҳол пурсед

ز دیده اشکریزان حال پرسید

Ки эй чашмам ба дидори ту равшан

که ای چشمم به دیدار تو روشن

Дилам аз акси рухсори ту гулшан

دلم از عکس رخسار تو گلشن

Дилати пари ранҷу ҷонати пар малол аст

دلت پر رنج و جانت پر ملال است

намедонам туро акнӯн чаҳ ҳол аст

نمی دانم تو را اکنون چه حال است

Туро ороми ҷони пайваста дар пеш

تو را آرام جان پیوسته در پیش

Чаҳ май сӯзии з бе оромии хеш

چه می سوزی ز بی آرامی خویش

Дар он вақте ки аз ваии давр будӣ

در آن وقتی که از وی دور بودی

Агар май сӯхтии маъзӯр будӣ

اگر می سوختی معذور بودی

Кунун дар айни васлӣ сӯхтан чист

کنون در عین وصلی سوختن چیست

Ба доғаши шамъи ҷон афрӯхтан чист

به داغش شمع جان افروختن چیست

Киро аз ошиқони ин даст дода сет

که را از عاشقان این دست داده ست

Ки маъшӯқаш ба хизмати сари ниҳодаи сет

که معشوقش به خدمت سر نهاده ست

Ҳамин баси толеъи фархундаи ту

همین بس طالع فرخنده تو

Ки султон ту омад бандаи ту

که سلطان تو آمد بنده تو

Маии лоиқ ба тоҷи подшоҳӣ

مهی لایق به تاج پادشاهی

Ба фармон ту шуд дигар чаҳ хоҳӣ

به فرمان تو شد دیگر چه خواهی

Ба рӯйиши хуррам ва дилшод ме бош

به رویش خرم و دلشاد می باش

зи ғамҳои ҷаҳон озод ме бош

ز غم های جهان آزاد می باش

зи сарви лолаи рангаши ком май гир

ز سرو لاله رنگش کام می گیر

Ба рафтори хушаши ором май гир

به رفتار خوشش آرام می گیر

Лабаш май байну ҷон майпарвар аз вай

لبش می بین و جان می پرور از وی

Зулоли Комронӣ май хур аз вай

زلال کامرانی می خور از وی

Зулайхо чун шунид инҳо зи доя

زلیخا چون شنید اینها ز دایه

Сиришкашро дил аз хӯн дод моя

سرشکش را دل از خون داد مایه

зи абри дидаи хӯни дили фурӯи рехт

ز ابر دیده خون دل فرو ریخت

Ба пешаши қиссаи мушкили фурӯи рехт

به پیشش قصه مشکل فرو ریخت

Бигуфт эй меҳрбони модар ҳамоно

بگفت ای مهربان مادر همانا

Неи чандон ба сари кори доно

نیی چندان به سر کار دانا

Наме доне ки ман бар дил чаҳ дорам

نمی دانی که من بر دل چه دارم

Вази он ҷону ҷаҳони ҳосил чаҳ дорам

وز آن جان و جهان حاصل چه دارم

Ба хизмат пеш рӯем истода

به خدمت پیش رویم ایستاده

Вале бехидматиро дод дода

ولی بی خدمتی را داد داده

зи ман даврӣ набошад ҳечгоҳаш

ز من دوری نباشد هیچگاهش

Вале набӯд ба ман ҳаргизи нигоҳаш

ولی نبود به من هرگز نگاهش

Бар он ташна бибояд зор бигирист

بر آن تشنه بباید زار بگریست

Ки бар лаби он бояд ташна аш зист

که بر لب آن باید تشنه اش زیست

Чу рӯем шамъи хӯбии брФрўзд

چو رویم شمع خوبی برفروزد

Ду чашми худ ба пушти пои дузад

دو چشم خود به پشت پای دوزد

Бад-ӣни андеша озораш наҷӯям

بدین اندیشه آزارش نجویم

Ки пушти пош ба бошад з рӯем

که پشت پاش به باشد ز رویم

Чу бигушоем бадви чашми ҷаҳони байн

چو بگشایم بدو چشم جهان بین

Ба пешонии намояди сӯрати чин

به پیشانی نماید صورت چین

Бар он чини сарзаниш аз ман раво нест

بر آن چین سرزنش از من روا نیست

Ки аз вай ҳар чаҳ меояд хато нест

که از وی هر چه می آید خطا نیست

зи абрӯяши маро дар дили гиреҳ ҳост

ز ابرویش مرا در دل گره هاست

Казон каҷ нест корам бе гиреҳи рост

کزان کج نیست کارم بی گره راست

Чунин каз ваии гиреҳ бар корам уфтад

چنین کز وی گره بر کارم افتد

Назар кардан ба вай душворам уфтад

نظر کردن به وی دشوارم افتد

Даҳонаш каз сухан бо ман ба танг аст

دهانش کز سخن با من به تنگ است

Ба ҷузи хӯн хӯрданам аз вай чаҳ ранг аст

به جز خون خوردنم از وی چه رنگ است

зи лаълаш дар даҳонам об гардад

ز لعلش در دهانم آب گردد

Ба чашмами оби хӯн ноб гардад

به چشمم آب خون ناب گردد

Қадаши комад ниҳол орзӯем

قدش کامد نهال آرزویم

зи раҳмат кам шавад моил ба сӯем

ز رحمت کم شود مایل به سویم

Чу хоҳам аз ниҳолаши себи чинам

چو خواهم از نهالش سیب چینم

Начида себи сад осеби байнам

نچیده سیب صد آسیب بینم

зи чоҳи ғабғабаш чун ком хоҳам

ز چاه غبغبش چون کام خواهم

Ба чоҳ ғам кунад оромгоҳам

به چاه غم کند آرامگاهم

Ба рашками зи остин ӯ ки пайваст

به رشکم ز آستین او که پیوست

Ба дастон ёфта бар соидаши даст

به دستان یافته بر ساعدش دست

зи домонаши занам дар ҷайби ҷони чок

ز دامانش زنم در جیب جان چاک

Ки дорад пеши поиш рӯй бар хок

که دارد پیش پایش روی بر خاک

Чу дояи ин сухан бишунид бигирист

چو دایه این سخن بشنید بگریست

Ки бо ҳолеи чунин мушкил тавон зист

که با حالی چنین مشکل توان زیست

Фироқии кофтад аз даврони зарурӣ

فراقی کافتد از دوران ضروری

Ба аз васлии бад-ӣни талхӣу шурӣ

به از وصلی بدین تلخی و شوری

Ғами ҳиҷрони ҳамин як сахтии орад

غم هجران همین یک سختی آرد

Чунин васлии ду сад бадбахтии орад

چنین وصلی دو صد بدبختی آرد