Чу доя бо Зулайхои ин хабар гуфт
چو دایه با زلیخا این خبر گفت
з гуфт ӯ чу зулф худ барошуфт
ز گفت او چو زلف خود برآشفت
Ба рухсор аз мижаи хӯни ҷигари рехт
به رخسار از مژه خون جگر ریخت
зи бодоми сияҳи уннобтар рехт
ز بادام سیه عناب تر ریخت
Хиромони сохт сарви ростин ро
خرامان ساخت سرو راستین را
Ба сар соя фиканд он нозанин ро
به سر سایه فکند آن نازنین را
Бадв гуфт эй сари ман хоки поят
بدو گفت ای سر من خاک پایت
Серуми холии мабодо аз ҳавоят
سرم خالی مبادا از هوایت
зи меҳрати як сар мӯем тиҳӣ нест
ز مهرت یک سر مویم تهی نیست
Сари мӯеи зи хешам огаҳӣ нест
سر مویی ز خویشم آگهی نیست
Хаёл туаст ҷони андари тани ман
خیال توست جان اندر تن من
Каманд туаст тавқи гардани ман
کمند توست طوق گردن من
Агар ҷонаст ғам парварда туаст
اگر جان است غم پرورده توست
Вагар тани ҷон ба лаб оварда туаст
وگر تن جان به لب آورده توست
зи ҳоли дил чаҳ гӯям худ ки чун аст
ز حال دل چه گویم خود که چون است
зи чашми хўнФшони як қатра хӯн аст
ز چشم خونفشان یک قطره خون است
Чунон дар лаҷаи ишқи туами ғарқ
چنان در لجه عشق توام غرق
Казу холии ним аз пой то фарқ
کزو خالی نیم از پای تا فرق
зи ман Фсод ҳар рагро ки ковад
ز من فصاد هر رگ را که کاود
Ба ҷои хӯни ғамат берун таровад
به جای خون غمت بیرون تراود
Чу Юсуфи ин сухан бишунид бигирист
چو یوسف این سخن بشنید بگریست
Зулайхо оҳ зад кини гиря аз чист
زلیخا آه زد کین گریه از چیست
Марои чашмии ту чун хандон нишинам
مرا چشمی تو چون خندان نشینم
Ки чашми хешро дар гиряи байнам
که چشم خویش را در گریه بینم
Чу аз мижгони шонеи қатраи об
چو از مژگان شانی قطره آب
Чу оташи афканд дар ҷони ман тоб
چو آتش افکند در جان من تاب
зи мӯъҷизҳои ҳасан туаст донам
ز معجزهای حسن توست دانم
Ки аз оби афкании оташ ба ҷонам
که از آب افکنی آتش به جانم
Чу Юсуф дид азуи андӯҳ бисёр
چو یوسف دید ازو اندوه بسیار
Шуд аз лаби ҳамчуи чашми худ гуҳарбор
شد از لب همچو چشم خود گهربار
Бигуфт аз гиря зонам дили шикаста
بگفت از گریه زانم دل شکسته
Ки набӯд ишқи кас бар ман хуҷаста
که نبود عشق کس بر من خجسته
Чу зад амма ба роҳи меҳри ман гом
چو زد عمه به راه مهر من گام
Ба дуздӣ дар ҷаҳонами сохт бадном
به دزدی در جهانم ساخت بدنام
зи ихвонами падар чун дўстр дошт
ز اخوانم پدر چون دوستر داشت
Ниҳоли кини ман дар ҷонишон кошт
نهال کین من در جانشان کاشت
зи наздики падар даврам фиканданд
ز نزدیک پدر دورم فکندند
Ба хоки Миср мъҷўрм фиканданд
به خاک مصر معجورم فکندند
Шавад дили дмбдми хӯн дар бар ман
شود دل دمبدم خون در بر من
Ки то ишқат чаҳ орад бар сари ман
که تا عشقت چه آرد بر سر من
Балии султони маъшӯқон ғаюр аст
بلی سلطان معشوقان غیور است
зи ширкати малики маъшӯқяш давр аст
ز شرکت ملک معشوقیش دور است
намехоҳад чаҳ зонҷом ва чаҳ зоғоз
نمی خواهد چه زانجام و چه زآغاز
Дарин мансаб касеро бо худ анбоз
درین منصب کسی را با خود انباز
Ба раъное чу сарвии сарфарозад
به رعنایی چو سروی سرفرازد
Чу сояи зери поиш паст созад
چو سایه زیر پایش پست سازد
Ба зебоӣ чу моҳӣ рух фурӯзад
به زیبایی چو ماهی رخ فروزد
зи барқи ғайраташ хирман бисӯзад
ز برق غیرتش خرمن بسوزد
Расад хур чун ба авҷи чархи даввор
رسد خور چون به اوج چرخ دوار
Ба сӯй мағрибаш созад нигунсор
به سوی مغربش سازد نگونسار
Чу маро пар барояд қолаб аз нур
چو مه را پر برآید قالب از نور
Кунад ранҷи муҳоқаши зору ранҷур
کند رنج محاقش زار و رنجور
Зулайхо гуфт к-эии чашму чароғам
زلیخا گفت کای چشم و چراغم
Фурӯғи ту з ма дода фироқам
فروغ تو ز مه داده فراغم
намегӯям ки дар чашмати азизам
نمی گویم که در چشمت عزیزم
Канизони туро камтари канизам
کنیزان تو را کمتر کنیزم
Наёяд зини канизи камтарина
نیاید زین کنیز کمترینه
Ба ҷузи шавқи даруну сӯзи сина
به جز شوق درون و سوز سینه
зи ман каз ҷон фузун медорамат дӯст
ز من کز جان فزون می دارمت دوست
Гумони душмании бурдан на некӯаст
گمان دشمنی بردن نه نیکوست
Касе озори ҷон худ нахоҳад
کسی آزار جان خود نخواهد
Ба ҳеҷ офати равон худ накоҳад
به هیچ آفت روان خود نکاهد
Маро аз теғи меҳрати дили ду ним аст
مرا از تیغ مهرت دل دو نیم است
Туро аз кини ман чандин чаҳ бим аст
تو را از کین من چندین چه بیم است
Бикун Лутфӣ ва аз лаби коми ман даҳ
بکن لطفی و از لب کام من ده
Замонии роми шӯи ороми ман даҳ
زمانی رام شو آرام من ده
Бизан як гом дар ҳамроҳии ман
بزن یک گام در همراهی من
Бибин ҷовиди дўлтхўоҳии ман
ببین جاوید دولتخواهی من
Ҷавобаш дод Юсуфи к-эии худованд
جوابش داد یوسف کای خداوند
Манам пешат ба банди бандагии банд
منم پیشت به بند بندگی بند
Бурун аз бандагӣ корӣ надорам
برون از بندگی کاری ندارم
Ба қадари бандагии фармои корам
به قدر بندگی فرمای کارم
Худовандии мҷўӣ аз бандаи хеш
خداوندی مجوی از بنده خویش
Бад-ӣн лутфам макун шармандаи хеш
بدین لطفم مکن شرمنده خویش
Кӣми ман то туро дмсози гирдам
کیم من تا تو را دمساز گردم
Дарин хон бо азизи анбози гирдам
درین خوان با عزیز انباز گردم
Бибояд подшоҳи он бандаро кишт
بباید پادشاه آن بنده را کشت
Ки зад бар як намакдон бо ваии ангушт
که زد بر یک نمکدان با وی انگشت
Маро ба гар кунӣ машғӯли корӣ
مرا به گر کنی مشغول کاری
Ки дар вай бигузаронам рӯзгорӣ
که در وی بگذرانم روزگاری
зи хдмтгорити сар бар наёрам
ز خدمتگاریت سر بر نیارم
Ба сад ҷаҳдати ҳақи хизмати гузорам
به صد جهدت حق خدمت گذارم
зи хизмати бандагон озод гирданд
ز خدمت بندگان آزاد گردند
Ба маншури аноят шод гирданд
به منشور عنایت شاد گردند
зи некӯи хадаматон хотир шавад шод
ز نیکو خدمتان خاطر شود شاد
Нагардад бандаи бади хизмати озод
نگردد بنده بد خدمت آزاد
Зулайхо гуфт к-эии фархундаи гавҳар
زلیخا گفت کای فرخنده گوهر
Ки ҳастам пеши ту аз бандаи камтар
که هستم پیش تو از بنده کمتر
Ба ҳар ҷое ки корӣ оядам пеш
به هر جایی که کاری آیدم پیش
Буд онҷо ба пои сад коргар беш
بود آنجا به پا صد کارگر بیش
На хуш бошад ки эшонро гузорам
نه خوش باشد که ایشان را گذارم
Ба ҳар кории туро дар бор дорам
به هر کاری تو را در بار دارم
Буд пой аз барои раҳи супурдан
بود پای از برای ره سپردن
Набояд дидаро чун по шумурдан
نباید دیده را چون پا شمردن
Ба ҷои по чу раҳи пари хори бинӣ
به جای پا چو ره پر خار بینی
Агар дида наҳй озори бинӣ
اگر دیده نهی آزار بینی
Чу Юсуфи ин сухан бишунид азу гуфт
چو یوسف این سخن بشنید ازو گفت
Ки эй ҷону дилат бо меҳри ман ҷуфт
که ای جان و دلت با مهر من جفت
Чу субҳ аз содиқӣ дар меҳр рӯем
چو صبح از صادقی در مهر رویم
Мазан дами ҷуз ба вифқ орзӯем
مزن دم جز به وفق آرزویم
Маро чун орзӯи хдмтгзорист
مرا چون آرزو خدمتگذاریست
Хилофи он на расми дўстдорист
خلاف آن نه رسم دوستداریست
Дилии кӯи мубталоӣ дӯст бошад
دلی کو مبتلای دوست باشد
Мурод ӯ ризоӣ дӯст бошад
مراد او رضای دوست باشد
Ризоӣ худ бибозад дар ризояш
رضای خود ببازد در رضایش
Наад рӯй ризо бар хоки поиш
نهد روی رضا بر خاک پایش
Азон Юсуф ҳаме дод ин сухани соз
ازان یوسف همی داد این سخن ساز
Ки то дар суҳбат аз хизмат раҳад боз
که تا در صحبت از خدمت رهد باز
з суҳбат дошт бими фитнау шӯр
ز صحبت داشت بیم فتنه و شور
Ба хизмати хост то гардад азон давр
به خدمت خواست تا گردد ازان دور
Хуши он пунба ки аз оташи гурезад
خوش آن پنبه که از آتش گریزد
Чу натавонад ки бо оташи ситезад
چو نتواند که با آتش ستیزد