Шабонгаҳ каз саводи шеъри гулрез

شبانگه کز سواد شعر گلریز

Фалак шуд наварӯси ишваи ангез

فلک شد نوعروس عشوه انگیز

зи парвини гӯшро ақди гуҳари баст

ز پروین گوش را عقد گهر بست

Гирифт аз маи сқили ойӣна дар даст

گرفت از مه صقیل آیینه در دست

Канизони ҷилвагар дар ҳалаи ноз

کنیزان جلوه گر در حله ناز

Ҳамаи дстонсроӣу ишваи пардоз

همه دستانسرای و عشوه پرداز

Ба гирди тахти Юсуф саф кашиданд

به گرد تخت یوسف صف کشیدند

Фусуни дилбарӣ бар вай дамиданд

فسون دلبری بر وی دمیدند

Яке шуд аз лаби ширини шикаррез

یکی شد از لب شیرین شکرریز

Ки ком худ кун аз ман шукр омез

که کام خود کن از من شکر آمیز

зи танги шукри ман банд бигушоӣ

ز تنگ شکر من بند بگشای

Ба сони тӯтӣ аз ман шӯи шкрхоӣ

به سان طوطی از من شو شکرخای

Яке аз ғамза сӯяш кард ишорат

یکی از غمزه سویش کرد اشارت

Ки эй зоўсоФи ту қосири иборат

که ای زاوصاف تو قاصر عبارت

Мақомат мекунам чашми ҷаҳони байн

مقامت می کنم چشم جهان بین

Биё биншин ба чашмами мардуми ойин

بیا بنشین به چشمم مردم آیین

Яке бинмуд сарви парниёни пӯш

یکی بنمود سرو پرنیان پوش

Ки ин сарви имшабати бодои ҳам оғӯш

که این سرو امشبت بادا هم آغوش

Куҷо дар маҳди ъушрат шод хусбӣ

کجا در مهد عشرت شاد خسبی

Агар зини сарви ноз озод хусбӣ

اگر زین سرو ناز آزاد خسبی

Яке дар зулфи мишкӣни ҳалқаи афканд

یکی در زلف مشکین حلقه افکند

Ки ҳастам бесару пои ҳалқа монанд

که هستم بی سر و پا حلقه مانند

Ба рӯй ман дарӣ аз васл бигушоӣ

به روی من دری از وصل بگشای

Макун чун ҳалқаам берун дар ҷой

مکن چون حلقه ام بیرون در جای

Яке бардошти дасти нозанин ро

یکی برداشت دست نازنین را

Ба боло зад зи соиди остин ро

به بالا زد ز ساعد آستین را

Ки дафъи чашми бадро зон шамоил

که دفع چشم بد را زان شمایل

Ба гардани дасти ман бодати ҳамоил

به گردن دست من بادت حمایل

Яке гирди миёни мӯро камар кард

یکی گرد میان مو را کمر کرد

зи мӯи ороиши мӯӣ дигар кард

ز مو آرایش موی دگر کرد

Камар кун даст яъне дар миёнам

کمر کن دست یعنی در میانم

Ки бар лаб омад аз дасти ту ҷонам

که بر لب آمد از دست تو جانم

бад-инсон ҳар яке зон лолаи рӯйон

بدینسان هر یکی زان لاله رویان

зи Юсуфи васлро май буд ҷӯён

ز یوسف وصل را می بود جویان

Вале буд ӯ ба хӯбии тозаи боғӣ

ولی بود او به خوبی تازه باغی

Вази он мушти гиёҳ ӯро фироқӣ

وز آن مشت گیاه او را فراغی

Балӣ буданд яксар макру дастон

بلی بودند یکسر مکر و دستان

Ба сӯрати бут ба сират бут прессатон

به صورت بت به سیرت بت پرستان

Дили Юсуфи ҷузи ин маънӣ наме хост

دل یوسف جز این معنی نمی خواست

Ки гардад роҳашон дар бандагии рост

که گردد راهشان در بندگی راست

Бадишон ҳар чаҳ гуфт аз роҳ дайн гуфт

بدیشان هر چه گفت از راه دین گفت

Паии нафии шаки асрор яқин гуфт

پی نفی شک اسرار یقین گفت

Нахустин гуфт к-эии зебои канизон

نخستین گفت کای زیبا کنیزان

Ба чашми мардуми олами азизон

به چشم مردم عالم عزیزان

Дарин иззати раҳи хории мпўиид

درین عزت ره خواری مپویید

Ба ҷузи ойини диндории мҷўиид

به جز آیین دینداری مجویید

Азин олами буруни моро худоист

ازین عالم برون ما را خداییست

Ки раҳи гуми кардагонро рҳнмоиист

که ره گم کردگان را رهنماییست

Гули мо аз нам раҳмат сиришта сет

گل ما از نم رحمت سرشته ست

зи доноӣ дар он гули донаи куштаи сет

ز دانایی در آن گل دانه کشته ست

Ки то зон дона бархезад ниҳолӣ

که تا زان دانه برخیزد نهالی

Дарин бстонсро ёбад камолӣ

درین بستانسرا یابد کمالی

Кашад сӯии баландии сари зи пастӣ

کشد سوی بلندی سر ز پستی

Диҳад бар миваи яздони парастӣ

دهد بر میوه یزدان پرستی

Парастиши ҷузи худоиро раво нест

پرستش جز خدایی را روا نیست

Ки ғайр ӯ парастишро сазо нест

که غیر او پرستش را سزا نیست

Биё то баъди азин ӯро парастем

بیا تا بعد ازین او را پرستیم

Ки бе ӯ ҳар куҷо ҳастем пастем

که بی او هر کجا هستیم پستیم

Ба саҷда бояд онро сар ниҳодан

به سجده باید آن را سر نهادن

Ки донад сар барои саҷда додан

که داند سر برای سجده دادن

Чаро доно наад пеш касе сар

چرا دانا نهد پیش کسی سر

Ки поу сар буд пешаши баробар

که پا و سر بود پیشش برابر

Ба дасти худ бути сангини тарошад

به دست خود بت سنگین تراشد

зи меҳр ӯ дили ғамгини харошад

ز مهر او دل غمگین خراشد

Буд маълум каз сангӣ чаҳ хезад

بود معلوم کز سنگی چه خیزد

зи маъбудяши ҷузи нанагӣ чаҳ хезад

ز معبودیش جز ننگی چه خیزد

Чу Юсуфи зи аввали шаб то саҳаргоҳ

چو یوسف ز اول شب تا سحرگاه

Ба ваъзи он ғофилонро сохт огоҳ

به وعظ آن غافلان را ساخت آگاه

Ҳамаи лаб дар саноӣ ӯ кушоданд

همه لب در ثنای او گشادند

Сари тоъат ба пой ӯ ниҳоданд

سر طاعت به پای او نهادند

Якоякро шаҳодат кард талқин

یکایک را شهادت کرد تلقین

Даҳон ҷумла шуд зон шаҳди ширин

دهان جمله شد زان شهد شیرین

Хушо шаҳдӣ ки ҳрк аз ваии як ангушт

خوشا شهدی که هرک از وی یک انگشت

Ба дасти орад ба ҳар талхӣ кунад пушт

به دست آرد به هر تلخی کند پشت

Нагардад кӯри дев бе саодат

نگردد کور دیو بی سعادت

Ба ҷуз аз хами ангушти шаҳодат

به جز از خم انگشت شهادت

Раҳед аз чашми захмаши он хирадманд

رهید از چشم زخمش آن خردمند

Ки ангушти саодати чашм ӯ кунад

که انگشت سعادت چشم او کند

Зулайхои ҷусти вақти бомдодон

زلیخا جست وقت بامدادان

Ба Юсуфи роҳи хуррами табъу шодон

به یوسف راه خرم طبع و شادان

Гуруҳе дид гирдогирди Юсуф

گروهی دید گرداگرد یوسف

Паии таълими дайни шогирди Юсуф

پی تعلیم دین شاگرد یوسف

Батон бишкастау бигусастаи зуннор

بتان بشکسته و بگسسته زنار

з сбҳаҳ ёфта сари риштаи кор

ز سبحه یافته سر رشته کار

Забон гуё ба тавҳиди худованд

زبان گویا به توحید خداوند

Миён бо ақди хизмати тозаи пайванд

میان با عقد خدمت تازه پیوند

Ба Юсуф гуфт к-эй аз фарқ то пой

به یوسف گفت کای از فرق تا پای

Дили ошӯбу длорому длороӣ

دل آشوب و دلارام و دلارای

Ба рухи симои дигари дории имрӯз

به رخ سیمای دیگر داری امروز

Ҷамол аз ҷои дигари дории имрӯз

جمال از جای دیگر داری امروز

Чаҳ кардӣ шаб ки аз ваии ҳасанати афзуд

چه کردی شب که از وی حسنت افزود

Дарии дигари зи хӯбӣ бар ту багушӯд

دری دیگر ز خوبی بر تو بگشود

Чаҳ хӯрдӣ дӯши кин зебоӣат дод

چه خوردی دوش کین زیباییت داد

зи хубони ҷаҳон болоӣат дод

ز خوبان جهان بالاییت داد

Ҳамоно суҳбати ин нозанинон

همانا صحبت این نازنینان

Самани рухсорагони симини сринон

سمن رخسارگان سیمین سرینان

Туро ҳасану ҷамол дигар оварад

تو را حسن و جمال دیگر آورد

Ҷамолатро камол дигар оварад

جمالت را کمال دیگر آورد

Балии миваи зи мива ранг гирад

بلی میوه ز میوه رنگ گیرد

зи хубони хубрӯи хӯбии пазирад

ز خوبان خوبرو خوبی پذیرد

Басии зини нукта бо он ғунча лаб гуфт

بسی زین نکته با آن غنچه لب گفت

Вале ӯ ҳеҷ азин гуфтор нашигифт

ولی او هیچ ازین گفتار نشگفت

Даҳонро аз такаллум танг ме дошт

دهان را از تکلم تنگ می داشت

Ду рухро аз ҳаё гулранг ме дошт

دو رخ را از حیا گلرنگ می داشت

Сар аз шармандагӣ боло наме кард

سر از شرمندگی بالا نمی کرد

Нигоҳи ало ба пушт по наме кард

نگاه الا به پشت پا نمی کرد

Зулайхо чун бидид он сар кашӣдан

زلیخا چون بدید آن سر کشیدن

Ба чашми марҳамат сӯяш надидан

به چشم مرحمت سویش ندیدن

зи ҳасрати оташӣ дар ҷонаш афрӯхт

ز حسرت آتشی در جانش افروخت

Ба доғи ноумедии синааш сӯхт

به داغ ناامیدی سینه اش سوخت

Ба нокомии видоъи ҷон худ кард

به ناکامی وداع جان خود کرد

Рухи андари кулбаи аҳзон худ кард

رخ اندر کلبه احزان خود کرد