Чу бо он куштаи савдои Юсуф
چو با آن کشته سودای یوسف
з ҳад бигузашт истиғнои Юсуф
ز حد بگذشت استغنای یوسف
Шабӣ дар кунҷи хилвати дояро хонд
شبی در کنج خلوت دایه را خواند
Ба сад меҳраш ба пеш хеш бинишонад
به صد مهرش به پیش خویش بنشاند
Бадв гуфт эй тўонбхши тани ман
بدو گفت ای توانبخش تن من
Чароғи афрӯзи ҷони равшани ман
چراغ افروز جان روشن من
Гар аз ҷони дами занам парварда туаст
گر از جان دم زنم پرورده توست
Вар аз тани шери раҳмат хӯрда туаст
ور از تن شیر رحمت خورده توست
зи меҳри ту ки аз модар надидам
ز مهر تو که از مادر ندیدم
Бад-ӣни поя ки май бинии расидам
بدین پایه که می بینی رسیدم
Чаҳ бошад каз тариқи меҳрбонӣ
چه باشد کز طریق مهربانی
Ба манзилгоҳи мақсӯдами расонӣ
به منزلگاه مقصودم رسانی
зи ҳиҷрон то ба кӣ ранҷур бошам
ز هجران تا به کی رنجور باشم
Вази он ҷону ҷаҳон маҳҷӯр бошам
وز آن جان و جهان مهجور باشم
Чу зинсони ёри бегонаи сет бо ман
چو زینسان یار بیگانه ست با من
Чаҳ ҳосил зонка ҳамхонаи сет бо ман
چه حاصل زانکه همخانه ست با من
Ҳар он маъшӯқ каз ошиқ нФўр аст
هر آن معشوق کز عاشق نفور است
Ба сӯрат гарчи наздикаст давр аст
به صورت گرچه نزدیک است دور است
Чу пайвандӣ набошад ҷону дил ро
چو پیوندی نباشد جان و دل را
Чаҳ хезад аз мулоқоти обу гул ро
چه خیزد از ملاقات آب و گل را
Ҷавобаш дод дояи к-эии призод
جوابش داد دایه کای پریزاد
Ки ноед бо ту аз ҳуру парии ёд
که ناید با تو از حور و پری یاد
Ҷамол дилрабо додат худованд
جمال دلربا دادت خداوند
Ки бирабоед дилу дайн аз хирадманд
که برباید دل و دین از خردمند
Агар наққоши чин аз орзӯят
اگر نقاش چین از آرزویت
Кашад дар бткдаҳи нақшии зи рӯят
کشد در بتکده نقشی ز رویت
Батон яксар ба бӯят зинда гирданд
بتان یکسر به بویت زنده گردند
Рахти бенанд ва аз ҷон банда гирданд
رخت بینند و از جان بنده گردند
Ба кӯҳ аз рухи намоеи ошкоро
به کوه از رخ نمایی آشکارا
Наҳй ишқи ниҳон дар санги хоро
نهی عشق نهان در سنگ خارا
Чу бхромӣ ба боғ аз ишваи корӣ
چو بخرامی به باغ از عشوه کاری
Дарахти хушкро дар ҷунбиши оре
درخت خشک را در جنبش آری
Ба саҳрои оҳўонтгар бибинанд
به صحرا آهوانت گر ببینند
Ба мижгон аз раҳат хошок чинанд
به مژگان از رهت خاشاک چینند
Чу афсуни хуоне аз лаъли шкрхо
چو افسون خوانی از لعل شکرخا
Расад мурғ аз ҳавои моҳии зи дарё
رسد مرغ از هوا ماهی ز دریا
Бад-ӣни хӯбии чунин дармонда чунӣ
بدین خوبی چنین درمانده چونی
Чаро чандини кашии охири забунӣ
چرا چندین کشی آخر زبونی
зи ғамзаи новак аз абрӯ камон кун
ز غمزه ناوک از ابرو کمان کن
Шикори оннигор длстон кун
شکار آن نگار دلستان کن
Битоб аз зулфи хам дар хами камандӣ
بتاب از زلف خم در خم کمندی
Ба поиш на ба базми васли бандӣ
به پایش نه به بزم وصل بندی
Рахт бинмо Рахшро сӯии худ тоб
رخت بنما رخش را سوی خود تاب
Ба ҳмрозиши ҳмзонўӣ худ ёб
به همرازیش همزانوی خود یاب
Ба рафторовар ин нахли рутаби бор
به رفتار آور این نخل رطب بار
Ба роҳи лутфаши ор аз лутфи рафтор
به راه لطفش آر از لطف رفتار
Ба лаб аз хандаи шаҳди афшонеи даҳ
به لب از خنده شهد افشانیی ده
Вази он шаҳдаш ба худ чспониии даҳ
وز آن شهدش به خود چسپانیی ده
Ба симини гӯй худ кун чашм ӯ боз
به سیمین گوی خود کن چشم او باز
Чу чавгони сӯии худ созиш сар андоз
چو چوگان سوی خود سازش سر انداز
Ба рӯй аз машки холи длгсл на
به روی از مشک خال دلگسل نه
зи шавқи холи худ доғаш ба дил на
ز شوق خال خود داغش به دل نه
Зулайхо гуфт к-эии модар чаҳ гӯям
زلیخا گفت کای مادر چه گویم
Ки аз Юсуф чаҳ меояд ба рӯем
که از یوسف چه می آید به رویم
Насозад дидаи ҳаргизи сӯии ман боз
نسازد دیده هرگز سوی من باز
Чаҳ сони ҷавлонгарӣ бо вай кунам соз
چه سان جولانگری با وی کنم ساز
Агар маи гирдам аз даврам набинад
اگر مه گردم از دورم نبیند
Вагар хур бар замин наварам набинад
وگر خور بر زمین نورم نبیند
Чу мардуми нури дида гар физойам
چو مردم نور دیده گر فزایم
Ба чашми танг ӯ мушкили даройам
به چشم تنگ او مشکل درآیم
Агар кардӣ ба сӯии ман нигоҳӣ
اگر کردی به سوی من نگاهی
Ба ҳол ман фитодӣ гоҳ гоҳе
به حال من فتادی گاه گاهی
Ғами ман дар дил ӯ ҷо гирифтӣ
غم من در دل او جا گرفتی
Ғам ӯ кӣ чунин боло гирифтӣ
غم او کی چنین بالا گرفتی
На танҳо офатам зебоӣ ӯст
نه تنها آفتم زیبایی اوست
Балои ман з нопрўоиӣ ӯст
بلای من ز ناپروایی اوست
Агар он дилрабо пурвом кардӣ
اگر آن دلربا پروام کردی
Куҷои зини гӯна нопрўом кардӣ
کجا زین گونه ناپروام کردی
Ҷавобаш дод дигари бори доя
جوابش داد دیگر بار دایه
Ки эй ҳур аз ҷамолати бардаи моя
که ای حور از جمالت برده مایه
Маро дар хотири афтодаи сети корӣ
مرا در خاطر افتاده ست کاری
Казон кори туро хезади қарорӣ
کزان کار تو را خیزد قراری
Вале вақте муяссар гардад он кор
ولی وقتی میسر گردد آن کار
Ки сими оре ба уштури зар ба харвор
که سیم آری به اشتر زر به خروار
Бисозам чун Ирами дилкаши банноӣ
بسازم چون ارم دلکش بنایی
Бигӯям то дар ӯ сӯрати гушойӣ
بگویم تا در او صورت گشایی
Ба мавзеи мавзе аз табъ ҳунар кӯш
به موضع موضع از طبع هنر کوش
Кашад шакли ту бо Юсуфи ҳам оғӯш
کشد شکل تو با یوسف هم آغوش
Чу Юсуфи як замон дар вай нишнид
چو یوسف یک زمان در وی نشنید
Дар оғӯши худат ҳар ҷо бибинад
در آغوش خودت هر جا ببیند
Биҷунбад дар дилаши меҳри ҷамолат
بجنبد در دلش مهر جمالت
Шавад аз ҷони тлбгори висолат
شود از جان طلبگار وصالت
з ҳар сӯ чун биҷунбад меҳрбонӣ
ز هر سو چون بجنبد مهربانی
Барояд корҳо зонсон ки доне
برآید کارها زانسان که دانی
Чу бишунид ин ҳикоятро зи доя
چو بشنید این حکایت را ز دایه
Ба ҳар ҷои зару симаш буд моя
به هر جا زر و سیمش بود مایه
Бар он даст тасарруф дод ӯ ро
بر آن دست تصرف داد او را
Бидон сармоя кард обод ӯ ро
بدان سرمایه کرد آباد او را