Ман он мурғам ки домам дона туаст
من آن مرغم که دامم دانه توست
Фусуни ваҳшатам афсона туаст
فسون وحشتم افسانه توست
Туе косбоби корам соз кардӣ
تویی کاسباب کارم ساز کردی
Дар неъмат ба рӯем бозӣ кардӣ
در نعمت به رویم بازی کردی
Каромат кардӣ аз хизмати писандӣ
کرامت کردی از خدمت پسندی
Ба тавфиқи суҷудами сарбаландӣ
به توفیق سجودم سربلندی
Ба роҳати серума со кардӣ ҷабинам
به راهت سرمه سا کردی جبینم
Кашидӣ серумаи чашми роҳи байнам
کشیدی سرمه چشم راه بینم
Забонамро ба зикри худ кушодӣ
زبانم را به ذکر خود گشادی
Диламро завқи ёд хеш додӣ
دلم را ذوق یاد خویش دادی
Ба ширинӣу чарбӣ аз забонам
به شیرینی و چربی از زبانم
Наҳодӣ луқмаи хуш дар даҳонам
نهادی لقمه خوش در دهانم
На бар дандони азуи кӯбии расида
نه بر دندان ازو کوبی رسیده
На аз хӯрдани гулӯ ранҷиш кашида
نه از خوردن گلو رنجش کشیده
Ба шукри он шукр гуфторем даҳ
به شکر آن شکر گفتاریم ده
зи талхии руста ширин корем даҳ
ز تلخی رسته شیرین کاریم ده
Ба бади гуфтани забон ман магардон
به بد گفتن زبان من مگردان
Забони ман зиён ман магардон
زبان من زیان من مگردان
зи калакамгар ҷаҳди ҳарфи хатое
ز کلکم گر جهد حرف خطایی
Казон пеш оядам чун ва чарое
کزان پیش آیدم چون و چرایی
Хати афвам бар он ҳарфи хтокш
خط عفوم بر آن حرف خطاکش
Чу калакам зон Маяфкан дар кашокаш
چو کلکم زان میفکن در کشاکش
Гиёҳӣам вафои парвардаи ту
گیاهی ام وفا پرورده تو
зи обу гул бурун оварда ту
ز آب و گل برون آورده تو
Серум ҳаст аз ҳаво ҳар сӯии моил
سرم هست از هوا هر سوی مایل
Вале поем ба кӯй туаст дар гул
ولی پایم به کوی توست در گل
Гулии кони пой ман гирад ба Кувайт
گلی کان پای من گیرد به کویت
Азон гул ба ки надиҳади рангу бӯят
ازان گل به که ندهد رنگ و بویت
Чу ғунчаи икдлми гардони дарин боғ
چو غنچه یکدلم گردان درین باغ
Чу лола кун ншонмндм ӣа як доғ
چو لاله کن نشانمندم یه یک داغ
Дарин раҳи ҳосилӣ чун икдлӣ нест
درین ره حاصلی چون یکدلی نیست
Ду дил бӯдан ба ҷуз беҳосилӣ нест
دو دل بودن به جز بی حاصلی نیست
Набинад пистаи як мағзи хандон
نبیند پسته یک مغز خندان
Чу бодоми ду мағзи озори санадон
چو بادام دو مغز آزار سندان
Чу хӯшаи пурвирди сад дона дар бар
چو خوشه پرورد صد دانه در بر
Ба ҳар дона расад теғяш бар сар
به هر دانه رسد تیغیش بر سر
Чу ғунча икдл омад бар вай аз хор
چو غنچه یکدل آمد بر وی از خار
Наёбад бо ҳазорон ханҷари озор
نیابد با هزاران خنجر آزار
Гуноҳи ман агар аз ҳад бурун аст
گناه من اگر از حد برون است
Ҳазорон бор азон фазлат фузун аст
هزاران بار ازان فضلت فزون است
Агар бошад ду сад хирмани гуноҳам
اگر باشد دو صد خرمن گناهم
Туоне сӯхтан аз барқи оҳам
توانی سوختن از برق آهم
Вагар бошад зи исёни сад китобам
وگر باشد ز عصیان صد کتابم
Туоне шустан аз чашми пробм
توانی شستن از چشم پرآبم
Ба ҳар глрх ки кардам сурхи дида
به هر گلرخ که کردم سرخ دیده
Кунун аз ҳар мижаи хӯнами чакида
کنون از هر مژه خونم چکیده
Хаёл рӯй ӯ аз дида шавем
خیال روی او از دیده شویم
Аз он рӯи ашк сурх ояд ба рӯем
از آن رو اشک سرخ آید به رویم
Назаргар саъй дар бе обем кард
نظر گر سعی در بی آبیم کرد
Сиришки обӣ ба рӯй корам оварад
سرشک آبی به روی کارم آورد
Ду чашми ман ду равадаст аз надомат
دو چشم من دو رود است از ندامت
Ҳамин бас обрӯем дар қиёмат
همین بس آبرویم در قیامت
Азин савдои расм шояд ба судӣ
ازین سودا رسم شاید به سودی
Расон аз ман ба пайғамбари дурудӣ
رسان از من به پیغمبر درودی