Сухани пардози ин кошонаи роз

سخن پرداز این کاشانه راز

Чунин берун диҳад аз пардаи овоз

چنین بیرون دهد از پرده آواز

Ки чун навбат ба ҳафтум хона афтод

که چون نوبت به هفتم خانه افتاد

Зулайхоро з ҷон бархест фарёд

زلیخا را ز جان برخاست فریاد

Ки эй Юсуф ба чашми ман қадам на

که ای یوسف به چشم من قدم نه

зи раҳмати пои дарин равшани ҳарам на

ز رحمت پا درین روشن حرم نه

Дар он хуррам ҳарам кардаш нишеман

در آن خرم حرم کردش نشیمن

Ба занҷир зараш зад қуфли оҳан

به زنجیر زرش زد قفل آهن

Ҳаримӣ ёфт аз ағёри холӣ

حریمی یافت از اغیار خالی

зи чашми ҳосидони давраши ҳаволӣ

ز چشم حاسدان دورش حوالی

Дараш зомд шуд бегонаи баста

درش زآمد شد بیگانه بسته

Умеди ошноён зон гусаста

امید آشنایان زان گسسته

Дар ӯ ҷузи ошиқу маъшӯқи каси не

در او جز عاشق و معشوق کس نی

Газанди шаҳнау осеби асаси не

گزند شحنه و آسیب عسس نی

Рухи маъшӯқ дар перояи ноз

رخ معشوق در پیرایه ناز

Дили ошиқи сурӯди шавқи пардоз

دل عاشق سرود شوق پرداز

Ҳавасро арсаи майдони кушода

هوس را عرصه میدان گشاده

Тамаъро оташи андари ҷони фитода

طمع را آتش اندر جان فتاده

Зулайхои дидау дили масти ҷонон

زلیخا دیده و دل مست جانان

Ниҳодаи дасти худ дар дасти ҷонон

نهاده دست خود در دست جانان

Ба ширини нуктаҳои дилпазираш

به شیرین نکته های دلپذیرش

Хиромони барад то пои сарираш

خرامان برد تا پای سریرش

Ба болои сарири афканди худ ро

به بالای سریر افکند خود را

Ба об дида гуфт он сарви қад ро

به آب دیده گفت آن سرو قد را

Ки эй глрх ба рӯй ман назар кун

که ای گلرخ به روی من نظر کن

Ба чашми лутфи сӯии ман гузар кун

به چشم لطف سوی من گذر کن

Агар хуршед рӯй ман бибинад

اگر خورشید روی من ببیند

Чу моҳ аз хирмани ман хӯша чӣанд

چو ماه از خرمن من خوشه چیند

Маро то кӣ дарин меҳнати писандӣ

مرا تا کی درین محنت پسندی

Ки чашми раҳмат аз рӯем бабандӣ

که چشم رحمت از رویم ببندی

бад-инсон дарди дил бисёр ме кард

بدینسان درد دل بسیار می کرد

Ба Юсуфи шавқи хеш изҳор ме кард

به یوسف شوق خویش اظهار می کرد

Вале Юсуфи назар бо хеш ме дошт

ولی یوسف نظر با خویش می داشت

зи бими фитнаи сар дар пеш ме дошт

ز بیم فتنه سر در پیش می داشت

Ба фарши хонаи сарафканда дар пеш

به فرش خانه سرافکنده در پیش

Мусаввир дид бо ӯ сӯрати хеш

مصور دید با او صورت خویش

зи дебоу ҳарири афкандаи бистар

ز دیبا و حریر افکنده بستر

Гирифтаи икдгрро танг дар бар

گرفته یکدگر را تنگ در بر

Аз он сӯрати равони сарф назар кард

از آن صورت روان صرف نظر کرد

Назаргоҳи худ аз ҷой дигар кард

نظرگاه خود از جای دگر کرد

Агар дарро агар деворро дид

اگر در را اگر دیوار را دید

Ба ҳам ҷуфти он ду глрхсорро дид

به هم جفت آن دو گلرخسار را دید

Рухи худ дар худоӣ осмон кард

رخ خود در خدای آسمان کرد

Ба сақфи андари тамошоӣ ҳамон кард

به سقف اندر تماشای همان کرد

Фузудаш майл азон сӯии Зулайхо

فزودش میل ازان سوی زلیخا

Назар бикшод бар рӯй Зулайхо

نظر بگشاد بر روی زلیخا

Зулайхо зон назар шуд тозаи умед

زلیخا زان نظر شد تازه امید

Ки тобад бар ваии он тобандаи хуршед

که تابد بر وی آن تابنده خورشید

Ба оҳу нола ва зорӣ даромад

به آه و ناله و زاری درآمد

зи чашму дил ба хўнборӣ даромад

ز چشم و دل به خونباری درآمد

Ки эй худ коми коми ман раво кун

که ای خود کام کام من روا کن

Ба васли хеши дардамро даво кун

به وصل خویش دردم را دوا کن

Манам ташнаи ту оби зиндагонӣ

منم تشنه تو آب زندگانی

Манам куштаи ту ҷони ҷовдонӣ

منم کشته تو جان جاودانی

Чунонам аз ту давр эй ганҷ ноёб

چنانم از تو دور ای گنج نایاب

Ки бошдкштаҳ бе ҷони ташна бе об

که باشدکشته بی جان تشنه بی آب

зи доғати солҳо дар тоб будам

ز داغت سال ها در تاب بودم

зи шавқат бехур ва бехоб будам

ز شوقت بی خور و بی خواب بودم

Марои зини бештар дар тоб магузор

مرا زین بیشتر در تاب مگذار

Чунинам бехур ва бехоб магузор

چنینم بی خور و بی خواب مگذار

Ба ҳақи он худоӣ бар ту савганд

به حق آن خدایی بر تو سوگند

Ки бошад бар худовандони худованд

که باشد بر خداوندان خداوند

Ба ин ҳасани ҷаҳонгирӣ ки додат

به این حسن جهانگیری که دادت

Ба ин хӯбӣ ки дар оризи ниҳодат

به این خوبی که در عارض نهادت

Ба ин нурӣ ки тобад аз ҷабинат

به این نوری که تابد از جبینت

Ки дорад моҳро рӯ бар заминат

که دارد ماه را رو بر زمینت

Ба абрӯии камондорӣ ки дорӣ

به ابروی کمانداری که داری

Ба сарви хуби рафторӣ ки дорӣ

به سرو خوب رفتاری که داری

Ба миҳроби камони абрӯии ту

به محراب کمان ابروی تو

Ба қуллоби каманди гесуии ту

به قلاب کمند گیسوی تو

Ба ҷодӯи наргиси мардуми фиребат

به جادو نرگس مردم فریبت

Ба дибопўши сарви ҷомаи зебат

به دیباپوش سرو جامه زیبت

Ба он мӯе ки май гӯйӣ майонаш

به آن مویی که می گویی میانش

Ба он сиррӣ ки май хуонеи даҳонаш

به آن سری که می خوانی دهانش

Ба мишкӣни нуқтаи ?ут бар рӯй гулранг

به مشکین نقطه ات بر روی گلرنگ

Ба ширини хандаи ?ут аз ғунчаи танг

به شیرین خنده ات از غنچه تنگ

Ба оби дидаи ман зи иштиёқат

به آب دیده من ز اشتیاقت

Ба оҳи гармам аз сӯзи фироқат

به آه گرمم از سوز فراقت

Ба ҳарамоне ки зери кӯҳам аз вай

به حرمانی که زیر کوهم از وی

Гирифтори ҳазор андӯҳам аз вай

گرفتار هزار اندوهم از وی

Ба истилои ишқат бар вуҷӯдам

به استیلای عشقت بر وجودم

Ба истиғноят аз буд ва набудам

به استغنایت از بود و نبودم

Ки бар ҳоли ман бедил бибахшоӣ

که بر حال من بیدل ببخشای

зи кори мушкилами ин уқда бигушоӣ

ز کار مشکلم این عقده بگشای

Ба дил умрӣаст то доғ ту дорам

به دل عمریست تا داغ تو دارم

Ҳавои буи аз боғ ту дорам

هوای بوی از باغ تو دارم

Замонии марҳами доғи дилами шӯ

زمانی مرهم داغ دلم شو

Ба бӯеи равнақи боғи дилами шӯ

به بویی رونق باغ دلم شو

зи қаҳти ҳиҷри ту баси нотавонам

ز قحط هجر تو بس ناتوانم

Бубахш аз хон васлати қӯти ҷонам

ببخش از خوان وصلت قوت جانم

зи ту эй нахлтар хурмои зи ман шер

ز تو ای نخل تر خرما ز من شیر

Макун дар хон ниҳодан ҳеҷ тақсир

مکن در خوان نهادن هیچ تقصیر

Марои зини шеру хурмои қӯти ҷони даҳ

مرا زین شیر و خرما قوت جان ده

зи ҷон додан дарин қаҳтами амони даҳ

ز جان دادن درین قحطم امان ده

Ҷавобаш дод Юсуфи к-эии призод

جوابش داد یوسف کای پریزاد

Ки ноед бо ту касро аз парии ёд

که ناید با تو کس را از پری یاد

Мгири имрӯз бар ман корро танг

مگیر امروز بر من کار را تنگ

Мазан бар шиша маъсӯмем санг

مزن بر شیشه معصومیم سنگ

Макунтар зи оби исёни доманам ро

مکن تر ز آب عصیان دامنم را

Мсўз аз оташи шаҳвати танам ро

مسوز از آتش شهوت تنم را

Ба он бичўн ки чунҳо сӯрат ӯст

به آن بیچون که چونها صورت اوست

Бурунҳо чун дарунҳо сӯрат ӯст

برونها چون درونها صورت اوست

зи баҳри ҷӯад ӯ гардуни ҳбобист

ز بحر جود او گردون حبابیست

зи барқи нур ӯ хуршеди тобист

ز برق نور او خورشید تابیست

Ба поконе каз эшон зодаам ман

به پاکانی کز ایشان زاده ام من

Бад-ӣни покизагӣ афтодаам ман

بدین پاکیزگی افتاده ام من

Азишонаст равшани гавҳари ман

ازیشان است روشن گوهر من

Вазишонаст рахшони ахтари ман

وزیشان است رخشان اختر من

Кигар имрӯзи даст аз ман бидорӣ

که گر امروز دست از من بداری

Марои зини тангнои берун гузорӣ

مرا زین تنگنا بیرون گذاری

Ба зӯдии комгории бинӣ аз ман

به زودی کامگاری بینی از من

Ҳазорон ҳақи гузории бинӣ аз ман

هزاران حق گزاری بینی از من

зи лаъл ҷон физойам коми ёбӣ

ز لعل جان فزایم کام یابی

Ба қади дилкашами ороми ёбӣ

به قد دلکشم آرام یابی

Макун таъҷил дар таҳсили мақсӯд

مکن تعجیل در تحصیل مقصود

Басои диро ки хуштар бошад аз зуд

بسا دیرا که خوشتر باشد از زود

Гар уфтад сайди некӯи дайр дар дом

گر افتد صید نیکو دیر در دام

Бааст аз зуди нонекӯи саранҷом

به است از زود نانیکو سرانجام

Зулайхо гуфт каз ташнаи мҷуи тоб

زلیخا گفت کز تشنه مجو تاب

Ки андозад ба фардо хӯрдани об

که اندازد به فردا خوردن آب

зи шавқами ҷони расида бар лаби имрӯз

ز شوقم جان رسیده بر لب امروز

Наёрам сабр кардан то шаби имрӯз

نیارم صبر کردن تا شب امروز

Кӣ он тоқат маро ояд падедор

کی آن طاقت مرا آید پدیدار

Ки бо вақт дигар андозам ин кор

که با وقت دگر اندازم این کار

Надонам монеъати зин маслиҳат чист

ندانم مانعت زین مصلحت چیست

Ки натавонӣ ба ман як лаҳза хуш зист

که نتوانی به من یک لحظه خوش زیست

Бигуфто монеъи ман зон ду чиз аст

بگفتا مانع من زان دو چیز است

Уқоби эзаду қаҳр азиз аст

عقاب ایزد و قهر عزیز است

Азизи ин каҷ наҳодигар бидонад

عزیز این کج نهادی گر بداند

Ба ман сад меҳнату хории расонад

به من صد محنت و خواری رساند

Бараҳна карда теғи онсон ки доне

برهنه کرده تیغ آنسان که دانی

Кашад аз ман либоси зиндагонӣ

کشد از من لباس زندگانی

Зиҳии хиҷлат ки чун рӯзи қиёмат

زهی خجلت که چون روز قیامت

Ки уфтад бар зинокорони ғаромат

که افتد بر زناکاران غرامت

Ҷазои он ҷФокишон нависанд

جزای آن جفاکیشان نویسند

Марои сари дафтар эшон нависанд

مرا سر دفتر ایشان نویسند

Зулайхо гуфт зон душман миндиш

زلیخا گفت زان دشمن میندیش

Ки чун рӯз тараб биншинадам пеш

که چون روز طرب بنشیندم پیش

Даҳуми ҷомӣ ки бо ҷонаши ситезад

دهم جامی که با جانش ستیزد

зи мастӣ то қиёмати брнхизд

ز مستی تا قیامت برنخیزد

Ту май гӯйии худои ман Карим аст

تو می گویی خدای من کریم است

Ҳамеша бар гунаҳкорон раҳим аст

همیشه بر گنهکاران رحیم است

Маро аз гавҳару зари сад хазина

مرا از گوهر و زر صد خزینه

Дарин хлўтсро бошад дафина

درین خلوتسرا باشد دفینه

Фидои созами ҳамаи баҳри гуноҳат

فدا سازم همه بهر گناهت

Ки то бошад зи эзади узри хоҳат

که تا باشد ز ایزد عذر خواهت

Бигуфт он каси ним кофтади писандам

بگفت آن کس نیم کافتد پسندم

Ки ояд бар касе дигари газандам

که آید بر کسی دیگر گزندم

Хусусан бар азизӣ каз азизӣ

خصوصا بر عزیزی کز عزیزی

Туро фармуд баҳри ман канизӣ

تو را فرمود بهر من کنیزی

Худои ман ки натавон ҳақи гузоряш

خدای من که نتوان حق گزاریش

Ба ришват кӣ сазад омрзгориш

به رشوت کی سزد آمرزگاریش

Ба ҷон додан чу музд аз кас нагирад

به جان دادن چو مزد از کس نگیرد

Дар омурзиши куҷои ришвати пазирад

در آمرزش کجا رشوت پذیرد

Зулайхо гуфт к-эии шоҳи накӯи бахт

زلیخا گفت کای شاه نکو بخت

Ки ҳам тоҷати муяссари бод ва ҳам тахт

که هم تاجت میسر باد و هم تخت

Дилам шуд тири меҳнатро нишона

دلم شد تیر محنت را نشانه

зи баси кории баҳона бар баҳона

ز بس کآری بهانه بر بهانه

Баҳонаи каҷрави ва ҳила созӣаст

بهانه کجروی و حیله سازیست

Баҳонаи неи тариқ рост бозӣаст

بهانه نی طریق راست بازیست

Мъозоллаҳ ки роҳи каҷи рӯми ман

معاذالله که راه کج روم من

зи ту ин ҳила дигар нашнавам ман

ز تو این حیله دیگر نشنوم من

Аҷаб бе тоқатами ороми ман даҳ

عجب بی طاقتم آرام من ده

Агар хоҳии вогари неи коми ман даҳ

اگر خواهی واگر نی کام من ده

Ба гуфтан гуфтан омад рӯзи ман сар

به گفتن گفتن آمد روز من سر

Нагашт аз ту муроди ман муяссар

نگشت از تو مراد من میسر

Забони дарбанди дигари зини хурофот

زبان دربند دیگر زین خرافات

Биҷунб аз ҷо ки фии алтأхири офот

بجنب از جا که فی التأخیر آفات

Маро дар хушки неи оташи фитодаи сет

مرا در خشک نی آتش فتاده ست

Туро бо оташи ман хуши фитодаи сет

تو را با آتش من خوش فتاده ست

Марои ин дӯду оташ кӣ кунад суд

مرا این دود و آتش کی کند سود

Чу дар чашмат нагардад оби азин дӯд

چو در چشمت نگردد آب ازین دود

Азин оташ чу дӯдам ҳаст тобӣ

ازین آتش چو دودم هست تابی

Биё бар оташами зани икдми обӣ

بیا بر آتشم زن یکدم آبی

Зулайхо чун ба поёни баради ин роз

زلیخا چون به پایان برد این راز

Таъаллул кард дигари Юсуфи оғоз

تعلل کرد دیگر یوسف آغاز

Зулайхо гуфт к-эии ибрии иборат

زلیخا گفت کای عبری عبارت

Ки барадӣ аз сухани вақтам ба ғорат

که بردی از سخن وقتم به غارت

Мазан бар рӯй корами дасти рад ро

مزن بر روی کارم دست رد را

Ки хоҳам куштан аз дасти ту худ ро

که خواهم کشتن از دست تو خود را

Ба ъушрати дастами андари гардани овез

به عشرت دستم اندر گردن آویز

Гар на брмш аз ханҷари тез

گر نه برمش از خنجر تیز

Ниёзии даст агар дар гардани ман

نیازی دست اگر در گردن من

Шавад хӯни миннати ҳоле ба гардан

شود خون منت حالی به گردن

Кашами ханҷар чу сӯсан бар тани хеш

کشم خنجر چو سوسن بر تن خویش

Чу гул дар хӯни кашами пероҳани хеш

چو گل در خون کشم پیراهن خویش

Нуҳум бар тани зи ҷони доғи ҷудоӣ

نهم بر تن ز جان داغ جدایی

зи ҳуҷҷат гуфтанат ёбам раҳоӣ

ز حجت گفتنت یابم رهایی

Азизами пеши ту чун кушта ёбад

عزیزم پیش تو چون کشته یابد

Паии куштани Аннани сӯии ту тобад

پی کشتن عنان سوی تو تابد

Пас аз куштан ба зери пардаи хок

پس از کشتن به زیر پرده خاک

Ба ту пайвандади ин ҷони ҳўснок

به تو پیوندد این جان هوسناک

Бигуфт ин ва кашид аз зери бистар

بگفت این و کشید از زیر بستر

Чу барги беди сбзорнги ханҷар

چو برگ بید سبزارنگ خنجر

Вале аз оташи ғами пари туфу тоб

ولی از آتش غم پر تف و تاب

Ба ҳалқи ташнаи баради он қатраи об

به حلق تشنه برد آن قطره آب

Чу Юсуф он бидид аз ҷой бурҷаст

چو یوسف آن بدید از جای برجست

Чу заррин ёра бигирифташ сари даст

چو زرین یاره بگرفتش سر دست

Казин тундии бёром эй Зулайхо

کزین تندی بیارام ای زلیخا

Вази ин раҳи бозкши гом эй Зулайхо

وز این ره بازکش گام ای زلیخا

зи ман хоҳии рухи мақсӯд дидан

ز من خواهی رخ مقصود دیدن

зи васли ман ба коми дил расӣдан

ز وصل من به کام دل رسیدن

Зулайхои моҳи авҷи длстонӣ

زلیخا ماه اوج دلستانی

зи Юсуф чун бидид он меҳрбонӣ

ز یوسف چون بدید آن مهربانی

Гумон зад шуд ки хоҳад ком ӯ дод

گمان زد شد که خواهد کام او داد

Ба васли хештани ором ӯ дод

به وصل خویشتن آرام او داد

зи дасти худ равонии ханҷари андохт

ز دست خود روانی خنجر انداخت

Ба қасди сулҳи тарҳи дигари андохт

به قصد صلح طرح دیگر انداخت

Лаб аз нӯшин даҳонаш пар шукр кард

لب از نوشین دهانش پر شکر کرد

зи соиди тавқи вази соқаш камар кард

ز ساعد طوق وز ساقش کمر کرد

Ба пеши новакаши ҷонро ҳадафи сохт

به پیش ناوکش جان را هدف ساخت

зи шавқи гавҳараши танро садафи сохт

ز شوق گوهرش تن را صدف ساخت

Вале накушод Юсуф бар ҳадафи шаст

ولی نگشاد یوسف بر هدف شست

Паии гавҳари садафро меҳр нишкаст

پی گوهر صدف را مهر نشکست

Дилаш май хост дар сифтан ба алмос

دلش می خواست در سفتن به الماس

Вале медошт ҳукми исматаши пос

ولی می داشت حکم عصمتش پاس

Зулайхо дар тақозои гарму Юсуф

زلیخا در تقاضا گرم و یوسف

Ҳаме ангехт асбоби таваққуф

همی انگیخت اسباب توقف

Наҳодӣ бар азори хеши дастӣ

نهادی بر ازار خویش دستی

Яке уқдаи кушодӣ ва ду бастӣ

یکی عقده گشادی و دو بستی

Фитодаш чашми ногуҳ дар миёна

فتادش چشم ناگه در میانه

Ба зркши пардае дар кунҷи хона

به زرکش پرده ای در کنج خانه

Саволаш кард кони парда пай чист

سؤالش کرد کان پرده پی چیست

Дар он парда нишаста пардагӣ кист

در آن پرده نشسته پردگی کیست

Бигуфт он кас ки то ман банда ҳастам

بگفت آن کس که تا من بنده هستم

Ба расми бандагонаш май пурситам

به رسم بندگانش می پرستم

Бутии тан аз зару чашмаши зи гавҳар

بتی تن از زر و چشمش ز گوهر

Дарунаши таблае пари машки азФр

درونش طبله ای پر مشک اذفر

Ба ҳар соъати фитода пеш ӯем

به هر ساعت فتاده پیش اویم

Сари тоъати ниҳода пеш ӯем

سر طاعت نهاده پیش اویم

Дарун парда кардам ҷойгоҳаш

درون پرده کردم جایگاهش

Ки то набӯд ба сӯии ман нигоҳаш

که تا نبود به سوی من نگاهش

зи ман ойин бединӣ набинад

ز من آیین بی دینی نبیند

Дарин корам ки мебинӣ набинад

درین کارم که می بینی نبیند

Чу Юсуфи ин сухан бишунид зад бонг

چو یوسف این سخن بشنید زد بانگ

Казин динор нақадам нест як донг

کزین دینار نقدم نیست یک دانگ

Туро ояд ба чашм аз мурдагони шарм

تو را آید به چشم از مردگان شرم

Вази ин нозндгон дар хотири озарм

وز این نازندگان در خاطر آزرم

Ман аз доноӣ бино ме натарсам

من از دانای بینا می نترسم

зи қиўм тавоно ме натарсам

ز قیوم توانا می نترسم

Бигуфт ину зи миён кор бархест

بگفت این و ز میان کار برخاست

Вази он хуши хўобгаҳ бедор бархест

وز آن خوش خوابگه بیدار برخاست

Алиф кард аз ду шохи лоами алифи давр

الف کرد از دو شاخ لام الف دور

Раҳанд аз гази симини шамъи кофур

رهاند از گاز سیمین شمع کافور

Чу гашти андар давидани гоми тезаш

چو گشت اندر دویدن گام تیزش

Кушод аз ҳар дарии роҳи гурезаш

گشاد از هر دری راه گریزش

Ба ҳар дар комдӣ бе дар гушойӣ

به هر در کامدی بی در گشایی

Паридӣ қуфл ҷое пурҳ ҷое

پریدی قفل جایی پره جایی

Ишорати карданаши гӯйӣ ба ангушт

اشارت کردنش گویی به انگشت

Калидӣ буд баҳри фатҳ дар мушт

کلیدی بود بهر فتح در مشت

Зулайхо чун бидид он аз ақаби ҷуст

زلیخا چون بدید آن از عقب جست

Ба вай дар охирин даргоҳи пайваст

به وی در آخرین درگاه پیوست

Паии боз омадан доман кашидаш

پی باز آمدن دامن کشیدش

зи сӯии пушт пероҳан даридаш

ز سوی پشت پیراهن دریدش

Бурун рафт аз кафи он ғами расида

برون رفت از کف آن غم رسیده

Ба сони ғунчаи пероҳани дарида

به سان غنچه پیراهن دریده

Зулайхо зон ғаромат ҷома зад чок

زلیخا زان غرامت جامه زد چاک

Чу сояи хешро андохт бар хок

چو سایه خویش را انداخت بر خاک

Хурӯшӣ аз дили ношоди бардошт

خروشی از دل ناشاد برداشت

зи ношодии худ фарёди бардошт

ز ناشادی خود فریاد برداشت

Ки воўилои з бе иқболии бахт

که واویلا ز بی اقبالی بخت

Ки барад аз хонаам он нозанини рахт

که برد از خانه ام آن نازنین رخت

Дареғи он сайд каз домам бурун рафт

دریغ آن صید کز دامم برون رفت

Дареғи он шаҳд каз комам бурун рафт

دریغ آن شهد کز کامم برون رفت

Азимат кард рӯзии анкабутӣ

عزیمت کرد روزی عنکبوتی

Ки баҳр худ кунад таҳсили қӯтӣ

که بهر خود کند تحصیل قوتی

Ба ҷое дид шаҳбозӣ нишаста

به جایی دید شهبازی نشسته

зи қайди дасти шоҳони бози руста

ز قید دست شاهان باز رسته

Ба гирд ӯ тнидн кард оғоз

به گرد او تنیدن کرد آغاز

Ки бандади пару болашро зи парвоз

که بندد پر و بالش را ز پرواز

Замонии кор дар пайкор ӯ кард

زمانی کار در پیکار او کرد

Луоби худ ҳама дар кор ӯ кард

لعاب خود همه در کار او کرد

Чу он шаҳбоз кард аз ваии канора

چو آن شهباز کرد از وی کناره

Нмондши ғайри тор чанд пора

نماندش غیر تار چند پاره

Манам он анкабути зори ранҷур

منم آن عنکبوت زار رنجور

Фитода аз муроди хештани давр

فتاده از مراد خویشتن دور

Раги ҷонами гусастаи ҳамчуи тораш

رگ جانم گسسته همچو تارش

Нагашта мурғи умедии шикораш

نگشته مرغ امیدی شکارش

Гусастаи торам аз ҳар кору борӣ

گسسته تارم از هر کار و باری

Ба дастам нест ҷузи бигусастаи торӣ

به دستم نیست جز بگسسته تاری