Чу Юсуфро гирифт он марди сарҳанг

چو یوسف را گرفت آن مرد سرهنگ

Ба меҳнатгоҳ зиндон кард оҳанг

به محنتگاه زندان کرد آهنگ

Ба танг омад дили Юсуф азон дард

به تنگ آمد دل یوسف ازان درد

Ниҳон рӯй дуо дар осмон кард

نهان روی دعا در آسمان کرد

Ки эй доно ба асрор наоне

که ای دانا به اسرار نهانی

Туро бошад мусаллами рози доне

تو را باشد مسلم راز دانی

Дурӯғ аз рост пеш туаст мумтоз

دروغ از راست پیش توست ممتاز

Ки донад ҷузи ту кардани кашфи ин роз

که داند جز تو کردن کشف این راز

зи нури сидқ чун додӣ фурӯғам

ز نور صدق چون دادی فروغم

Манеҳ тӯҳмат ба гуфтори дурӯғам

منه تهمت به گفتار دروغم

Гувоҳӣ бигузарон бар даъвии ман

گواهی بگذران بر دعوی من

Ки сидқ ман шавад чун субҳи равшан

که صدق من شود چون صبح روشن

зи шасти ҳиммати кишвари гушоиш

ز شست همت کشور گشایش

Чу омад бар ҳадафи тири дуояш

چو آمد بر هدف تیر دعایش

Дар он маҷмаъи зании хеши Зулайхо

در آن مجمع زنی خویش زلیخا

Ки будӣ рӯзу шаби пеши Зулайхо

که بودی روز و شب پیش زلیخا

Се моҳаи кӯдакӣ бар дӯш худ дошт

سه ماهه کودکی بر دوش خود داشت

Чу ҷон бигрифта дар оғӯш худ дошт

چو جان بگرفته در آغوش خود داشت

Чу сӯсан бар забон ҳарфӣ наронда

چو سوسن بر زبان حرفی نرانده

зи тӯмори баёни ҳарфии нахонда

ز طومار بیان حرفی نخوانده

Фиғон зад к-эии азизи оҳиста тар бош

فغان زد کای عزیز آهسته تر باش

зи таъҷили уқубат бар ҳазар бош

ز تعجیل عقوبت بر حذر باش

Сазовор уқубат нест Юсуф

سزاوار عقوبت نیست یوسف

Ба лутфу марҳамати аўлисти Юсуф

به لطف و مرحمت اولیست یوسف

Азиз аз гуфтани кӯдак аҷаб монад

عزیز از گفتن کودک عجب ماند

Сухан бо ӯ ба қонӯн адаб ронад

سخن با او به قانون ادب راند

Ки эй ношстаҳи лаби золоиши шер

که ای ناشسته لب زآلایش شیر

Худоят карда талқини ҳасани тақрир

خدایت کرده تلقین حسن تقریر

Бигӯ равшан ки ин оташ ки афрӯхт

بگو روشن که این آتش که افروخت

Кзонми пардаи ъзу шарафи сӯхт

کزانم پرده عز و شرف سوخت

Бигуфто ман ним намоаму ғаммоз

بگفتا من نیم نمام و غماز

Ки гӯям бо касе роз касе боз

که گویم با کسی راز کسی باز

зи ғмозисти машки чини сияҳ рӯй

ز غمازیست مشک چین سیه روی

Ки аз сад парда берун медиҳад буи

که از صد پرده بیرون می دهد بوی

Бибин дар тозаи гулҳои баҳорӣ

ببین در تازه گلهای بهاری

Ки хандон ва хушанд аз пардаи дорӣ

که خندان و خوشند از پرده داری

Ним ғаммози лекингар бадоне

نیم غماز لیکن گر بدانی

Бигӯям бо ту ин роз наоне

بگویم با تو این راز نهانی

Бирав дар ҳол Юсуф кун назора

برو در حال یوسف کن نظاره

Ки пероҳан чаҳ сонаш гашта пора

که پیراهن چه سانش گشته پاره

Гар аз пешаст дар пероҳанаши чок

گر از پیش است در پیراهنش چاک

Зулайхоро буд доман азон пок

زلیخا را بود دامن ازان پاک

Надорад даъвии Юсуфи фурӯғӣ

ندارد دعوی یوسف فروغی

Ҳаме гуяд барои худ дурӯғӣ

همی گوید برای خود دروغی

Вар аз пас чок шуд пероҳан ӯ

ور از پس چاک شد پیراهن او

Буд пок аз хиёнати доман ӯ

بود پاک از خیانت دامن او

Дурӯғаст ончӣ мегуяд Зулайхо

دروغ است آنچه می گوید زلیخا

На роҳ сидқ мепуед Зулайхо

نه راه صدق می پوید زلیخا

Азиз аз Тифл чун гӯш сухан кард

عزیز از طفل چون گوش سخن کرد

Равони тафтиши ҳол перҳан кард

روان تفتیش حال پیرهن کرد

Чу дид аз пас даридаи перҳан ро

چو دید از پس دریده پیرهن را

Маломат кард он макораи зан ро

ملامت کرد آن مکاره زن را

Ки донистам ки ин кед аз ту бӯда сет

که دانستم که این کید از تو بوده ست

Бар он озодаи ин қайд аз ту бӯда сет

بر آن آزاده این قید از تو بوده ست

Чаҳ кедаст ин ки пеш оварадӣ охир

چه کید است این که پیش آوردی آخر

Чаҳ бад буд ин ки бо худ кардӣ охир

چه بد بود این که با خود کردی آخر

зи роҳи нангу номи хеши гаштӣ

ز راه ننگ و نام خویش گشتی

Тлбгори ғуломи хеши гаштӣ

طلبگار غلام خویش گشتی

Писандидӣ ба худ ин нописандӣ

پسندیدی به خود این ناپسندی

Вази он пас ҷурми он бар вай фикандӣ

وز آن پس جرم آن بر وی فکندی

з кед зани дили мардони ду ним аст

ز کید زن دل مردان دو نیم است

Занонро кидҳоиии бас азим аст

زنان را کیدهایی بس عظیم است

Азизонро кунад кед занони хор

عزیزان را کند کید زنان خوار

Ба кед зан буд донои гирифтор

به کید زن بود دانا گرفتار

зи макри зан касе оҷизи мабодо

ز مکر زن کسی عاجز مبادا

Зани макораи худ ҳаргизи мабодо

زن مکاره خود هرگز مبادا

Бирав зини пас ба истиғфор биншин

برو زین پس به استغفار بنشین

зи хиҷлат рӯй дар девор биншин

ز خجلت روی در دیوار بنشین

Ба гиря гарм кун ҳангомаи хеш

به گریه گرم کن هنگامه خویش

Башу зини ҳарфи нохуши номаи хеш

بشو زین حرف ناخوش نامه خویش

Ту эй Юсуфи забони зини роз дар банд

تو ای یوسف زبان زین راز در بند

Ба ҳар каси гуфтани ин роз мапаснд

به هر کس گفتن این راز مپسند

Ҳамин бас дар сухани чолокии ту

همین بس در سخن چالاکی تو

Ки равшани гашт бар мо покии ту

که روشن گشت بر ما پاکی تو

Қадам аз роҳи ғаммозии бадар на

قدم از راه غمازی بدر نه

Ки бошад пардаи пӯш аз парда дар ба

که باشد پرده پوش از پرده در به

Азиз ин гуфт ва берун шуд зи хона

عزیز این گفت و بیرون شد ز خانه

Ба хўшхўиӣ смр шуд дар замона

به خوشخویی سمر شد در زمانه

Таҳаммул дилкашаст аммо на чандин

تحمل دلکش است اما نه چندین

Накӯи хуӣ хушаст аммо на чандин

نکو خویی خوش است اما نه چندین

Чу мард аз зан ба хўшхўиӣ кашад бор

چو مرد از زن به خوشخویی کشد بار

зи хўшхўиӣ ба даюсӣ расад кор

ز خوشخویی به دیوثی رسد کار

Макун дар кори зани чандон сабурӣ

مکن در کار زن چندان صبوری

Ки уфтад рахна дар сади ғаюрӣ

که افتد رخنه در سد غیوری