Чу дар зиндони мағриби Юсуфи меҳр

چو در زندان مغرب یوسف مهر

Ниҳон кард аз Зулайхои фалаки чеҳр

نهان کرد از زلیخای فلک چهر

Зулайхои фалакро чеҳра шуд гум

زلیخای فلک را چهره شد گم

зи меҳри Юсуфи андари ашки анҷум

ز مهر یوسف اندر اشک انجم

Зулайхоро ғами Юсуф чунон кард

زلیخا را غم یوسف چنان کرد

Ки аз ашки шафақи гаван хўнФшон кард

که از اشک شفق گون خونفشان کرد

Шафақро шуд зи ашк ӯ ҷигари хӯн

شفق را شد ز اشک او جگر خون

Вази он хӯни домани гардуни ҷгргўн

وز آن خون دامن گردون جگرگون

Ба гиряи нолаи ҷонсӯзи бардошт

به گریه ناله جانسوز برداشت

Ҳамон оҳу фиғони рӯзи бардошт

همان آه و فغان روز برداشت

Чу рӯй андари шаби оради рӯзи ошиқ

چو روی اندر شب آرد روز عاشق

Ба шаб гардад фузун бар сӯзи ошиқ

به شب گردد فزون بر سوز عاشق

зи ҳиҷрон тира бошад рӯзгораш

ز هجران تیره باشد روزگارش

Фазояд тирагии шабҳои тораш

فزاید تیرگی شبهای تارش

зи ғами рӯзаш буд рӯ дар сиёҳӣ

ز غم روزش بود رو در سیاهی

Шабаш гардад сиёҳӣ бар сиёҳӣ

شبش گردد سیاهی بر سیاهی

Шаби обистан буд ваон дам ки ояд

شب آبستن بود وان دم که آید

Барои ошиқон андӯҳ зояд

برای عاشقان اندوه زاید

Чу орад аз мшимаҳи бачаи берун

چو آرد از مشیمه بچه بیرون

Ба ҷои шер аз дилҳо макади хӯн

به جای شیر از دلها مکد خون

Азон модар ки бархӯрдор бошад

ازان مادر که برخوردار باشد

Кзинсони бачааш хунхор бошад

کزینسان بچه اش خونخوار باشد

Зулайхоро чу аз бе сабрии хеш

زلیخا را چو از بی صبری خویش

Бад-ӣн хўнхўоргӣ омад шабии пеш

بدین خونخوارگی آمد شبی پیش

зи дилбари даври вази дилдори маҳҷӯр

ز دلبر دور وز دلدار مهجور

Шабаш бемоҳ монаду хона бе нур

شبش بی ماه ماند و خانه بی نور

Чу набӯд рӯй ҷонони партави афкан

چو نبود روی جانان پرتو افکن

Ба сад машъал нагардад хонаи равшан

به صد مشعل نگردد خانه روشن

зи баси андӯҳи дил чашмаш наме хуфт

ز بس اندوه دل چشمش نمی خفت

зи дидаи хӯн дил меронад ва ме гуфт

ز دیده خون دل می راند و می گفت

Надонам ҳол Юсуф чист имшаб

ندانم حال یوسف چیست امشب

Кафили хизмат ӯ кист имшаб

کفیل خدمت او کیست امشب

Ки густардаи таҳи пои бистараш ро

که گسترده ته پا بسترش را

Ки карда рост бар болини сараш ро

که کرده راست بر بالین سرش را

Чароғи афрӯзи болинаш ки бӯда сет

چراغ افروز بالینش که بوده ست

Кафи роҳат ба болинаш ки судаи сет

کف راحت به بالینش که سوده ست

Ки бигушодаи камарбанд аз майонаш

که بگشاده کمربند از میانش

Ки бӯда вақти хоби афсонаи хониш

که بوده وقت خواب افسانه خوانش

Ҳавои он мақомаши сохт ё на

هوای آن مقامش ساخت یا نه

Чу мурғи он доми ромиши сохт ё на

چو مرغ آن دام رامش ساخت یا نه

Гул ӯ ҳамчунон бар об худ ҳаст

گل او همچنان بر آب خود هست

Мусалсали сунбулаш бар тоб худ ҳаст

مسلسل سنبلش بر تاب خود هست

Набарда он ҳавои обу гулаш ро

نبرده آن هوا آب و گلش را

Бшўлидаҳ накарда сунбулаш ро

بشولیده نکرده سنبلش را

Дилаш чун ғунча дар танагии фитода

دلش چون غنچه در تنگی فتاده

Ва ё чун гул ба шодии лаби кушода

و یا چون گل به شادی لب گشاده

Ҳаме гуфт инчунин дар ҳар либосӣ

همی گفت اینچنین در هر لباسی

Ғами худ то з шаб бигузашт посӣ

غم خود تا ز شب بگذشت پاسی

Азон пас тоқату тобии нмондш

ازان پس طاقت و تابی نماندش

Ба дил аз ҷӯии сабри обии нмондш

به دل از جوی صبر آبی نماندش

зи шавқаш дар дил афтод оташи тез

ز شوقش در دل افتاد آتش تیز

Ба дояи дидаи пар хӯн гуфт бархез

به دایه دیده پر خون گفت برخیز

Ки икдми ҷониби зиндон гароӣам

که یکدم جانب زندان گراییم

Ба он мҳнтсро пинҳон даройем

به آن محنتسرا پنهان درآییم

Ниҳон дар гӯша зиндон нишинем

نهان در گوشه زندان نشینیم

Маи зиндонии худро бубинем

مه زندانی خود را ببینیم

Чу зиндони ҷои онсони глъзорист

چو زندان جای آنسان گلعذاریست

На зиндон балки хуррами нўбҳорист

نه زندان بلکه خرم نوبهاریست

Дил ҳар ошиқ аз бустони кушояд

دل هر عاشق از بستان گشاید

Марои ин ғунча дар зиндони кушояд

مرا این غنچه در زندان گشاید

Равон шуд ҳамчуи сарви нозу доя

روان شد همچو سرو ناز و دایه

Фаттони хезон ба дунболаш чу соя

فتان خیزان به دنبالش چو سایه

Ба зиндон чун расед он моҳи шабгард

به زندان چون رسید آن ماه شبگرد

Наоне мейри зиндонро талаб кард

نهانی میر زندان را طلب کرد

Ишорат кард то бикшод раҳ ро

اشارت کرد تا بگشاد ره را

Намӯд аз даври он тобандаи ма ро

نمود از دور آن تابنده مه را

Бидидаш бар сари саҷҷода аз давр

بدیدش بر سر سجاده از دور

Чу хуршеди дурахшони ғарқа дар нур

چو خورشید درخشان غرقه در نور

Гуҳӣ чун шамъ бар пои истода

گهی چون شمع بر پا ایستاده

зи рухи зиндониёнро нур дода

ز رخ زندانیان را نور داده

Гуҳӣ хам карда қомат чун маи нав

گهی خم کرده قامت چون مه نو

Фиканда бар бисот аз чеҳраи партав

فکنده بر بساط از چهره پرتو

Гуҳии сар бар замин дар узри тақсир

گهی سر بر زمین در عذر تقصیر

Чу шохи тозаи гул аз боди шабгир

چو شاخ تازه گل از باد شبگیر

Гуҳии тарҳи тавозуъ дар фиканда

گهی طرح تواضع در فکنده

Нишаста чун бунафша сар фиканда

نشسته چون بنفشه سر فکنده

зи худ давр ва ба вай наздик бинишаст

ز خود دور و به وی نزدیک بنشست

Вале дар гӯша торик бинишаст

ولی در گوشه تاریک بنشست

зи ҷони зорӣ ва аз дил нола ме кард

ز جان زاری و از دل ناله می کرد

зи наргиси ёсаминро лола ме кард

ز نرگس یاسمین را لاله می کرد

Ба лؤлؤи лаъли лабро ме харошид

به لؤلؤ لعل لب را می خراشید

зи нахлтар рутабро ме тарошед

ز نخل تر رطب را می تراشید

Ба чашми хўнФшону ашки гулгун

به چشم خونفشان و اشک گلگون

Ҳаме дод аз даруни ин рози берун

همی داد از درون این راز بیرون

Ки эй чашму чароғи нозанинон

که ای چشم و چراغ نازنینان

Муроди хотири андӯҳгинон

مراد خاطر اندوهگینان

Ба ҷонам оташӣ афрӯхт ишқат

به جانم آتشی افروخت عشقت

Саропои вуҷӯдами сӯхти ишқат

سراپای وجودم سوخت عشقت

Назд бар оташами васли ту обӣ

نزد بر آتشم وصل تو آبی

Ба обӣ аз дилам нанишонд тобӣ

به آبی از دلم ننشاند تابی

Ба теғ зулм кардӣ синаам чок

به تیغ ظلم کردی سینه ام چاک

Ҳамеи байнами туро зини зулм бе бок

همی بینم تو را زین ظلم بی باک

Надории раҳм бар мазлӯмии ман

نداری رحم بر مظلومی من

Зиҳии марҳӯмӣу маҳрӯмии ман

زهی مرحومی و محرومی من

зи ту ҳар лаҳзаам аз нави ғамии зод

ز تو هر لحظه ام از نو غمی زاد

Маро эй кошкӣ модар наме зод

مرا ای کاشکی مادر نمی زاد

Вагар май зоди модари коши доя

وگر می زاد مادر کاش دایه

Ба фарқи ман наме афканди соя

به فرق من نمی افکند سایه

зи шери ноб кам медод баҳрам

ز شیر ناب کم می داد بهرم

Ба шер аз қаҳр меомехт заҳрам

به شیر از قهر می آمیخت زهرم

зи ҳоли худ бад-инсон дар сухан буд

ز حال خود بدینسان در سخن بود

Вале Юсуф ба ҳоли хештан буд

ولی یوسف به حال خویشتن بود

Сари мӯеи бадв ҳозир наме шуд

سر مویی بدو حاضر نمی شد

Вагар мешуд асар зоҳир наме шуд

وگر می شد اثر ظاهر نمی شد

Чу шаб бигузашт ва ҳамчун субҳи хезон

چو شب بگذشت و همچون صبح خیزان

Зулайхоӣ фалак шуд ашкризон

زلیخای فلک شد اشکریزان

Ғариви кӯс султонӣ даромад

غریو کوس سلطانی درآمد

Муаззин дар саҳари хуонеи баромад

مؤذن در سحر خوانی برآمد

Дами саги ҳалқа бар ҳулқум ӯ баст

دم سگ حلقه بر حلقوم او بست

Дамашро аз фиғони шаби фурӯи баст

دمش را از فغان شب فرو بست

Хурӯс аз хоб шаб шуд гардани афроз

خروس از خواب شب شد گردن افراز

з ноӣ соз карда тези овоз

ز نای ساز کرده تیز آواز

Зулайхои домани андари чиду баргашт

زلیخا دامن اندر چید و برگشت

Ба хизмат остон бӯседу баргашт

به خدمت آستان بوسید و برگشت

Ба зиндон то мааш хилват нишин буд

به زندان تا مهش خلوت نشین بود

Шуд омад сӯй занадонаш чунин буд

شد آمد سوی زندانش چنین بود

Ғизои ҷон ӯ шуд он таку пўӣ

غذای جان او شد آن تک و پوی

Набӯдаш ҷуз дар он омад шудан рӯй

نبودش جز در آن آمد شدن روی

Накардӣ кас ба бустони майли чандон

نکردی کس به بستان میل چندان

Ки буд он хастаи дилро майли зиндон

که بود آن خسته دل را میل زندان

Балии онро ки зиндонӣаст ёраш

بلی آن را که زندانیست یارش

Ба ҷузи зиндон куҷо бошад қарораш

به جز زندان کجا باشد قرارش