Зулайхоро зи танҳоӣ чу ҷони кост
زلیخا را ز تنهایی چو جان کاست
Ба роҳи Юсуф аз неи хонае хост
به راه یوسف از نی خانه ای خواست
Бадв карданд неи бастии ҳавола
بدو کردند نی بستی حواله
Чу мўсиқори пари фарёду нола
چو موسیقار پر فریاد و ناله
Чу кардӣ аз ҷудои нолаи оғоз
چو کردی از جدایی ناله آغاز
Ҷудо бархестӣ аз ҳар неи овоз
جدا برخاستی از هر نی آواز
Чу аз ҳиҷри оташи андар вай гирифтӣ
چو از هجر آتش اندر وی گرفتی
зи оҳаши шуъла дар ҳар не гирифтӣ
ز آهش شعله در هر نی گرفتی
Дар он неи баст буд афтодаи хаста
در آن نی بست بود افتاده خسته
Чу сайдии тирҳо гардиш нишаста
چو صیدی تیرها گردش نشسته
Вале аз завқи ишқаш чун асар буд
ولی از ذوق عشقش چون اثر بود
Бар ӯ ҳар тиргўиии нешикар буд
بر او هر تیرگویی نیشکر بود
Бар охир дошт Юсуфи диўзодӣ
بر آخر داشت یوسف دیوزادی
Сипеҳри андозае гардун наҳодӣ
سپهر اندازه ای گردون نهادی
Ткоўри аблақӣ чун чархи фирӯз
تکاور ابلقی چون چرخ فیروز
зи шаби бастаи ҳазорон васла бар рӯз
ز شب بسته هزاران وصله بر روز
зи нуру зулмати андари ваии нишона
ز نور و ظلمت اندر وی نشانه
Баробар чун шабу рӯзи замона
برابر چون شب و روز زمانه
Гиреҳ бар хӯшаи чарх аз дам ӯ
گره بر خوشه چرخ از دم او
Шикан дар косаи бадар аз сам ӯ
شکن در کاسه بدر از سم او
Ба ҳар самаши ҳилолии баста аз зар
به هر سمش هلالی بسته از زر
зи сими ахтари рахшони мсмр
ز سیم اختر رخشان مسمر
Ба захми сам чу санги хораи хстӣ
به زخم سم چو سنگ خاره خستی
з ҳар моҳи нӯши сайёраи ҷустӣ
ز هر ماه نوش سیاره جستی
Агар наълаш паридӣ дар так ва ду
اگر نعلش پریدی در تک و دو
Ба чарх андар нишастӣ чун маи нав
به چرخ اندر نشستی چون مه نو
Гузаштӣ дар шкорстони нахҷӣр
گذشتی در شکارستان نخجیر
Парон аз паҳлавии нахҷӣр чун тир
پران از پهلوی نخجیر چون تیر
Гараш майдон шудӣ аз ғарб то шарқ
گرش میدان شدی از غرب تا شرق
Ба як ҷустан паридӣ гарм чун барқ
به یک جستن پریدی گرم چون برق
Агар гардиш на по зу пас кашидӣ
اگر گردش نه پا زو پس کشیدی
Ба гардиши боди сарсар кӣ раседӣ
به گردش باد صرصر کی رسیدی
Ба роҳ ар чаҳ шудӣ пари қатра аз хуй
به راه ار چه شدی پر قطره از خوی
Надидӣ ҳеҷ каси як қатра аз вай
ندیدی هیچ کس یک قطره از وی
Ба хуш рафтан дар он хуй будяш майл
به خوش رفتن در آن خوی بودیش میل
Чу он гирди омада аз қатраҳо сайл
چو آن گرد آمده از قطره ها سیل
Чу ганҷӣ буд аз гавҳари равона
چو گنجی بود از گوهر روانه
Барии зи осеби мори тозӣона
بری ز آسیب مار تازیانه
Бар охир гар шудӣ рому фурӯтан
بر آخر گر شدی رام و فروتن
Гирифтӣ хизматаши гардун ба гардан
گرفتی خدمتش گردون به گردن
Бидодяш ар даровардӣ ба он сар
بدادیش ار درآوردی به آن سر
Ба сатили моҳи об аз чашмаи хур
به سطل ماه آب از چشمه خور
Муҳайёи сохтӣ дар ҳар шабонгоҳ
مهیا ساختی در هر شبانگاه
Ҷӯш аз сунбулаи вази каҳкашони коҳ
جوش از سنبله وز کهکشان کاه
зи шеъри чашмаи дори шаби мау сол
ز شعر چشمه دار شب مه و سال
Пай ҷӯ кардяш омодаи ғарбол
پی جو کردیش آماده غربال
зи сидра сбҳаҳ хон мурғон гузидӣ
ز سدره سبحه خوان مرغان گزیدی
Ки то санг аз ҷӯш чун донаи чидӣ
که تا سنگ از جوش چون دانه چیدی
Ду пайкар буд аз зинаши мисолӣ
دو پیکر بود از زینش مثالی
Рикоб аз ҳар тарафи тобони ҳилолӣ
رکاب از هر طرف تابان هلالی
Чу Юсуф дар ҳилолаш пой кардӣ
چو یوسف در هلالش پای کردی
Чу моҳи андари ду пайкар ҷой кардӣ
چو ماه اندر دو پیکر جای کردی
Кашидӣ зери рон ӯ сҳилӣ
کشیدی زیر ران او صهیلی
Ки рафтӣ ҳар тарафи азъоФи майлӣ
که رفتی هر طرف اضعاف میلی
Ба ҳар ҷо ҳар ки бишунидӣ сҳилш
به هر جا هر که بشنیدی صهیلش
Набӯдӣ ҳоҷати кӯси раҳилаш
نبودی حاجت کوس رحیلش
Шитобони сӯии он шоҳ омадандӣ
شتابان سوی آن شاه آمدندی
Чу сайёраи пай моҳ омадандӣ
چو سیاره پی ماه آمدندی
Зулайхо низ чун онро шунидӣ
زلیخا نیز چون آن را شنیدی
Азон неи басти худ беруни хазидӣ
ازان نی بست خود بیرون خزیدی
Ба ҳасрат бар сар роҳаш нишастӣ
به حسرت بر سر راهش نشستی
Хурушон бар гузаргоҳаш нишастӣ
خروشان بر گذرگاهش نشستی
Чу беЮсуф раседӣ хеле аз роҳ
چو بی یوسف رسیدی خیلی از راه
Ба танзаш кӯдакон кардандӣ огоҳ
به طنزش کودکان کردندی آگاه
Ки инак дар расед аз роҳи Юсуф
که اینک در رسید از راه یوسف
Ба рӯеи рашки меҳру моҳи Юсуф
به رویی رشک مهر و ماه یوسف
Зулайхо гуфтӣ аз Юсуф дар ӣнон
زلیخا گفتی از یوسف در اینان
намеёбам нишон эй нозанинон
نمی یابم نشان ای نازنینان
Ба дили зин танз мапасндед доғам
به دل زین طنز مپسندید داغم
Ки ноед буии Юсуф дар димоғам
که ناید بوی یوسف در دماغم
Ба ҳар манзил ки он дилдор гардад
به هر منزل که آن دلدار گردد
Ҷаҳони пари нофа тотор гардад
جهان پر نافه تاتار گردد
Ба ҳар маҳмил ки он ҷонон нишинад
به هر محمل که آن جانان نشیند
Шамемаш дар машом ҷон нишинад
شمیمش در مشام جان نشیند
Чу Юсуф дар раседӣ бо гуруҳе
چو یوسف در رسیدی با گروهی
Каз эшон дар дил афтодӣ шикваӣ
کز ایشان در دل افتادی شکوهی
БгФтндӣ ки аз Юсуф хабар нест
بگفتندی که از یوسف خبر نیست
Дарин қавм аз қудум ӯ асар нест
درین قوم از قدوم او اثر نیست
Бигуфтӣ дар фиреб ман макушед
بگفتی در فریب من مکوشید
Қудуми дӯстро аз ман мпўшид
قدوم دوست را از من مپوشید
Бутии каши шоҳи малики ҷон тавон дошт
بتی کش شاه ملک جان توان داشت
Қудумашро куҷои пинҳон тавон дошт
قدومش را کجا پنهان توان داشت
Насимаши боғи ҷонро тоза созад
نسیمش باغ جان را تازه سازد
На танҳо ҷони ҷаҳонро тоза созад
نه تنها جان جهان را تازه سازد
Чу ҷонро тозагӣ ҳамроҳ гардад
چو جان را تازگی همراه گردد
Азон ҷон тоза кун огоҳ гардад
ازان جان تازه کن آگاه گردد
Чу кардӣ гӯши он ҳайрони маҳҷӯр
چو کردی گوش آن حیران مهجور
зи чоўўшони садои даври шӯи давр
ز چاووشان صدای دور شو دور
Задӣ афғон ки ман умрӣаст даврам
زدی افغان که من عمریست دورم
Ба сад меҳнати дарин даврии сабурам
به صد محنت درین دوری صبورم
Набошад беш азинми тоби даврӣ
نباشد بیش ازینم تاب دوری
Наҷӯям даврии ало аз сабурӣ
نجویم دوری الا از صبوری
зи ҷонон то ба кӣ маҳҷӯр бошам
ز جانان تا به کی مهجور باشم
Ҳамон беҳтар ки аз худ давр бошам
همان بهتر که از خود دور باشم
Бигуфтӣ ину биҳуши аўФтодӣ
بگفتی این و بیهوش اوفتادی
з худ карда фаромӯши аўФтодӣ
ز خود کرده فراموش اوفتادی
зи ҷоми бихўдӣ аз даст рафтӣ
ز جام بیخودی از دست رفتی
Чунон бихўд ба он не баст рафтӣ
چنان بیخود به آن نی بست رفتی
Дар он неҳо чу дам аз ҷони ношод
در آن نیها چو دم از جان ناشاد
Дамидӣ хостии афғону фарёд
دمیدی خاستی افغان و فریاد
Бад-ӣни дастур будӣ рӯзгорӣ
بدین دستور بودی روزگاری
Набӯдӣ ғайри азинши кору борӣ
نبودی غیر ازینش کار و باری