Азон хуштар чаҳ бошад пеши ошиқ

ازان خوشتر چه باشد پیش عاشق

Ки гардад ёри неки андеши ошиқ

که گردد یار نیک اندیش عاشق

Ба хилватгоҳи розаш бор ёбад

به خلوتگاه رازش بار یابد

зи бориши сина беозор ёбад

ز بارش سینه بی آزار یابد

Ба пеш ӯ нишинад роз гуяд

به پیش او نشیند راز گوید

Ҳикоятҳои дерин боз гуяд

حکایت های دیرین باز گوید

зи ғавғои сипаҳ чун раст Юсуф

ز غوغای سپه چون رست یوسف

Ба хилватгоҳ худ бинишаст Юсуф

به خلوتگاه خود بنشست یوسف

Даромад ҳоҷиб аз дар к-эии ягона

درآمد حاجب از در کای یگانه

Ба хуии нек дар олами фасона

به خوی نیک در عالم فسانه

Ситода бар дар инак он зани пер

ستاده بر در اینک آن زن پیر

Ки дар раҳи мураккабатро шуд Аннангир

که در ره مرکبت را شد عنانگیر

Маро гуфтӣ ки бо вай бош ҳамроҳ

مرا گفتی که با وی باش همراه

Ба ҳамроҳии расонаш то ба даргоҳ

به همراهی رسانش تا به درگاه

Бигуфто ҳоҷат ӯро раво кун

بگفتا حاجت او را روا کن

Агар дардяш ҳаст онро даво кун

اگر دردیش هست آن را دوا کن

Бигуфт ӯ нест зонсони кӯтаҳи андеш

بگفت او نیست زانسان کوته اندیش

Ки бо ман бозгуед ҳоҷати хеш

که با من بازگوید حاجت خویش

Бигуфто рухсаташи даҳ то даройад

بگفتا رخصتش ده تا درآید

Ҳиҷоб аз ҳоли худ ҳам худ кушояд

حجاب از حال خود هم خود گشاید

Чу рухсат ёфт ҳамчун зарраи раққос

چو رخصت یافت همچون ذره رقاص

Даромад шодмон дар хилвати хос

درآمد شادمان در خلوت خاص

Чу гул хандон шуд ва чун ғунчаи бшгФт

چو گل خندان شد و چون غنچه بشگفت

Даҳони пари ханда бар Юсуф дуо гуфт

دهان پر خنده بر یوسف دعا گفت

зи бас хандиданаши Юсуф аҷаб кард

ز بس خندیدنش یوسف عجب کرد

зи ваии ному нишони вай талаб кард

ز وی نام و نشان وی طلب کرد

Бигуфт онам ки чун рӯй ту дидам

بگفت آنم که چون روی تو دیدم

Туро аз ҷумлаи олами баргузедам

تو را از جمله عالم برگزیدم

Фишондам ганҷи гавҳар дар бҳоят

فشاندم گنج گوهر در بهایت

Дилу ҷон вақф кардам бар ҳавоят

دل و جان وقف کردم بر هوایت

Ҷавонӣ дар ғамат бар бод додам

جوانی در غمت بر باد دادم

Бад-ӣни перӣ ки мебинӣ фитодам

بدین پیری که می بینی فتادم

Гирифтӣ шоҳиди малики андари оғӯш

گرفتی شاهد ملک اندر آغوش

Маро якборагӣ кардӣ фаромӯш

مرا یکبارگی کردی فراموش

Чу Юсуфи зин сухан донист кӯ кист

چو یوسف زین سخن دانست کو کیست

Тараҳҳум кард ва бар вай зор бигирист

ترحم کرد و بر وی زار بگریست

Бигуфто эй Зулайхои ин чаҳ ҳол аст

بگفتا ای زلیخا این چه حال است

Чаро ҳолат бад-инсон дар вабол аст

چرا حالت بدینسان در وبال است

Чу Юсуф гуфт бо вай эй Зулайхо

چو یوسف گفت با وی ای زلیخا

Фитод аз пои Зулайхо бе Зулайхо

فتاد از پا زلیخا بی زلیخا

Шароб бихўдӣ зад аз дилаши ҷӯш

شراب بیخودی زد از دلش جوش

Бирафт аз лиззати овозаш аз ҳуш

برفت از لذت آوازش از هوش

Чу боз аз бехудӣ омад ба худ боз

چو باز از بی خودی آمد به خود باز

Ҳикоят кард бо ваии Юсуфи оғоз

حکایت کرد با وی یوسف آغاز

Бигуфто кӯи ҷавонӣу ҷамолат

بگفتا کو جوانی و جمالت

Бигуфт аз даст шуд давр аз висолат

بگفت از دست شد دور از وصالت

Бигуфто хам чаро шуд сарви нозат

بگفتا خم چرا شد سرو نازت

Бигуфт аз бори ҳиҷри ҷонгдозт

بگفت از بار هجر جانگدازت

Бигуфто чашми ту бенур чун аст

بگفتا چشم تو بی نور چون است

Бигуфт аз бас ки бе ту ғарқ хӯн аст

بگفت از بس که بی تو غرق خون است

Бигуфто кӯи зару симӣ ки будат

بگفتا کو زر و سیمی که بودت

Ба фарқи он тоҷу диҳимӣ ки будат

به فرق آن تاج و دیهیمی که بودت

Бигуфт аз ҳасани ту ҳар кас сухан ронад

بگفت از حسن تو هر کس سخن راند

зи васфат бар сари ман гавҳар ифшоанд

ز وصفت بر سر من گوهر افشاند

Сару зарро нисор пош кардам

سر و زر را نثار پاش کردم

Ба гавҳари пошяш подош кардам

به گوهر پاشیش پاداش کردم

Ниҳодами тоҷи ҳишмат бар сар ӯ

نهادم تاج حشمت بر سر او

Гирифтам афсар аз хок дар ӯ

گرفتم افسر از خاک در او

Намонад аз симу зари чизе ба дастам

نماند از سیم و زر چیزی به دستم

Кунун дили ганҷи ишқи инам ки ҳастам

کنون دل گنج عشق اینم که هستم

Бигуфто ҳоҷат ту чист имрӯз

بگفتا حاجت تو چیست امروز

Змони ҳоҷат ту кист имрӯз

ضمان حاجت تو کیست امروز

Бигуфт аз ҳоҷатами озурдаи ҷонӣ

بگفت از حاجتم آزرده جانی

Нахоҳам ҷузи ту ҳоҷатро змонӣ

نخواهم جز تو حاجت را ضمانی

Агар зомини шӯии онро ба савганд

اگر ضامن شوی آن را به سوگند

Ба шарҳи он гушойам аз забони банд

به شرح آن گشایم از زبان بند

Вагар неи лаби зи шарҳ он бабандам

وگر نی لب ز شرح آن ببندم

Ғаму дард дигар бар худ писандам

غم و درد دگر بر خود پسندم

Қисми гуфто ба он кони футувват

قسم گفتا به آن کان فتوت

Ба он меъмори арқони набувват

به آن معمار ارکان نبوت

Каз оташи лола ва райҳон дамидаш

کز آتش لاله و ریحان دمیدش

Либоси хулат аз яздон раседаш

لباس خلت از یزدان رسیدش

Ки ҳар ҳоҷат ки имрӯз аз ту донам

که هر حاجت که امروز از تو دانم

Равои созам ба зӯдигар тавонам

روا سازم به زودی گر توانم

Бигуфт аввал ҷамоласту ҷавонӣ

بگفت اول جمال است و جوانی

Бидон гӯна ки ту дидӣу доне

بدان گونه که تو دیدی و دانی

Дигар чашмӣ ки дидори ту байнам

دگر چشمی که دیدار تو بینم

Гулӣ аз боғи рухсори ту чинам

گلی از باغ رخسار تو چینم

Бҷнбониди лаби Юсуфи дуо ро

بجنبانید لب یوسف دعا را

Равон кард аз ду лаби оби бақо ро

روان کرد از دو لب آب بقا را

Ҷамоли мурдаашро зиндагӣ дод

جمال مرده اش را زندگی داد

Рахшро талъат фархундагӣ дод

رخش را طلعت فرخندگی داد

Ба ҷӯии рафта боз оварад обаш

به جوی رفته باز آورد آبش

Ваз он шуд тозаи гулзори шабобаш

وز آن شد تازه گلزار شبابش

зи кофураши баромади машки тотор

ز کافورش برآمد مشک تاتار

зи субҳаш ошкоро шуд шаби тор

ز صبحش آشکارا شد شب تار

Сипедӣ шуд зи мишкӣни туррааш давр

سپیدی شد ز مشکین طره اش دور

Даромад дар саводи наргисаши нур

درآمد در سواد نرگسش نور

Хам аз сарви гули андомаш бурун рафт

خم از سرو گل اندامش برون رفت

Шиканҷ аз нуқраи хомаш бурун рафт

شکنج از نقره خامش برون رفت

Ҷавонии перяшро гашти ҳола

جوانی پیریش را گشت حاله

Пас аз чл солагӣ шуд ҳаждаҳи сола

پس از چل سالگی شد هژده ساله

Ҷамолашро сару корӣ дигар шуд

جمالش را سر و کاری دگر شد

зи аҳди бештари ҳам пештар шуд

ز عهد بیشتر هم پیشتر شد

Дигар раҳ Юсуфаш гуфт эй нкўхўӣ

دگر ره یوسفش گفت ای نکوخوی

Муроди дигарат гар ҳаст баргӯӣ

مراد دیگرت گر هست برگوی

Муродӣ нест гуфтои ғайри азинм

مرادی نیست گفتا غیر ازینم

Ки дар хлўтгаҳ васлат нишинам

که در خلوتگه وصلت نشینم

Ба рӯзи андари тамошоӣ ту бошам

به روز اندر تماشای تو باشم

Ба шаби рӯ бар кафи пой ту бошам

به شب رو بر کف پای تو باشم

Фтм дар сояи сарви баландат

فتم در سایه سرو بلندت

Шукри чинами зи лаъли нӯшхандат

شکر چینم ز لعل نوشخندت

Нуҳуми марҳами дили аФгори худ ро

نهم مرهم دل افگار خود را

Ба коми хеши байнами кори худ ро

به کام خویش بینم کار خود را

Ба кишти худ ки пажмурдаи сету дарҳам

به کشت خود که پژمرده ست و درهم

Даҳум аз чашмасор суҳбатати нам

دهم از چشمه سار صحبتت نم

Чу Юсуфи ин таманно кард азуи гӯш

چو یوسف این تمنا کرد ازو گوش

Замонии сар ба пеши афканди хомӯш

زمانی سر به پیش افکند خاموش

Назар бар ғайб будаш интизорӣ

نظر بر غیب بودش انتظاری

Ҷавоб ӯ на не гуфт ва на оре

جواب او نه نی گفت و نه آری

Миёни хости ҳайрон буду нохост

میان خواست حیران بود و ناخواست

Ки овози пар ҷбрил бархест

که آواز پر جبریل برخاست

Паём оварад к-эии шоҳи шрФнок

پیام آورد کای شاه شرفناک

Саломат май расонади эзади пок

سلامت می رساند ایزد پاک

Ки мо аҷзи Зулайхоро чу дидем

که ما عجز زلیخا را چو دیدیم

Ба ту арзи ниёзашро шунидем

به تو عرض نیازش را شنیدیم

зи мавҷи ангезии он аҷзу кӯшиш

ز موج انگیزی آن عجز و کوشش

Даромад баҳри бахшоиш ба ҷӯшаш

درآمد بحر بخشایش به جوشش

Дилаш аз теғ навмидӣ нахустем

دلش از تیغ نومیدی نخستیم

Ба ту болои аршаш ақд бастем

به تو بالای عرشش عقد بستیم

Ту ҳам ақдяш кун ҷовиди пайванд

تو هم عقدیش کن جاوید پیوند

Ки бигушоед ба он аз кор ӯ банд

که بگشاید به آن از کار او بند

зи айни ъотФти ёбии назарҳо

ز عین عاطفت یابی نظرها

Шавад зоянда зон ақдати гуҳарҳо

شود زاینده زان عقدت گهرها