Чу фармон ёфт Юсуф аз худованд
چو فرمان یافت یوسف از خداوند
Ки бандад бо Зулайхои ақди пайванд
که بندد با زلیخا عقد پیوند
Асоси андохти ҷашнии хусравона
اساس انداخت جشنی خسروانه
Ниҳоди асбоби ҷашни андари миёна
نهاد اسباب جشن اندر میانه
Шаҳи Мисру сарони маликро хонд
شه مصر و سران ملک را خواند
Ба тахти ъзу садр ҷоҳ бинишонад
به تخت عز و صدر جاه بنشاند
Ба қонӯни халилу дайни ёқӯб
به قانون خلیل و دین یعقوب
Бар ойини ҷамилу сӯрати хуб
بر آیین جمیل و صورت خوب
Зулайхоро ба ақди худ даровард
زلیخا را به عقد خود درآورد
Ба ақди хеши якто гавҳар оварад
به عقد خویش یکتا گوهر آورد
Нисори афшон бар ӯ ма то ба моҳӣ
نثار افشان بر او مه تا به ماهی
Мборкбоди гӯи шоҳу сипоҳӣ
مبارکباد گو شاه و سپاهی
Ба расми маъзирати Юсуф ба по хост
به رسم معذرت یوسف به پا خاست
Ба маҷлиси ҳозиронро узрҳо хост
به مجلس حاضران را عذرها خواست
Зулайхоро ба пурсиши сохт дилшод
زلیخا را به پرسش ساخت دلشاد
Ба хлўтхонаҳ хосаш фиристод
به خلوتخانه خاصش فرستاد
Парасторони ҳама пешаш давиданд
پرستاران همه پیشش دویدند
Сару афсари ҳама пешаш кашиданд
سر و افسر همه پیشش کشیدند
Хурушон аз ҷамоли длФрибш
خروشان از جمال دلفریبش
Ба зркши ҷома ҳо доданд зебаш
به زرکش جامه ها دادند زیبش
Чуҳоиу ҳўӣ мардум ёфт ором
چو های و هوی مردم یافت آرام
Ба манзилгоҳ худ зад ҳар касе гом
به منزلگاه خود زد هر کسی گام
Арӯси маи ниқоби анбарин баст
عروس مه نقاب عنبرین بست
Зарафшони парда бар рӯй замини баст
زرافشان پرده بر روی زمین بست
Ба фирӯзӣ бар ин фирӯзаи торам
به فیروزی بر این فیروزه طارم
Чароғ афрӯз шуд гетии зи анҷум
چراغ افروز شد گیتی ز انجم
Фалаки ақди сурайё аз бар овехт
فلک عقد ثریا از بر آویخت
Шафақи ёқӯттар бо гавҳар омехт
شفق یاقوت تر با گوهر آمیخت
Ҷаҳонро шеър шаб шуд пардаи роз
جهان را شعر شب شد پرده راز
Дар он пардаи ҷаҳонии рози пардоз
در آن پرده جهانی راز پرداز
Ба хилвати муҳаррамон бо ҳам нишастанд
به خلوت محرمان با هم نشستند
Ба рӯй ғайри мишкӣни пардаи бастанд
به روی غیر مشکین پرده بستند
Зулайхои мунтазир дар пардаи хос
زلیخا منتظر در پرده خاص
Дил ӯ аз тпш дар пардаи раққос
دل او از طپش در پرده رقاص
Ки ин ташна ки бар лаби дида об аст
که این تشنه که بر لب دیده آب است
Ба бедорӣаст ёрб ё ба хоб аст
به بیداریست یارب یا به خواب است
Шавад зини тишнагии сероб ё не
شود زین تشنگی سیراب یا نی
Нишинад аз дилаши ин тоб ё не
نشیند از دلش این تاب یا نی
Гуҳии пари оби чашмаши зи ашки шодӣ
گهی پر آب چشمش ز اشک شادی
Гуҳии пари хӯни зи бими ноМуродӣ
گهی پر خون ز بیم نامرادی
Гуҳӣ гуфтӣ ки ман бовар надорам
گهی گفتی که من باور ندارم
Ки гардад хуш бад-инсон рӯзгорам
که گردد خوش بدینسان روزگارم
Гуҳӣ гуфтӣ ки лутфи дӯст ом аст
گهی گفتی که لطف دوست عام است
зи лутфи дӯсти навмидӣ ҳаром аст
ز لطف دوست نومیدی حرام است
Азин андешаи хотир дар кашокаш
ازین اندیشه خاطر در کشاکش
Гуҳии хуш будӣ онҷои гоҳи нохуш
گهی خوش بودی آنجا گاه ناخوش
з ногуҳ дид каз дар парда бархест
ز ناگه دید کز در پرده برخاست
Маӣ бе пардаи манзилро биёрост
مهی بی پرده منزل را بیاراست
Зулайхоро назар чун бар вай афтод
زلیخا را نظر چون بر وی افتاد
Тамошоӣ ваяш пай дар пай афтод
تماشای ویش پی در پی افتاد
Буруни барад аз худаш ишроқи он нур
برون برد از خودش اشراق آن نور
зи нури хури злом соя шуд давр
ز نور خور ظلام سایه شد دور
Чу Юсуфи он муҳаббат кешяш дид
چو یوسف آن محبت کیشیش دید
зи дидори худ он бехешяш дид
ز دیدار خود آن بی خویشیش دید
зи раҳмати ҷой бар тахт зараш кард
ز رحمت جای بر تخت زرش کرد
Канори хеши болин сараш кард
کنار خویش بالین سرش کرد
Ба буии худ ба ҳуш оварад бозаш
به بوی خود به هوش آورد بازش
Ба бедорӣ кашид аз хоби нозаш
به بیداری کشید از خواب نازش
Ба он рӯе казу май басти дида
به آن رویی کزو می بست دیده
Взў май буд умрии дили рамида
وزو می بود عمری دل رمیده
Чу чашми андохт рӯе дид зебо
چو چشم انداخت رویی دید زیبا
Ба сони нақши чин бар рӯй дебо
به سان نقش چین بر روی دیبا
Чу рӯй ҳури айни матбӯъу мақбул
چو روی حور عین مطبوع و مقبول
зи ҳасани оройяши машшотаи маъзул
ز حسن آراییش مشاطه معزول
Назар чун ёфт бар дидани қарораш
نظر چون یافت بر دیدن قرارش
Аннан каш шуд сӯии бӯсу канораш
عنان کش شد سوی بوس و کنارش
Ба лаб бӯсед ширини шукраш ро
به لب بوسید شیرین شکرش را
Ба дандон кунад унноби турш ро
به دندان کند عناب ترش را
Чу буд аз баҳри он фархундаи меҳмон
چو بود از بهر آن فرخنده مهمان
Ду лаб бар хон васл ӯ намакдон
دو لب بر خوان وصل او نمکدان
Азон рӯ кард аввали бӯсаро соз
ازان رو کرد اول بوسه را ساز
Ки бар хон аз намак ба бошад оғоз
که بر خوان از نمک به باشد آغاز
Намак чун шӯри шавқаш бештар кард
نمک چون شور شوقش بیشتر کرد
Ду соид дар миён ӯ камар кард
دو ساعد در میان او کمر کرد
Ба зери он камари нобардаи ранҷӣ
به زیر آن کمر نابرده رنجی
Нишоне ёфт аз ноёб ганҷӣ
نشانی یافت از نایاب گنجی
Миёни бастаи талабро чобуку чуст
میان بسته طلب را چابک و چست
Азон ганҷи гуҳари дарҷи гуҳари ҷуст
ازان گنج گهر درج گهر جست
Ниҳодаши пеши он сарви гули андом
نهادش پیش آن سرو گل اندام
МқФли ҳуққае аз нуқраи хом
مقفل حقه ای از نقره خام
На хозини бардаи сӯии ҳуққаи дастӣ
نه خازن برده سوی حقه دستی
На хоин дода қуфлашро шикастӣ
نه خاین داده قفلش را شکستی
Калиди ҳуққа аз ёқӯттар сохт
کلید حقه از یاقوت تر ساخت
Кушодаши қуфл ва дар ваии гавҳари андохт
گشادش قفل و در وی گوهر انداخت
Каммияташ гом зад дар арсаи танг
کمیتش گام زد در عرصه تنگ
з бас омад шудан шуд пой ӯ ланг
ز بس آمد شدن شد پای او لنگ
Чу нафаси саркаши аввал тавсанӣ кард
چو نفس سرکش اول توسنی کرد
Дар охири тарки мое ва манӣ кард
در آخر ترک مایی و منی کرد
Шабонгаҳи ташна Эй бархест аз хоб
شبانگه تشنه ای برخاست از خواب
Ба симини биркаи сар дар зад паии об
به سیمین برکه سر در زد پی آب
Шуд аввали ғарқау охир бо хушии ҷуфт
شد اول غرقه و آخر با خوشی جفت
Бурун омад ба ҷой хештан хуфт
برون آمد به جای خویشتن خفت
Ду ғунча аз ду гулбун бар дамида
دو غنچه از دو گلبن بر دمیده
зи боди субҳдам бо ҳам расида
ز باد صبحدم با هم رسیده
Яке ншгФтаҳу дигари шигифта
یکی نشگفته و دیگر شگفته
Наҳуфтаи ношгФтаҳ дар шигифта
نهفته ناشگفته در شگفته
Чу Юсуфи гавҳари носуфтаро дид
چو یوسف گوهر ناسفته را دید
зи боғаши ғунчаи ншгФтаҳро чид
ز باغش غنچه نشگفته را چید
Бадв гуфт ин гуҳари носуфта чун монад
بدو گفت این گهر ناسفته چون ماند
Гул аз боди саҳари ншгФтаҳ чун монад
گل از باد سحر نشگفته چون ماند
Бигуфто ҷузи азизами каси надидаи сет
بگفتا جز عزیزم کس ندیده ست
Вале ӯ ғунча боғам начида сет
ولی او غنچه باغم نچیده ست
Ба роҳи ҷоҳ агар чаҳ тизтг буд
به راه جاه اگر چه تیزتگ بود
Ба вақти Комронии сусти раг буд
به وقت کامرانی سست رگ بود
Ба тифлӣ дар ки хобат дида будам
به طفلی در که خوابت دیده بودم
зи ту ному нишон пурсида будам
ز تو نام و نشان پرسیده بودم
Бисоти марҳамати густарда будӣ
بساط مرحمت گسترده بودی
Ба ман ин нақдро бспрдаҳ будӣ
به من این نقد را بسپرده بودی
з ҳар каси доштами ин нақдро пос
ز هر کس داشتم این نقد را پاس
Назд бар гавҳарами каси нӯки алмос
نزد بر گوهرم کس نوک الماس
Биҳамдиллоҳ ки ин нақди амонат
بحمدالله که این نقد امانت
Ки кӯтаҳ монад азон дасти хиёнат
که کوته ماند ازان دست خیانت
Ду сад бор ар чаҳ теғ бим хӯрдам
دو صد بار ار چه تیغ بیم خوردم
Ба ту беофатӣ таслим кардам
به تو بی آفتی تسلیم کردم
Чу Юсуфи ин суханро зон причҳр
چو یوسف این سخن را زان پریچهر
Шунид афзуд аз онаш меҳр бар меҳр
شنید افزود از آنش مهر بر مهر
Бадв гуфт эй ба ҳасан аз ҳури айн беш
بدو گفت ای به حسن از حور عین بیش
На ин ба зончаҳ май ҷустии азин пеш
نه این به زانچه می جستی ازین پیش
Бигуфт оре вале маъзӯр май дор
بگفت آری ولی معذور می دار
Ки ман будам зи дарди ошиқии зор
که من بودم ز درد عاشقی زار
Ба дили шавқӣ ки поёнӣ набӯдаш
به دل شوقی که پایانی نبودش
Ба ҷони дардӣ ки дармонӣ набӯдаш
به جان دردی که درمانی نبودش
Туро шаклии бад-ӣни хӯбӣ ки ҳастӣ
تو را شکلی بدین خوبی که هستی
Казу ҳар дам фазояд шӯру мастӣ
کزو هر دم فزاید شور و مستی
Шикебе набӯд аз ту ҳади ман
شکیبایی نبود از تو حد من
Бикаш домони афвӣ бар бади ман
بکش دامان عفوی بر بد من
зи ҳарфӣ каз камоли ишқи хезад
ز حرفی کز کمال عشق خیزد
Куҷои маъшӯқ бо ошиқи ситезад
کجا معشوق با عاشق ستیزد