Зиҳии ҳасрат ки ногуҳи некбахтӣ
زهی حسرت که ناگه نیکبختی
Кашад то пешгоҳи васли рахтӣ
کشد تا پیشگاه وصل رختی
Кашида шоҳиди давлат дар оғӯш
کشیده شاهد دولت در آغوش
Кунад андӯҳи ҳиҷронро фаромӯш
کند اندوه هجران را فراموش
Надидаи хотираш аз ғами ғуборӣ
ندیده خاطرش از غم غباری
Ба шодӣ бигузаранд рӯзгорӣ
به شادی بگذراند روزگاری
зи ногуҳи бод идборӣ барояд
ز ناگه باد ادباری برآید
Сумуми ҳиҷрро корӣ барояд
سموم هجر را کاری برآید
Даройад дар риёзи васли густох
درآید در ریاض وصل گستاخ
Дарахти орзӯро бишиканади шох
درخت آرزو را بشکند شاخ
Зулайхо чун зи Юсуфи ком дил ёфт
زلیخا چون ز یوسف کام دل یافت
Ба васли доимаши ором дил ёфт
به وصل دایمش آرام دل یافت
Ба дили хуррам ба хотир шод ме зист
به دل خرم به خاطر شاد می زیست
зи ғамҳои ҷаҳон озод ме зист
ز غم های جهان آزاد می زیست
Тмодӣ ёфт айёми висолаш
تمادی یافت ایام وصالش
Дар он давлати з чл бигузашт солаш
در آن دولت ز چل بگذشت سالش
Паёпай дод он нахли барӯманд
پیاپی داد آن نخل برومند
Бар фарзанди бали фарзанди фарзанд
بر فرزند بل فرزند فرزند
Муродӣ аз ҷаҳон дар дил набӯдаш
مرادی از جهان در دل نبودش
Ки бар хон амл ҳосил набӯдаш
که بر خوان امل حاصل نبودش
Шабӣ биниҳода сари Юсуф ба миҳроб
شبی بنهاده سر یوسف به محراب
Раҳ бедоряш зад раҳзани хоб
ره بیداریش زد رهزن خواب
Падарро дид бо модар нишаста
پدر را دید با مادر نشسته
Ба рух чун хури ниқоби нури баста
به رخ چون خور نقاب نور بسته
Нидо карданд к-эй фарзанд дарёб
ندا کردند کای فرزند دریاب
Кашид айёми даврӣ дайр башитоб
کشید ایام دوری دیر بشتاب
зи нохоҳӣ бар обу гули рақам на
ز ناخواهی بر آب و گل رقم نه
Ба нузҳатгоҳи ҷону дили қадам на
به نزهتگاه جان و دل قدم نه
Чу Юсуф ёфт бедорӣ азон хоб
چو یوسف یافت بیداری ازان خواب
Ба паҳлавӣ Зулайхо шуд зи миҳроб
به پهلوی زلیخا شد ز محراب
Ҳадиси хобро бо вай баён кард
حدیث خواب را با وی بیان کرد
Вази он мақсӯдро бар вай аён кард
وز آن مقصود را بر وی عیان کرد
зи хобаш бо хаёли даврии афканд
ز خوابش با خیال دوری افکند
Ба ҷонаши оташи маҳҷӯрии афканд
به جانش آتش مهجوری افکند
Вале Юсуфи зи таври худ бурун шуд
ولی یوسف ز طور خود برون شد
Ба иқлӣми бақои шавқаш фузун шуд
به اقلیم بقا شوقش فزون شد
Қадами зини тангнои ози бардошт
قدم زین تنگنای آز برداشت
Раҳи Фсҳтсрои рози бардошт
ره فسحتسرای راز برداشت
Матоъи инси азин дайри фанои барад
متاع انس ازین دیر فنا برد
Ба миҳроби бақои дасти дуои барад
به محراب بقا دست دعا برد
Ки эй ҳоҷати равои мустамандон
که ای حاجت روای مستمندان
Ба сари афсар на тораки баландон
به سر افسر نه تارک بلندان
Ба фарқами тоҷ иқболӣ наҳодӣ
به فرقم تاج اقبالی نهادی
Ки ҳаргизи ҳеҷ мқблро надодӣ
که هرگز هیچ مقبل را ندادی
Дилами зини кишвари фонии гирифтаи сет
دلم زین کشور فانی گرفته ست
зи тадбири ҷҳонбонии гирифтаи сет
ز تدبیر جهانبانی گرفته ست
Марои фориғи зи ман роҳӣ ба худ даҳ
مرا فارغ ز من راهی به خود ده
Мисоли шоҳии малики абади даҳ
مثال شاهی ملک ابد ده
Накукорон ки роҳ дайн гирифтанд
نکوکاران که راه دین گرفتند
Ба қурбу манзалат пешин гирифтанд
به قرب و منزلت پیشین گرفتند
Буруни ор аз шумори вопсонм
برون آر از شمار واپسانم
Ба фари қурбати эшон расонам
به فر قربت ایشان رسانم
Зулайхо чун шунид ин роздорӣ
زلیخا چون شنید این رازداری
Ба дил захмӣ раседаш сахти корӣ
به دل زخمی رسیدش سخت کاری
Яқин донист каз ваии он дуо ро
یقین دانست کز وی آن دعا را
Асар гардад ба зӯдии ошкоро
اثر گردد به زودی آشکارا
Наёяд аз камон ӯ хадангӣ
نیاید از کمان او خدنگی
Ки дар таъсир он уфтад дирангӣ
که در تأثیر آن افتد درنگی
Қадам дар кулба Эй зад тирау танг
قدم در کلبه ای زد تیره و تنگ
Кушод аз икдгри гесуии шбрнг
گشاد از یکدگر گیسوی شبرنگ
Ҳаме кард аз ғами даврӣ ба сари хок
همی کرد از غم دوری به سر خاک
Ҳаме молида пари хӯни чеҳра бар хок
همی مالید پر خون چهره بر خاک
зи шодии тоқ ва бо андӯҳу ғами ҷуфт
ز شادی طاق و با اندوه و غم جفت
зи дида ашк меборид ва ме гуфт
ز دیده اشک می بارید و می گفت
Ки эй дармони дарди дарднокон
که ای درمان درد دردناکان
Ба марҳами хирқаи дузи синаи чокон
به مرهم خرقه دوز سینه چاکان
Муроди хотир ҳар ноМуродӣ
مراد خاطر هر نامرادی
Кушоди шшдр ҳар бе кушодӣ
گشاد ششدر هر بی گشادی
Мафотеҳовар дарҳои баста
مفاتیح آور درهای بسته
Ҷбоири банди дилҳои шикаста
جبایر بند دلهای شکسته
Халосии бахши маҳҷӯрони зи андӯҳ
خلاصی بخش مهجوران ز اندوه
Сабки созандаи ғамҳои чун кӯҳ
سبک سازنده غم های چون کوه
Гирифтори дили аФгори хешам
گرفتار دل افگار خویشم
Аҷаби ҳайрон шуда дар кори хешам
عجب حیران شده در کار خویشم
Надорам тоқати ҳиҷрони Юсуф
ندارم طاقت هجران یوسف
зи тани каши ҷони ман бо ҷони Юсуф
ز تن کش جان من با جان یوسف
Нахоҳам бе ҷамолаши зиндагӣ ро
نخواهم بی جمالش زندگی را
Ба малики зиндагии пояндагӣ ро
به ملک زندگی پایندگی را
Ниҳоли умр бебаргаст бе ӯ
نهال عمر بی برگ است بی او
Ҳаёти ҷовдон маргаст бе ӯ
حیات جاودان مرگ است بی او
Ба қонӯни вафо некӯ набошад
به قانون وفا نیکو نباشد
Ки ман бошам ба гетӣ ӯ набошад
که من باشم به گیتی او نباشد
Агар бо ман насозӣ ҳамраҳ ӯ ро
اگر با من نسازی همره او را
Марои берун бар аввал онгаҳ ӯ ро
مرا بیرون بر اول آنگه او را
намехоҳам казу иксў нишинам
نمی خواهم کزو یکسو نشینم
Ҷаҳонро беҷамол ӯ бубинам
جهان را بی جمال او ببینم
Ба сари барад инчунин дар гиряу сӯз
به سر برد اینچنین در گریه و سوز
На шабро гуфт шаби неи рӯзро рӯз
نه شب را گفت شب نی روز را روز
Балӣ ҳар каси з ғам дорад дилии танг
بلی هر کس ز غم دارد دلی تنگ
Шабу рӯзаши намояд ҳар ду икрнг
شب و روزش نماید هر دو یکرنگ