Баргашт чу Қайси ғами расида

برگشت چو قیس غم رسیده

Зон шамъи қабӣлаи дили рамида

زان شمع قبیله دل رمیده

Баҳри шаби худ чароғ май ҷуст

بهر شب خود چراغ می‌جست

Вази лолаи рухони суроғ май ҷуст

وز لاله‌رخان سراغ می‌جست

Ҳар зинда ки омадӣ з ҳар ҳӣ

هر زنده که آمدی ز هر حی

Гаштӣ ба ниёзи мурдаи вай

گشتی به نیاز مرده وی

Каз хайл батон хабар чаҳ дорӣ

کز خیل بتان خبر چه داری

Зин қисса бигӯӣ ҳар чаҳ дорӣ

زین قصه بگوی هر چه داری

Ҷамъӣ ба диёри ваии расиданд

جمعی به دیار وی رسیدند

Ваон майлу шаафи з вай бидиданд

وان میل و شعف ز وی بدیدند

Гуфтанд ки дар фалони қабӣла

گفتند که در فلان قبیله

Моҳӣаст чу ҳури айни Ҷамила

ماهیست چو حور عین جمیله

Лайлӣ омад ба ном ва хеле

لیلی آمد به نام و خیلی

Ҳар сӯ ба ҳавоаш карда майлӣ

هر سو به هواش کرده میلی

Ҳасани Рахш аз сифат бурун аст

حسن رخش از صفت برون است

Ҳам худ бирав ва бибин ки чун аст

هم خود برو و ببین که چون است

Аз гӯши мҷўии кори дида

از گوش مجوی کار دیده

Фарқаст зи дида то шунида

فرق است ز دیده تا شنیده

Ин қисса шунид Қайс ва бархест

این قصه شنید قیس و برخاست

Худро ба либос беҳтар орост

خود را به لباس بهتر آراست

Аз шавқи дарун фиғон баровард

از شوق درون فغان برآورد

Ваон ноқа ба зери рони даровард

وان ناقه به زیر ران درآورد

намеронад дар орзӯии Лайлӣ

می راند در آرزوی لیلی

То сари барзад ба кӯии Лайлӣ

تا سر برزد به کوی لیلی

Чун мардум лайляш бидиданд

چون مردم لیلیش بدیدند

Бар ваии дам мардумӣ дамиданд

بر وی دم مردمی دمیدند

Гуфтанд ба некуии санояш

گفتند به نیکویی ثنایش

Карданд ба садри хонаи ҷояш

کردند به صدر خانه جایش

Лек аз ҳар сӯи назар ҳаме тофт

لیک از هر سو نظر همی تافت

Аз мақсади худ асар наме ёфт

از مقصد خود اثر نمی یافت

Хӯни гашти зи ноумедяши дил

خون گشت ز ناامیدیش دل

Ногоҳ баромад аз муқобил

ناگاه برآمد از مقابل

Овози ҳиллӣу бонги халхол

آواز حلی و بانگ خلخال

Гирданд самоъи он бар ӯ ҳол

گرداند سماع آن بر او حال

Дар ҳала ноз дид сарвӣ

در حله ناز دید سروی

Чун Кебеки дарии равони тзрўӣ

چون کبک دری روان تذروی

Рӯеи зи ҳисоби васфи берун

رویی ز حساب وصف بیرون

Гулгуна накарда лек гулгун

گلگونه نکرده لیک گلگون

Ҷабҳа чу кашида лавҳи симӣ

جبهه چو کشیده لوح سیمی

Неи неи зи маи тамоми нимӣ

نی نی ز مه تمام نیمی

Абрӯаши камони анбарин туз

ابروش کمان عنبرین توز

Мижгонаши зи машки тири длдўз

مژگانش ز مشک تیر دلدوز

Оҳӯи чашмӣ ки гӯйии оҳӯ

آهو چشمی که گویی آهو

Чашмаш ба назора дӯхт дар рӯ

چشمش به نظاره دوخت در رو

Чун лаъли лабӣ вале на аз санг

چون لعل لبی ولی نه از سنگ

Чун май дар лутфу лаъл дар ранг

چون می در لطف و لعل در رنگ

Кучаки даҳании аҷаби шкрбор

کوچک دهنی عجب شکربار

Занбӯри асали магар ба гулзор

زنبور عسل مگر به گلزار

Бар барги гулӣ шудаи ҳнркўш

بر برگ گلی شده هنرکوش

Нешӣ задааст ва карда пари нӯш

نیشی زده است و کرده پر نوش

Дарҷи гуҳараши зи ақди дандон

درج گهرش ز عقد دندان

Чун ғунчаи зи ршҳи субҳи хандон

چون غنچه ز رشح صبح خندان

Симини зқнши зи лутфи себӣ

سیمین ذقنش ز لطف سیبی

Чун сими аҷаби хиради фиребӣ

چون سیم عجب خرد فریبی

Бар ваии холии зи машки суда

بر وی خالی ز مشک سوده

Ёронаи зи лутф ӯ намӯда

یارانه ز لطف او نموده

Ғабғаб ки азуаст тавқи дорӣ

غبغب که ازوست طوق داری

Гӯйӣ ки ту симтни нигорӣ

گویی که تو سیمتن نگاری

Симини себии гирифта дар мушт

سیمین سیبی گرفته در مشت

Ҳалқа шудаи гирди себаши ангушт

حلقه شده گرد سیبش انگشت

Ҳар мӯии зи зулф ӯ камандӣ

هر موی ز زلف او کمندی

Бар пои дилии ниҳодаи бандӣ

بر پای دلی نهاده بندی

Лайлӣ омад бад-ӣни шамоил

لیلی آمد بدین شمایل

Ваз ҷой бирафт Қайсро дил

وز جای برفت قیس را دل

Гаштанд ба рӯй икдгри хуш

گشتند به روی یکدگر خوش

Дар хирман ҳам заданд оташ

در خرمن هم زدند آتش

Он ҳалқаи зулф боз ме кард

آن حلقه زلف باز می کرد

Венаи дасти ҳавас дароз ме кард

وین دست هوس دراز می کرد

Он пардаи зи рух кушод ме дод

آن پرده ز رخ گشاد می داد

Венаи сабру хирад ба бод ме дод

وین صبر و خرد به باد می داد

Он новак зҳрнок ме зад

آن ناوک زهرناک می زد

Венаи замзама ҳалок ме зад

وین زمزمه هلاک می زد

Он хандаи занони шукри ҳамеи рехт

آن خنده زنان شکر همی ریخت

Венаи гиряи кунони гуҳари ҳамеи рехт

وین گریه کنان گهر همی ریخت

Он аз нами хуии ҷабини ҳамеи шаст

آن از نم خوی جبین همی شست

Венаи дафтари ақлу дайни ҳамеи шаст

وین دفتر عقل و دین همی شست

Он бар сари ҳасану ноз май буд

آن بر سر حسن و ناز می بود

Венаи сар ба раҳи ниёз май буд

وین سر به ره نیاز می بود

Алқсаҳ шуданд чошнии гир

القصه شدند چاشنی گیر

Аз якдигар чу шукру шер

از یکدیگر چو شکر و شیر

Чун ғунча ба ҳам ду сарви гулранг

چون غنچه به هم دو سرو گلرنگ

Карданд оғози сбҳтии танг

کردند آغاز صبحتی تنگ

Шуд дида чу баҳраи вари зи дидор

شد دیده چو بهره ور ز دیدار

Гаштанди шукри шикан ба гуфтор

گشتند شکر شکن به گفتار

Ҳар як ба баҳонае з ҷое

هر یک به بهانه ای ز جایی

намегуфт набӯдаи моҷарое

می گفت نبوده ماجرایی

Неи шарҳи ғами наву куҳан буд

نی شرح غم نو و کهن بود

Мақсӯди сухани ҳамин сухан буд

مقصود سخن همین سخن بود

Ғофили зи фиреби ин ғами обод

غافل ز فریب این غم آباد

Буданд зи банд ҳар ғами озод

بودند ز بند هر غم آزاد

Алои ғами он ки чун сроид

الا غم آن که چون سرآید

Ин рӯзи висолу шаби даройад

این روز وصال و شب درآید

Давр аз дилбар чигуна бошанд

دور از دلبر چگونه باشند

Беякдигар чигуна бошанд

بی یکدیگر چگونه باشند

Бе тарҷумаи забон , ҳар як

بی ترجمه زبان، هر یک

намегуфт забони ҷон ҳар як

می گفت زبان جان هر یک

Зорами зи таваҳҳуми шаби имрӯз

زارم ز توهم شب امروز

Давр аз шаби бод ёрб имрӯз

دور از شب باد یارب امروز

Хуршед ки подшоҳ рӯз аст

خورشید که پادشاه روز است

Вази зулмати шаби паноҳ рӯз аст

وز ظلمت شب پناه روز است

То ҳашар ҷаҳон фурӯз бодо

تا حشر جهان فروز بادا

Шабҳои замонаи рӯзи бодо

شب های زمانه روز بادا

Ин мегуфтанд лек гардун

این می گفتند لیک گردون

Кӣ гардиш худ кунад дигаргун

کی گردش خود کند دگرگون

Заррини илмӣ ки машриқи андохт

زرین علمی که مشرق انداخت

Даври фалакаш ба мағриби андохт

دور فلکش به مغرب انداخت

Қайсу Лайлии з ҳам буриданд

قیس و لیلی ز هم بریدند

Диданди зи фурқати ончии диданд

دیدند ز فرقت آنچه دیدند

Он ноқа ба ҷой хештан ронад

آن ناقه به جای خویشتن راند

Венаи пои шикаста дар ватан монад

وین پای شکسته در وطن ماند