Шаб каз сари чархи лоҷувардӣ

شب کز سر چرخ لاجوردی

Гӯии зари хури зи тези гардӣ

گوی زر خور ز تیز گردی

Дар зулмати чоҳ мағриб афтод

در ظلمت چاه مغرب افتاد

Шуд арсаи даҳри зулмати обод

شد عرصه دهر ظلمت آباد

Заррини товуси азин куҳани боғ

زرین طاووس ازین کهن باغ

Бигузашт ва нишаст лашкари зоғ

بگذشت و نشست لشکر زاغ

Мишкӣнпурҳо з ҳам кушоданд

مشکین پرها ز هم گشادند

Кофурии байза ҳо ниҳоданд

کافوری بیضه ها نهادند

Афрӯхт ҳазор машъали нур

افروخت هزار مشعل نور

Рахшонеи байзаҳои кофур

رخشانی بیضه های کافور

Қайс аз Лайлӣ бурид пайванд

قیس از لیلی برید پیوند

Маҳмил ба манозили худ афканд

محمل به منازل خود افکند

Дил бо Лайлӣу тан ба хона

دل با لیلی و تن به خانه

Ҷони новаки дардро нишона

جان ناوک درد را نشانه

Чун мори гузидаи нотавонӣ

چون مار گزیده ناتوانی

намекунад ба кори хеши ҷонӣ

می کند به کار خویش جانی

Лайлӣ мегуфту ашк май рехт

لیلی می گفت و اشک می ریخت

Вази панҷа ба фарқи хок май бехат

وز پنجه به فرق خاک می بیخت

Лайлӣ мегуфт ва оҳ ме кард

لیلی می گفت و آه می کرد

Оҳаш ба сипеҳр роҳ ме кард

آهش به سپهر راه می کرد

Ҳар чанд шудӣ фасонаи пардоз

هر چند شدی فسانه پرداز

Кардӣ паии хоби ҳилаҳо соз

کردی پی خواب حیله ها ساز

Корӣ ба ҳиял намешудӣ рост

کاری به حیل نمی شدی راست

намехуфт ва ҳаме нишаст ва ме хост

می خفت و همی نشست و می خاست

Паҳлу чу ба бистараш раседӣ

پهلو چو به بسترش رسیدی

Хоб аз мижа турш рамедӣ

خواب از مژه ترش رمیدی

Гӯйӣ ки зи бистараш ба ҳар бор

گویی که ز بسترش به هر بار

Дар паҳлу ҳаме халид сад хор

در پهلو همی خلید صد خار

Вар бинишастӣ сар ба зону

ور بنشستی سر به زانو

Оварда дар он ду оинаи рӯ

آورده در آن دو آینه رو

Ҳар сӯрати меҳнатӣ ки будӣ

هر صورت محنتی که بودی

Зон оинаҳоаш рӯ намӯдӣ

زان آینه هاش رو نمودی

Вар зонка ба хостн задӣ рой

ور زانکه به خاستن زدی رای

Фрёдкнон биҷустӣ аз ҷой

فریادکنان بجستی از جای

Бар синаи ғамии гаронтар аз кӯҳ

بر سینه غمی گران تر از کوه

Сад чарх задӣ ба рақси андӯҳ

صد چرخ زدی به رقص اندوه

Навмеди зи чорасозӣ шаб

نومید ز چاره سازی شب

Ронадӣ сухан аз дарозии шаб

راندی سخن از درازی شب

Гуфтӣ шаби ғами аҷаби блоиист

گفتی شب غم عجب بلاییست

Шаби не ки сиёҳи аждҳоиист

شب نی که سیاه اژدهاییست

Бар давр уфуқ кашида худ ро

بر دور افق کشیده خود را

Дар коми гирифтаи неку бад ро

در کام گرفته نیک و بد را

Ком аз лаби ёр чун рибоем

کام از لب یار چون ربایم

КоФтодаҳ ба ком аждаҳоем

کافتاده به کام اژدهایم

Кӯи субҳ ки як фусун бихонад

کو صبح که یک فسون بخواند

Вази офат ӯ маро раҳанд

وز آفت او مرا رهاند

Ин буд зи доғи фурқати ёр

این بود ز داغ فرقت یار

Шаб то дами субҳи Қайсро кор

شب تا دم صبح قیس را کار

Лайлӣ ба ҳарими хонаи хеш

لیلی به حریم خانه خویش

Ҳам дошт азин қабл дилии риш

هم داشت ازین قبل دلی ریش

Аз суҳбати Қайс ёд ме кард

از صحبت قیس یاد می کرد

Вази даст фироқ дод ме кард

وز دست فراق داد می کرد

Ҳар ҳол ки Қайс нотавон дошт

هر حال که قیس ناتوان داشت

ӯ низ ҷудои зи вай ҳамон дошт

او نیز جدا ز وی همان داشت

Чашмаши зи хаёл ӯ наме хуфт

چشمش ز خیال او نمی خفت

намеронад зи дидаи ашк ва ме гуфт

می راند ز دیده اشک و می گفت

Ҳаст ӯ мурғии баланди парвоз

هست او مرغی بلند پرواز

Ҳар ҷо хоҳад шудан кунад соз

هر جا خواهد شدن کند ساز

Ман фарши ҳарамсарои хешам

من فرش حرمسرای خویشم

Ҷунбиш набӯд зи ҷои хешам

جنبش نبود ز جای خویشم

Рафтани сӯй ӯ з ман нишоед

رفتن سوی او ز من نشاید

Вои дили мангар ӯ наёяд

وای دل من گر او نیاید

Мардони ҳамаи ҷо хуҷаста ҳоланд

مردان همه جا خجسته حالند

Бечораи занон ки бастаи боланд

بیچاره زنان که بسته بالند

Омад шуд ишқи кор зан нест

آمد شد عشق کار زن نیست

Зани молики кор хештан нест

زن مالک کار خویشتن نیست

Ишқӣ ки баровард сар аз ҷайб

عشقی که برآورد سر از جیب

Аз марди ҳунар буд зи зани айб

از مرد هنر بود ز زن عیب

Доғӣ ки марост дар дил аз вай

داغی که مراست در دل از وی

Ранҷӣ ки марост ҳосил аз вай

رنجی که مراست حاصل از وی

Гар бар дили ваии зи сад яке ҳаст

گر بر دل وی ز صد یکی هست

Умеди висолаш андакӣ ҳаст

امید وصالش اندکی هست

Вар нест зиҳии бало ки афтод

ور نیست زهی بلا که افتاد

Ин мурдани нави мубораками бод

این مردن نو مبارکم باد

То субҳдами ин тарона ме зад

تا صبحدم این ترانه می زد

Вотши зи дилаш забона ме зад

وآتش ز دلش زبانه می زد

Алқсаҳи ду ошиқи вафодор

القصه دو عاشق وفادار

Ҳар ду ба фироқи ҳам гирифтор

هر دو به فراق هم گرفتار

Торики шабӣ ба рӯзи бурданд

تاریک شبی به روز بردند

Вази ҷони раҳ ошиқӣ супурданд

وز جان ره عاشقی سپردند

Дар дили ғами онкии шаб чаҳ зояд

در دل غم آنکه شب چه زاید

Чун рӯз шавад чаҳ рӯи намояд

چون روز شود چه رو نماید