Онро ки ба ишқ гул сириштанд

آن را که به عشق گل سرشتند

Венаи ҳарф ба лавҳ дил навиштанд

وین حرف به لوح دل نوشتند

Шаста нашавад зи лавҳаши ин ҳарф

شسته نشود ز لوحش این حرف

Вар умр кунад ба шасту шӯи сарф

ور عمر کند به شست و شو صرف

Ҳар лаҳза кунад ба ёрии оҳанг

هر لحظه کند به یاری آهنگ

Дар доман дилбарӣ занад чанг

در دامن دلبری زند چنگ

Гар дар ҳамаи ҷо ба ҷони харидор

گر در همه جا به جان خریدار

То худ ба куҷо шавад гирифтор

تا خود به کجا شود گرفتار

Қайси он зи қиёси ақли берун

قیس آن ز قیاس عقل بیرون

Номаш ба гумони халқи маҷнӯн

نامش به گمان خلق مجنون

Ногашта ҳануз асири Лайлӣ

ناگشته هنوز اسیر لیلی

намедошт ба ҳар Ҷамилаи майлӣ

می داشت به هر جمیله میلی

Як ноқаи раҳгузор будаш

یک ناقه رهگذار بودش

Корндаҳ ба ҳар диёр будаш

کارنده به هر دیار بودش

Мӯяш чу шафақ ба срхрнгӣ

مویش چو شفق به سرخرنگی

Занҷира зада чу мӯии зангӣ

زنجیره زده چو موی زنگی

Аз гардану мӯӣ ӯ мисолӣ

از گردن و موی او مثالی

Толеъ шуда дар шафақи ҳилолӣ

طالع شده در شفق هلالی

Бемондагӣ аз равиши фалаки сон

بی ماندگی از روش فلک سان

Пешаши ҳамаи кӯҳу дашти яксон

پیشش همه کوه و دشت یکسان

Силии гардии миёни водӣ

سیلی گردی میان وادی

Бар қуллаи кӯҳи грдбоӣ

بر قله کوه گردبای

Кардӣ паии роҳи байн ҳар ҷой

کردی پی راه بین هر جای

Ойӣнагарӣ ба ҳар кафи пой

آیینه گری به هر کف پای

Ҳар рӯз бар ӯ савори гаштӣ

هر روز بر او سوار گشتی

Пӯянда ҳар диёри гаштӣ

پوینده هر دیار گشتی

Оҳанг ба ҳар қабӣла кардӣ

آهنگ به هر قبیله کردی

Ҷӯёе ҳар Ҷамила кардӣ

جویایی هر جمیله کردی

Рӯзӣ ба ҳамин тариқа май гашт

روزی به همین طریقه می گشت

Ногуҳ ба яке қабӣла бигузашт

ناگه به یکی قبیله بگذشت

намекард ба ҳар тарафи нигоҳӣ

می کرد به هر طرف نگاهی

Аз давр бидид ҷилва гоҳе

از دور بدید جلوه گاهی

Хубон чу ситораи ҳалқаи баста

خوبان چو ستاره حلقه بسته

Моҳӣ ба наме нишаста

ماهی به میانشان نشسته

Моҳӣ на ки равшани офтобӣ

ماهی نه که روشن آفتابی

Дар ҳар дили азуи фитодаи тобӣ

در هر دل ازو فتاده تابی

Шуд ҷонибашони саломи гӯйон

شد جانبشان سلام گویان

Зон моҳи нишону номи ҷӯён

زان ماه نشان و نام جویان

Гуфтанд Кирима ном дорад

گفتند کریمه نام دارد

Аслу насаб аз киром дорад

اصل و نسب از کرام دارد

Дастурӣ чун ба сӯй ӯ ронад

دستوری چون به سوی او راند

Дар соҳат ӯ шутур бихобанд

در ساحت او شتر بخواباند

Зонуӣ шутур бибаст ва бинишаст

زانوی شتر ببست و بنشست

Биниҳод ба зонуии адаби даст

بنهاد به زانوی ادب دست

Дуздида ба рӯй ӯ назар кард

دزدیده به روی او نظر کرد

Дар ҷони ваии он назар асар кард

در جان وی آن نظر اثر کرد

Хандони хандони шукр шикан шуд

خندان خندان شکر شکن شد

Бо ӯ ба киришма дар сухан шуд

با او به کرشمه در سخن شد

Аз лаб ба сухани шукри ҳамеи рехт

از لب به سخن شکر همی ریخت

Лؤлؤи зи ақиқтар ҳамеи рехт

لؤلؤ ز عقیق تر همی ریخت

ӯ ҳам ба хушӣ ҷавоб ме дод

او هم به خوشی جواب می داد

Вази соғари лаб шароб ме дод

وز ساغر لب شراب می داد

Қайс аз суханаши з даст ме шуд

قیس از سخنش ز دست می شد

Нохӯрдаи шароб маст ме шуд

ناخورده شراب مست می شد

Аз ҷоми ҳам он ду бодаи паймоӣ

از جام هم آن دو باده پیمای

Рафтанд ба як ду ҷуръа аз ҷой

رفتند به یک دو جرعه از جای

Буданд бад-ӣни сифати замонӣ

بودند بدین صفت زمانی

Каз давр падед шуд ҷавонӣ

کز دور پدید شد جوانی

Сарвии зи риёзи зиндагонӣ

سروی ز ریاض زندگانی

Пӯшидаи либоси арғавонӣ

پوشیده لباس ارغوانی

Бар ноқаи тези гоми рокиб

بر ناقه تیز گام راکب

Рухшандаи рухӣ чу наҷми соқиб

رخشنده رخی چو نجم ثاقب

Афтод дар он гуруҳи ҷӯшӣ

افتاد در آن گروه جوشی

Бархест зи ҷони шани хурӯшӣ

برخاست ز جان شان خروشی

Бехост шуданд пеш ӯ боз

بی خواست شدند پیش او باز

Бигушода ба хайри мақдами овоз

بگشاده به خیر مقدم آواز

Дар нағма ба соқашони хлохл

در نغمه به ساقشان خلاخل

Чун дар кафи мутрибони ҷлоҷл

چون در کف مطربان جلاجل

Он шева чу дид Қайс азишон

آن شیوه چو دید قیس ازیشان

Бархест зи ҷои худ парешон

برخاست ز جای خود پریشان

Гирданд бар он прирхони пушт

گرداند بر آن پریرخان پشت

Воўрди зимоми ноқа дар мушт

وآورد زمام ناقه در مشت

Онон чу шитоб вай бидиданд

آنان چو شتاب وی بدیدند

Фрёдкнони з пай давиданд

فریادکنان ز پی دویدند

К-эии Қайси чунин шитоб манимоӣ

کای قیس چنین شتاب منمای

Вази қоидаи итоби бозоӣ

وز قاعده عتاب بازآی

Мапаснд ки берахт нишинем

مپسند که بی رخت نشینیم

Биншин ки рухи ту сайр байнем

بنشین که رخ تو سیر بینیم

Суҳбат ба мисли агар замонӣаст

صحبت به مثل اگر زمانیست

Аз робита азал нишонеаст

از رابطه ازل نشانیست

Домани з вафо кашӣдан натавон

دامن ز وفا کشیدن نتوان

Сари ришта он бурид натавон

سر رشته آن برید نتوان

Ҳар чанд зи раҳи ғубори рафтанд

هر چند ز ره غبار رفتند

Сад нукта обдор гуфтанд

صد نکته آبدار گفتند

Чун з оташашон надошт дӯдӣ

چون ز آتششان نداشت دودی

Он гуфт ва шинав надошт судӣ

آن گفت و شنو نداشت سودی

Бар ноқа худ нишаст ва зонон

بر ناقه خود نشست و زانان

Бар тофт Аннан ншид хонон

برتافت عنان نشید خوانان

К-эии дил кам ёр бе вафои гир

کای دل کم یار بی وفا گیر

Дар зовияи фироқи ҷогир

در زاویه فراغ جاگیر

Он кас ки чу гули ду рӯй бошад

آن کس که چو گل دو روی باشد

Дар ваии зи вафо чаҳ буи бошад

در وی ز وفا چه بوی باشد

Зонон чаҳ кунам ки чун расми ман

زانان چه کنم که چون رسم من

Чун кӯҳи кашанди по ба доман

چون کوه کشند پا به دامن

Вар кам зи манӣ намояди иқбол

ور کم ز منی نماید اقبال

Бошанд таронаи зани зи халхол

باشند ترانه زن ز خلخال

Ҳошо ки агар ғубори гирдам

حاشا که اگر غبار گردم

Бо боди дарин диёри гирдам

با باد درین دیار گردم

Вари абри гуҳар нисор бошам

ور ابر گهر نثار باشم

Як қатра бар ин диёри пошам

یک قطره بر این دیار پاشم

Зин гуфту шунӯди хомшӣ ба

زین گفت و شنود خامشی به

Вази ҳечкасон Фромшӣ ба

وز هیچکسان فرامشی به