Ънўонкши ин саҳифаи дард
عنوانکش این صحیفه درد
Дар таии саҳифаи ин рақам кард
در طی صحیفه این رقم کرد
Каз Қайси рамидаи дил чу Лайлӣ
کز قیس رمیده دل چو لیلی
Дарёфт ба сӯии хеши майлӣ
دریافت به سوی خویش میلی
Май хост ки ғӯри он бидонад
می خواست که غور آن بداند
То баҳра ба қадари он расонад
تا بهره به قدر آن رساند
Рӯзӣ ки прирхони он ҳӣ
روزی که پریرخان آن حی
Буданд зи нару мода бо вай
بودند ز نر و ماده با وی
Бо ҳар писарӣ ки ханда кардӣ
با هر پسری که خنده کردی
Бебайъу шрош банда кардӣ
بی بیع و شراش بنده کردی
Бо ҳар духтар ки лаби кушодӣ
با هر دختر که لب گشادی
Пешаш ба канизии истодӣ
پیشش به کنیزی ایستادی
Буданд дарин ҳунар ки ногоҳ
بودند درین هنر که ناگاه
Қайс ҳунарӣ даромад аз роҳ
قیس هنری درآمد از راه
Рӯеи зи ғубори роҳи пургирд
رویی ز غبار راه پرگرد
Ҷонии зи фироқи ёри пари дард
جانی ز فراق یار پر درد
Бӯсед замин ва марҳабо гуфт
بوسید زمین و مرحبا گفت
Бар Лайлӣу хайл ӯ дуо гуфт
بر لیلی و خیل او دعا گفت
Лайлии сӯй ӯ назар нияндохт
لیلی سوی او نظر نینداخت
Зон ҷамъ ба ҳол ӯ напардохт
زان جمع به حال او نپرداخت
Аз ишва кашида зулф бар рӯ
از عشوه کشیده زلف بر رو
Ваз ноз фиканд чин дар абрӯ
وز ناز فکند چین در ابرو
Бо ҳар ки на Қайси ханда омез
با هر که نه قیس خنده آمیز
Бо ҳар ки на Қайс дар шукри рез
با هر که نه قیس در شکر ریز
Бо ҳар ки на Қайс дар табассум
با هر که نه قیس در تبسم
Бо ҳар ки на Қайс дар такаллум
با هر که نه قیس در تکلم
Рӯ дар ҳама буду пушт бо ӯ
رو در همه بود و پشت با او
Хуш бо ҳамау дурушт бо ӯ
خوش با همه و درشت با او
Қайс ар ба Рахш назора кардӣ
قیس ار به رخش نظاره کردی
Аз пеши назар канора кардӣ
از پیش نظر کناره کردی
Вари он ба сухани забони кушодӣ
ور آن به سخن زبان گشادی
Ин гӯш ба дайгарӣ наҳодӣ
این گوش به دیگری نهادی
Чун Қайси зи Лайлии ин ҳунар дид
چون قیس ز لیلی این هنر دید
Ҳоли худ азин ҳунар дигар дид
حال خود ازین هنر دگر دید
Шохи амлши гулӣ дигар кард
شاخ املش گلی دگر کرد
Шуд лолаи сурх ӯ гулии зард
شد لاله سرخ او گلی زرد
Аз ҳар мижаи лаълтар фурӯи рехт
از هر مژه لعل تر فرو ریخت
Бар сафҳаи зари гуҳари фурӯи рехт
بر صفحه زر گهر فرو ریخت
Пардаи зи рухи ниёзи бардошт
پرده ز رخ نیاز برداشت
Венаи пардаи ҷонгдози бардошт
وین پرده جانگداز برداشت
Кони равнақи кору бори ман кӯ
کان رونق کار و بار من کو
Ваон ҳурмату эътибори ман кӯ
وان حرمت و اعتبار من کو
Хуши онкӣ чу Лайлӣ ам бидидӣ
خوش آنکه چو لیلی ام بدیدی
Аз суҳбат дигарон рамедӣ
از صحبت دیگران رمیدی
Бо ман будӣ ба ман нишастӣ
با من بودی به من نشستی
Бо ман зи сухани даҳани нбстӣ
با من ز سخن دهن نبستی
Зу хўостмӣ ба рӯзгорон
زو خواستمی به روزگاران
Узри гунаҳи гуноҳкорон
عذر گنه گناهکاران
Кӯ бо ҳама бе гуноҳии ман
کو با همه بی گناهی من
Як тани паии узрхоҳии ман
یک تن پی عذرخواهی من
Гар менашавад шафиъи ман кас
گر می نشود شفیع من کس
Ин ашк чу хӯни шафиъи ман бас
این اشک چو خون شفیع من بس
Лайлӣ чу ғзлсроииш дид
لیلی چو غزلسراییش دید
Венаи нағма ҷонгдоз бишунид
وین نغمه جانگداز بشنید
Овар зи ҷумлаи рӯ ба сӯяш
آور ز جمله رو به سویش
Бикшод забон ба гуфту гӯйиш
بگشاد زبان به گفت و گویش
Шуд дар рух ӯ зи лутфи хандон
شد در رخ او ز لطف خندان
Гуфт эй шаҳи хайли дардмандон
گفت ای شه خیل دردمندان
Мо ҳар ду ду ёр меҳрбонем
ما هر دو دو یار مهربانیم
Вази захмаи ишқ дар фиғонем
وز زخمه عشق در فغانیم
Бегона танему ошнои дил
بیگانه تنیم و آشنا دل
Пари чанги забону пари сафои дил
پر چنگ زبان و پر صفا دل
Чин дар абрӯ агар фикандам
چین در ابرو اگر فکندم
То занн набарӣ ки кини писандам
تا ظن نبری که کین پسندم
Бар рӯй гиреҳи миёни мардум
بر روی گره میان مردم
Бошад гиреҳи забони мардум
باشد گره زبان مردم
Ишқат ки буд зи нақди ҷон ба
عشقت که بود ز نقد جان به
Чун ганҷи зи дидаҳо ниҳон ба
چون گنج ز دیده ها نهان به
Чун Қайс шунид ин бишорат
چون قیس شنید این بشارت
Шуд ҳушаши азин сухан ба ғорат
شد هوشش ازین سخن به غارت
Бар хок чу соя бе худ афтод
بر خاک چو سایه بی خود افتاد
Дар сояи он сеӣ қад афтод
در سایه آن سهی قد افتاد
То дайр ки аз замин наҷунбед
تا دیر که از زمین نجنبید
Гуфтанд ба хоб марг хусбед
گفتند به خواب مرگ خسبید
Бар чеҳра заданд обаш аз чашм
بر چهره زدند آبش از چشم
Он оби набарди хобаш аз чашм
آن آب نبرد خوابش از چشم
Хубони араби з ҷо биҷустанд
خوبان عرب ز جا بجستند
Ҳангомаи хеши бршкстнд
هنگامه خویش برشکستند
Рафтанди ҳамаи фаттону хезон
رفتند همه فتان و خیزان
Аз тӯҳмати қатл ӯ гурезон
از تهمت قتل او گریزان
Нанишаст азон прирхони кас
ننشست ازان پریرخان کس
ӯ монад ҳамину Лайлӣу бас
او ماند همین و لیلی و بس
ӯ хуфтау Лайлиаш ба болин
او خفته و لیلی اش به بالین
Бар моҳ ҳаме фишонд парвин
بر ماه همی فشاند پروین
Яъне ки ба доғи шавқи мурдаи сет
یعنی که به داغ شوق مرده ست
Вази меҳнати ишқи ҷони супурдаи сет
وز محنت عشق جان سپرده ست
То охири рӯзи ҳолаши ин буд
تا آخر روز حالش این بود
Чун мурдаи фитода бар замин буд
چون مرده فتاده بر زمین بود
Чун рӯзи гузашт ва чашм бикшод
چون روز گذشت و چشم بگشاد
Чашмаш ба ҷамол Лайлӣ афтод
چشمش به جمال لیلی افتاد
ӯ низ зи дида хӯн фишон кард
او نیز ز دیده خون فشان کرد
Ваз ҳар мижаи сайли хӯн равон кард
وز هر مژه سیل خون روان کرد
Лайлӣ пурсед к-эии ягона
لیلی پرسید کای یگانه
Дар маҷмаъи ошиқони фасона
در مجمع عاشقان فسانه
эй бехудӣ аз куҷо фитодат
ای بی خودی از کجا فتادت
Венаи бода бехудӣ ки додат
وین باده بی خودی که دادت
Гуфтои зи каф ту хӯрдам ин май
گفتا ز کف تو خوردم این می
Венаи бодаи ту додеми паёпай
وین باده تو دادیم پیاپی
Бар ман з нахуст тофтӣ рӯй
بر من ز نخست تافتی روی
Бастии зи сухани лаби сухангӯӣ
بستی ز سخن لب سخنگوی
Каф дар каф дигарон наҳодӣ
کف در کف دیگران نهادی
Рух дар рухи дигарон ситодӣ
رخ در رخ دیگران ستادی
Пеш омадамат фикандем пас
پیش آمدمت فکندیم پس
Хорам кардӣ ба чашм ҳар хас
خوارم کردی به چشم هر خس
Вохр дар лутф боз кардӣ
وآخر در لطف باز کردی
Сад ишвау ноз соз кардӣ
صد عشوه و ناز ساز کردی
Чун прўрдӣ ба дарду софам
چون پروردی به درد و صافم
Як ҷуръа надоштӣ муъофам
یک جرعه نداشتی معافم
Гуфтӣ суханони мастии ангез
گفتی سخنان مستی انگیز
Кардӣ зон меба мастем тез
کردی زان می به مستیم تیز
Гар бе худе кунам чаҳ чора
گر بی خودیی کنم چه چاره
Ман одамем на санги хора
من آدمیم نه سنگ خاره
Лайлӣ чу шунид ин ҳикоят
لیلی چو شنید این حکایت
Гуфто ба киришмаи аноят
گفتا به کرشمه عنایت
Бо Қайс ки эй муроди ҷонам
با قیس که ای مراد جانم
Қӯти даҳ ҷисми нотавонам
قوت ده جسم ناتوانم
Дардӣ ки ту рости ҳосил аз ман
دردی که تو راست حاصل از من
Доғии ту рост бар дил аз ман
داغی تو راست بر دل از من
Дарди дили ман азон фузун аст
درد دل من ازان فزون است
Вази доираи сифат бурун аст
وز دایره صفت برون است
Шуд Қайси зи завқи ин сухани шод
شد قیس ز ذوق این سخن شاد
Шодони рухи худ ба хона биниҳод
شادان رخ خود به خانه بنهاد