Ҳамсояи Лайлии он Ҷамила

همسایه لیلی آن جمیله

Май буд занӣ на зон қабӣла

می بود زنی نه زان قبیله

Аз крбти ғурбаташи даруни риш

از کربت غربتش درون ریش

Вази меҳнати бевагии ғами андеш

وز محنت بیوگی غم اندیش

Бардошта шавҳар аз сараши пой

برداشته شوهر از سرش پای

Вази ваии ду ятеми монда бар ҷой

وز وی دو یتیم مانده بر جای

Буданд ба ҳам ғарибу маҳҷӯр

بودند به هم غریب و مهجور

Ҳам меъдаи гуруснаи ҳам бадани ъўр

هم معده گرسنه هم بدن عور

Маҷнӯн чу зи ганҷи васли маҳрӯм

مجنون چو ز گنج وصل محروم

Кардӣ чу чғзи майли он бум

کردی چو چغذ میل آن بوم

Ғмхонаҳи вай мақом кардӣ

غمخانه وی مقام کردی

Дар хизмати вай қиём кардӣ

در خدمت وی قیام کردی

Он ҳар ду ятемро чу дидӣ

آن هر دو یتیم را چو دیدی

Дасти шафқат ба сар кашидӣ

دست شفقت به سر کشیدی

Ҳар симу зараш ки даст додӣ

هر سیم و زرش که دست دادی

Пӯшида ба дасташон наҳодӣ

پوشیده به دستشان نهادی

Чун соя ёр рафташ аз даст

چون سایه یار رفتش از دست

Ҳамсояи вай ба ҷоаш бинишаст

همسایه وی به جاش بنشست

Дар бодияи ташнаи ҷони ғамнок

در بادیه تشنه جان غمناک

Молади лаби худ ба реги намнок

مالد لب خود به ریگ نمناک

Бе оби фитода дар табу тоб

بی آب فتاده در تب و تاب

Ҷӯяд аз регтарӣ об

جوید از ریگ تری آب

Тарки ҳамаи қил қол кардӣ

ترک همه قیل قال کردی

Вази дилбари худ суол кардӣ

وز دلبر خود سئوال کردی

Гуфтӣ чунасту ҳол ӯ чист

گفتی چون است و حال او چیست

Назорагии ҷамол ӯ кист

نظارگی جمال او کیست

Пайванди висол бо ки дорад

پیوند وصال با که دارد

Ойини даллол бо ки дорад

آیین دلال با که دارد

Чун ман дигаряш ҳаст ё на

چون من دگریش هست یا نه

Бо ман назаряш ҳаст ё на

با من نظریش هست یا نه

Дом дил кист гесуонаш

دام دل کیست گیسوانش

Миҳроб ки тоқи абрӯонаш

محراب که طاق ابروانش

Лаълаш ба итоби ханда омез

لعلش به عتاب خنده آمیز

Дар ком ки мекунад шикаррез

در کام که می کند شکرریز

Дарҷи гуҳараш ба вақти гуфтор

درج گهرش به وقت گفتار

Бар гӯш ки мешавад гуҳарбор

بر گوش که می شود گهربار

Ман май сӯзами зи орзӯяш

من می سوزم ز آرزویش

То кист нишаста пеши рӯйиш

تا کیست نشسته پیش رویش

Ман мемеРом зи иштиёқаш

من می میرم ز اشتیاقش

То кист мулозими всоқш

تا کیست ملازم وثاقش

Бо он ҳамаи нозанинӣ ӯ

با آن همه نازنینی او

Ҳошои ману ҳамнишинӣ ӯ

حاشا من و همنشینی او

Ин бас ки ба хона ?ут нишинам

این بس که به خانه ات نشینم

Рубъу тллши з давр байнем

ربع و طللش ز دور بینیم

Ин гуфтӣ ва бар замин фитодӣ

این گفتی و بر زمین فتادی

Ваз ҳар мижаи сайли хӯни кушодӣ

وز هر مژه سیل خون گشادی

Чандон зи ду дида ашк ронадӣ

چندان ز دو دیده اشک راندی

Каши тоб гиристани нмондӣ

کش تاب گریستن نماندی

Аз бетобӣ бирафтӣ аз ҳуш

از بی تابی برفتی از هوش

Кардӣ зи ҳамаи ҷаҳони фаромӯш

کردی ز همه جهان فراموش

Он беваи занаш ба рух задӣ об

آن بیوه زنش به رخ زدی آب

Шастяши зи дидаи серумаи хоб

شستیش ز دیده سرمه خواب

Зон хоб чу чашмаш омадӣ боз

زان خواب چو چشمش آمدی باز

Рафтан кардӣ ба ҷои худ соз

رفتن کردی به جای خود ساز

Маҳрӯми зи ёри рӯзгорӣ

محروم ز یار روزگاری

Ҷузи ин так ва пў надошт корӣ

جز این تک و پو نداشت کاری

Лекини фалаки ситезаи пеша

لیکن فلک ستیزه پیشه

Каши пешаи ҳамин буд ҳамеша

کش پیشه همین بود همیشه

Як доғ дигар ба дили ниҳодаш

یک داغ دگر به دل نهادش

Бар тофт зимоми ин муродаш

برتافت زمام این مرادش

Лайлии хоҳон қадам ниҳоданд

لیلی خواهان قدم نهادند

Пеши падараш забон кушоданд

پیش پدرش زبان گشادند

Зомд шуд ӯ фасона гуфтанд

زآمد شد او فسانه گفتند

Гирди вай азон сетонаи рафтанд

گرد وی ازان ستانه رفتند

Кини падараш дигар Биҷӯшед

کین پدرش دگر بجوشید

Дар таънаи бева зан хурӯшед

در طعنه بیوه زن خروشید

К-эии сифлаи нокаси ин чаҳ сустии сет

کای سفله ناکس این چه سستی ست

Дар кори ман ин чаҳ нодурустии сет

در کار من این چه نادرستی ست

Онро ки бабради ному нангам

آن را که ببرد نام و ننگم

Бар ҷом шараф фиканд сангам

بر جام شرف فکند سنگم

Дар хонаи худ чаро диҳии роҳ

در خانه خود چرا دهی راه

Гар бор дигар дарин гузаргоҳ

گر بار دگر درین گذرگاه

Гардан ба ризоӣ ӯ дарой

گردن به رضای او درآی

Май дон ба яқин ки сари надорӣ

می دان به یقین که سر نداری

Бечора чу он итоб бишунид

بیچاره چو آن عتاب بشنید

Бар хеш чу не дар об ларзид

بر خویش چو نی در آب لرزید

Маҷнӯни рамидаи дил дигар бор

مجنون رمیده دل دگر بار

Чун аз раҳ давр шуд падедор

چون از ره دور شد پدیدار

Зад бонг ки эй хуҷастаи фарзанд

زد بانگ که ای خجسته فرزند

Озори ман шикаста мапаснд

آزار من شکسته مپسند

Дигари раҳ хонаам мпимоӣ

دیگر ره خانه ام مپیمای

Дар соҳат хайма ам манеҳ пой

در ساحت خیمه ام منه پای

Лайлӣ ба ту дар мақом ёрӣаст

لیلی به تو در مقام یاریست

Лекини падараш ба кин гузорӣаст

لیکن پدرش به کین گذاریست

ӯ мейри қабӣла ман гадоем

او میر قبیله من گدایم

Бо савлат ӯ куҷо бас оем

با صولت او کجا بس آیم

Танҳо на зи ҷони хеши тарсам

تنها نه ز جان خویش ترسم

Бар зиндагии ту беш тарсам

بر زندگی تو بیش ترسم

Дигари зи дирами қадами нигаҳи дор

دیگر ز درم قدم نگه دار

Ронадам дами рости дами нигаҳи дор

راندم دم راست دم نگه دار

Маҷнӯни зи ҳадис ӯ бар ошуфт

مجنون ز حدیث او بر آشفت

Гирёни гирён ба зер лаб гуфт

گریان گریان به زیر لب گفت

К-эии модари мушфиқи ин чаҳ кор аст

کای مادر مشفق این چه کار است

Каз мушфиқяти дилам фигор аст

کز مشفقیت دلم فگار است

Мо ҳар ду ғариб ин диёрем

ما هر دو غریب این دیاریم

Бегонагӣии з ҳам надорем

بیگانگیی ز هم نداریم

Аз хизмати хеш ронданам чист

از خدمت خویش راندنم چیست

Хунобаи зи дил чконднм чист

خونابه ز دل چکاندنم چیست

Ҳар кас ки зи ғурбаташ насиб аст

هر کس که ز غربتش نصیب است

Озори ғариби азу ғариб аст

آزار غریب ازو غریب است

Дар номаи нисбати нсибон

در نامه نسبت نسیبان

Хешанд ба ҳам ҳамаи ғарибон

خویشند به هم همه غریبان

Бошад варақи адаб даридан

باشد ورق ادب دریدن

Хат бар варақ насаб кашӣдан

خط بر ورق نسب کشیدن

Дар кӯии ту рӯ ба Лайлӣам буд

در کوی تو رو به لیلی ام بود

Зин рӯй басӣ тасаллӣам буд

زین روی بسی تسلی ام بود

Вокнўн ки з ман битофтӣ рӯй

واکنون که ز من بتافتی روی

Аз ҷону дилами туро дуъогӯӣ

از جان و دلم تو را دعاگوی

Аз кӯии ту рахти бастам инак

از کوی تو رخت بستم اینک

Дар варта хӯн нишастам инак

در ورطه خون نشستم اینک

Шоди омадам ва ҳазин бирафтам

شاد آمدم و حزین برفتم

Бо ҳоли чунон чунин бирафтам

با حال چنان چنین برفتم

Дорам зи ту чашми онкӣ гоҳе

دارم ز تو چشم آنکه گاهی

Кофтади сӯии лайляти нигоҳӣ

کافتد سوی لیلیت نگاهی

Ёдоварӣ аз ғарибии ман

یادآوری از غریبی من

Вази меҳнат бе насибии ман

وز محنت بی نصیبی من

Гӯйӣ ба забони ман дуояш

گویی به زبان من دعایش

Хоҳии з барои ман лақояш

خواهی ز برای من لقایش

Гар бар ҳадаф иҷобат ояд

گر بر هدف اجابت آید

Ин уқдаи зи кори ман кушояд

این عقده ز کار من گشاید

Вар на зи фироқ ӯ бимирам

ور نه ز فراق او بمیرم

Доман ба қиёматаш бигирам

دامن به قیامتش بگیرم

Ин нукта бигуфт ва шуд шитобон

این نکته بگفت و شد شتابان

Ваҳшат зада рӯй дар биёбон

وحشت زده روی در بیابان