Чун субҳдам аз ғизолаи хур

چون صبحدم از غزاله خور

Пӯшеди замини ғлолаҳи зар

پوشید زمین غلاله زر

Ифшоанд фалаки зи чашмаи қӣр

افشاند فلک ز چشمه قیر

Аз меҳри ғизолаи қатраҳо шер

از مهر غزاله قطره ها شیر

Маҷнӯн ки ба хоби бихўдӣ буд

مجنون که به خواب بیخودی بود

Аз хоби шабона чашм багушӯд

از خواب شبانه چشم بگشود

Гарм аз сари хор ва хора бурҷаст

گرم از سر خار و خاره برجست

Аз хораи магар шарора бурҷаст

از خاره مگر شراره برجست

Аз кӯҳу қадами ниҳод дар дашт

از کوه و قدم نهاد در دشت

Дар дашт чу гирдбод май гашт

در دشت چو گردباد می گشت

намекард ба дому дади нигоҳӣ

می کرد به دام و دد نگاهی

Дар сина ҳаме кашид оҳӣ

در سینه همی کشید آهی

Май баради зи ваҳшу тайри рашкӣ

می برد ز وحش و طیر رشکی

Вази дида ҳаме фишонд ашкӣ

وز دیده همی فشاند اشکی

Яъне ки буд зи фурқати ёр

یعنی که بود ز فرقت یار

Ҳар чизи халос ва ман гирифтор

هر چیز خلاص و من گرفتار

Ҳар зиндаи ҳарифи ҷуфт хеш аст

هر زنده حریف جفت خویش است

Восўдаҳи зи худ ва хуфт хеш аст

وآسوده ز خود و خفت خویش است

Ҷузи ман ки зи ҷуфти хеши тоқам

جز من که ز جفت خویش طاقم

Саргаштаи водии фироқам

سرگشته وادی فراقم

На хӯрд буд мароу неи хоб

نه خورد بود مرا و نی خواب

Гар кӯҳ буд наёрад ин тоб

گر کوه بود نیارد این تاب

намезад ба ҳамин хаёли гомӣ

می زد به همین خیال گامی

Ногоҳ з давр дид домӣ

ناگاه ز دور دید دامی

Дар матраҳи оҳӯони ниҳода

در مطرح آهوان نهاده

Дар банди ваии оҳӯеи фитода

در بند وی آهویی فتاده

Сайёди гирифтаи теғи хўнриз

صیاد گرفته تیغ خونریز

Чун теғи давида бар сараши тез

چون تیغ دویده بر سرش تیز

Оҳӯ ба шиканҷа давидан

آهو به شکنجه دویدن

Сайёду шитоби сар баридан

صیاد و شتاب سر بریدن

Маҷнӯн чу бидид оҳи бардошт

مجنون چو بدید آه برداشت

То пеши кушандаи роҳи бардошт

تا پیش کشنده راه برداشت

Дасташ бигирифт ва кард фарёд

دستش بگرفت و کرد فریاد

Каз даст ту дод мекунам дод

کز دست تو داد می کنم داد

Ҳеҷ ар зи худоати баҳра Эй ҳаст

هیچ ار ز خدات بهره ای هست

Аз баҳр худо бидор азуи даст

از بهر خدا بدار ازو دست

Бурдор ба дасти лутф ва бигушоӣ

بردار به دست لطف و بگشای

Теғаши зи гулӯу банд аз пой

تیغش ز گلو و بند از پای

Поиши қлмисти хайзаронӣ

پایش قلمیست خیزرانی

Шқ карда сараши паии равонӣ

شق کرده سرش پی روانی

Бар сафҳаи хоки каш гузор аст

بر صفحه خاک کش گذار است

Аз чори қалами рақам нигор аст

از چار قلم رقم نگار است

Ҳафтаст қалами дарин шаккӣ нест

هفت است قلم درین شکی نیست

Аз ҳафт чаҳор андакӣ нест

از هفت چهار اندکی نیست

Онро машкан ба сахт бастан

آن را مشکن به سخت بستن

Ъмдо насазад қалам шикастан

عمدا نسزد قلم شکستن

Дар тавқи ҷафои чунон гулӯе

در طوق جفا چنان گلویی

Лоиқ набӯд ба ҳеҷ рӯе

لایق نبود به هیچ رویی

Зулмаст ба пеши ақли равшан

ظلم است به پیش عقل روشن

Он тавқ фиканданаш ба гардан

آن طوق فکندنش به گردن

Зини мзлмаҳи бозкши Аннан ро

زین مظلمه بازکش عنان را

Вази гардани худ бурун кун он ро

وز گردن خود برون کن آن را

Чашмии дорӣ ба сӯй ӯ байн

چشمی داری به سوی او بین

Сар то ба қадам ба ваии фурӯи байн

سر تا به قدم به وی فرو بین

Чашмаш ки зи серумаи худоӣ

چشمش که ز سرمه خدایی

Осӯда буд зи серумаи сое

آسوده بود ز سرمه سایی

Ҳайфаст тиҳии зи нури монда

حیف است تهی ز نور مانده

Вази бениши хеши даври монда

وز بینش خویش دور مانده

Он гардан сода кашида

آن گردن ساده کشیده

ки осеби каманди каси надида

ک آسیب کمند کس ندیده

Доне ки ба тавқи зар дареғ аст

دانی که به طوق زر دریغ است

Пӯлод дило чаҳ ҷой теғ аст

پولاد دلا چه جای تیغ است

Он сина ки лавҳи сим пок аст

آن سینه که لوح سیم پاک است

Не чун дили ман сазоӣ чок аст

نی چون دل من سزای چاک است

Аз кӣнаи халқи поки синаи сет

از کینه خلق پاک سینه ست

Бо сина ӯ туро чаҳ кӣнаи сет

با سینه او تو را چه کینه ست

Дар паҳлавӣ ӯ ба лутф ҷо кун

در پهلوی او به لطف جا کن

Дасти ситамати азу ҷудо кун

دست ستمت ازو جدا کن

Ханҷар чу қалами гирифта дар мушт

خنجر چو قلم گرفته در مشت

Кам зани рақамаш ба таҳтаи пушт

کم زن رقمش به تخته پشت

Онро шудаи банд банд мапаснд

آن را شده بند بند مپسند

Бигзор насуфта муҳрае чанд

بگذار نسفته مهره ای چند

Байни гардану пушти нозанинаш

بین گردن و پشت نازنینش

Дандон тамаъ кун аз сринш

دندان طمع کن از سرینش

Ҳар кас ки ба гирди рони баради даст

هر کس که به گرد ران برد دست

Дар паҳлавии оташ гарданӣ ҳаст

در پهلوی آتش گردنی هست

Нофаш ки чу нофа мшкбор аст

نافش که چو نافه مشکبار است

Чун нофа дариданаш чаҳ кор аст

چون نافه دریدنش چه کار است

Гар дар шиками тамаъи зании чок

گر در شکم طمع زنی چاک

Ба зонка дар он шикам кунӣ хок

به زانکه در آن شکم کنی خاک

Маҷнӯн чу ба қасди сайди сайёд

مجنون چو به قصد صید صیاد

Зин гуфт ва шунид дом биниҳод

زین گفت و شنید دام بنهاد

Сайёди асири қайд ӯ шуд

صیاد اسیر قید او شد

Чун сайди гирифтаи сайд ӯ шуд

چون صید گرفته صید او شد

Чун муми дилаш ба нармӣ афтод

چون موم دلش به نرمی افتاد

Афканди зи дасти теғи пӯлод

افکند ز دست تیغ پولاد

Лекини зи ғами ъёлмндиш

لیکن ز غم عیالمندیش

Май буд оҳӯ ҳануз бандяш

می بود آهو هنوز بندیش

Маҷнӯн ки на ҷома дошт дар бар

مجنون که نه جامه داشت در بر

Неи бори ъамома низ бар сар

نی بار عمامه نیز بر سر

Дар фикри атоӣ ӯ фурӯ монад

در فکر عطای او فرو ماند

Тайёра ба гила падар ронад

طیاره به گله پدر راند

Зон гила гирифт гўспндӣ

زان گله گرفت گوسپندی

Аз офати гург бе газандӣ

از آفت گرگ بی گزندی

Лангари куниш аз хироми дунба

لنگر کنش از خرام دنبه

Сар то ба қадами тамоми дунба

سر تا به قدم تمام دنبه

Оварад ва ба сайд пеша биспурад

آورد و به صید پیشه بسپرد

По дар раҳи узри хоҳии афшурд

پا در ره عذر خواهی افشرد

Кини сайд ки сӯй ӯат майлии сет

کین صید که سوی اوت میلی ست

Дар гардану чашми ҳамчуи Лайлии сет

در گردن و چشم همچو لیلی ست

Қимат накунам ки чанд арзад

قیمت نکنم که چند ارزد

Ҳар мӯӣ ба гӯсфандии арзад

هر موی به گوسفندی ارزد

Он занн набарӣ ки ин баҳоӣаст

آن ظن نبری که این بهاییست

Аз баҳри халос ӯ фидойӣаст

از بهر خلاص او فداییست

Акнӯн расанаш ба дасти ман даҳ

اکنون رسنش به دست من ده

ки оҳӯии чунин ба дасти ман ба

ک آهوی چنین به دست من به

То сари нуҳумаш ба ҷои Лайлӣ

تا سر نهمش به جای لیلی

Вонгаҳ кунамаш фидои Лайлӣ

وانگه کنمش فدای لیلی

Мискин чу расан ба даст ӯ дод

مسکین چو رسن به دست او داد

Сад бӯса ба чашми маст ӯ дод

صد بوسه به چشم مست او داد

Пашмин расанаши зи сар ба дар кард

پشمین رسنش ز سر به در کرد

Вази соиди хеши тавқ зар кард

وز ساعد خویش طوق زر کرد

Хоки қадамаш ба дида ме рафт

خاک قدمش به دیده می رفت

Май шасти Рахш ба ашк ва ме гуфт

می شست رخش به اشک و می گفت

эй гардани ту чу гардани дӯст

ای گردن تو چو گردن دوست

Чашми ту чу чашми пари фани дӯст

چشم تو چو چشم پر فن دوست

Гар соқи ту эй ба соқи лоғар

گر ساق تو ای به ساق لاغر

Аз сим буд чу ӯ тавонгар

از سیم بود چو او توانگر

Гӯям ба забони ростгӯе

گویم به زبان راستگویی

Сад бор ки ӯ ту ва ту ӯе

صد بار که او تو و تو اویی

То ёри ман салим бошӣ

تا یار من سلیم باشی

Озурдаи теғ бим бошӣ

آزرده تیغ بیم باشی

Рӯи гирди диёри ёр май чр

رو گرد دیار یار می چر

Сунбул май чину лола май хур

سنبل می چین و لاله می خور

Лола чу хурӣ ба гирди кӯяш

لاله چو خوری به گرد کویش

Май гӯй чу ман дуои рӯйиш

می گوی چو من دعای رویش

Кон рӯй чу лолаи тозаи бодо

کان روی چو لاله تازه بادا

Возодаҳи ори ғозаи бодо

وآزاده عار غازه بادا

Сунбул чу чрии зи марғзораш

سنبل چو چری ز مرغزارش

Май хури ғами зулфи мшкборш

می خور غم زلف مشکبارش

Кони сунбултар касе мубиноад

کان سنبل تر کسی مبیناد

Як шохи азу касе мчинод

یک شاخ ازو کسی مچیناد

Оҳӯ мерафт ва ӯ ҳам аз пай

آهو می رفت و او هم از پی

намерафт туфайл рафтани вай

می رفت طفیل رفتن وی

Бо ҳам раҳ ҳамраҳе супурданд

با هم ره همرهی سپردند

То пай ба диёри ёри бурданд

تا پی به دیار یار بردند

Маҷнӯн бинишаст зери хорӣ

مجنون بنشست زیر خاری

Ваон рафт ба сӯии марғзорӣ

وان رفت به سوی مرغزاری

Он нолаи зи ҳиҷр ёр ме кард

آن ناله ز هجر یار می کرد

Венаи тўФ ба марғзор ме кард

وین طوف به مرغزار می کرد

Чун меҳр нишасту маи баромад

چون مهر نشست و مه برآمد

Тороҷи шаби сияҳи баромад

تاراج شب سیه برآمد

Якдигарро дигар надиданд

یکدیگر را دگر ندیدند

Ҳар як ба заминӣ орамиданд

هر یک به زمینی آرمیدند