Хуршед ба вақти бомдодон

خورشید به وقت بامدادان

Чун дод муроди номродон

چون داد مراد نامرادان

Яъне ки ба офтобаи зари рехт

یعنی که به آفتابه زر ریخت

Вази ҳуққаи пари гуҳари гуҳари рехт

وز حقه پر گهر گهر ریخت

Маҷнӯн ба ҳазор ноМуродӣ

مجنون به هزار نامرادی

Май гашт ба гирди кӯҳу водӣ

می گشت به گرد کوه و وادی

Лайлӣ мегуфт ва роҳ ме рафт

لیلی می گفت و راه می رفت

Ҳамроҳи сиришк ва оҳ ме рафт

همراه سرشک و آه می رفت

Ҳар ҷо ки зи пои раҳнавардӣ

هر جا که ز پای رهنوردی

Дидӣ ба ҳавои зи даври гардӣ

دیدی به هوا ز دور گردی

Чун боди сабо ҳавоаш кардӣ

چون باد صبا هواش کردی

Серумаи зи ғубор пош кардӣ

سرمه ز غبار پاش کردی

Пари шуълаи дилии зи доғи Лайлӣ

پر شعله دلی ز داغ لیلی

Аз вай кардӣ суроғи Лайлӣ

از وی کردی سراغ لیلی

Ногуҳи рамае баромад аз роҳ

ناگه رمه ای برآمد از راه

Сардори рамаи шабонеи огоҳ

سردار رمه شبانی آگاه

Дар водии ҷусту ҷӯи климӣ

در وادی جست و جو کلیمی

Аз пашми сияҳ ба бар гилӣмӣ

از پشم سیه به بر گلیمی

Мӯсои вораш ба кафи Асое

موسی وارش به کف عصایی

Дар дидаи гурги аждаҳое

در دیده گرگ اژدهایی

Аз фарқ ба сӯй ӯ қадами сохт

از فرق به سوی او قدم ساخت

Чун соя ба пой ӯ сари андохт

چون سایه به پای او سر انداخت

Гуфт эй дилу ҷони ман фидоят

گفت ای دل و جان من فدایت

Равшани басарам ба хоки поят

روشن بصرم به خاک پایت

Ёбам зи ту буии ошноӣ

یابم ز تو بوی آشنایی

Охири ту ке ва аз куҷое

آخر تو کیی و از کجایی

Ин турфаи рама ки аз бузу мяш

این طرفه رمه که از بز و میش

Гирди ту гирифта аз пасу пеш

گرد تو گرفته از پس و پیش

Гардӣ ки з роҳашон барояд

گردی که ز راهشان برآید

Зон накҳати машк ва анбар ояд

زان نکهت مشک و عنبر آید

Ин буии зи манзил ки доранд

این بوی ز منزل که دارند

Шаби пеш дар ки ме гузоранд

شب پیش در که می گذارند

Гуфто ки шубон Лайлӣам ман

گفتا که شبان لیلی ام من

Парварда хон Лайлӣам ман

پرورده خوان لیلی ام من

Ҳаст ин рамаи мояи бахши хониш

هست این رمه مایه بخش خوانش

Ободони сози хони вмонш

آبادان ساز خان ومانش

Инак сару гӯшашони нишонманд

اینک سر و گوششان نشانمند

Аз доғу дараваши он худованд

از داغ و دروش آن خداوند

Шаб хуфтанашон ба маскан ӯст

شب خفتنشان به مسکن اوست

Ин атри зи буи доман ӯст

این عطر ز بوی دامن اوست

Ҳар ҷо ки кашад ба нози домон

هر جا که کشد به ناز دامان

ГисўоФшон шавад хиромон

گیسوافشان شود خرامان

Гардад ҳамаи мшкбўи заминаш

گردد همه مشکبو زمینش

Ҷонбхши насими ънбринш

جانبخش نسیم عنبرینش

Маҷнӯн чу нишон дӯст бишунид

مجنون چو نشان دوست بشنید

Чун ашк ба хӯн ва хок ғалатед

چون اشک به خون و خاک غلطید

Афтод зи пои рафта аз кор

افتاد ز پای رفته از کار

Чашм аз назару забони зи гуфтор

چشم از نظر و زبان ز گفتار

Бе худ ба замин фитод то дайр

بی خود به زمین فتاد تا دیر

Дар бе худии истод то дайр

در بی خودی ایستاد تا دیر

Вохр ки ба ҳӯшёрӣ омад

وآخر که به هوشیاری آمد

Дар пеши шубон ба зорӣ омад

در پیش شبان به زاری آمد

К-эии муҳаррами хайли хонаи дӯст

کای محرم خیل خانه دوست

Шабҳо саги остонаи дӯст

شبها سگ آستانه دوست

Имрӯзи зи ваии хабар чаҳ дорӣ

امروز ز وی خبر چه داری

Гӯи равшану рост ҳар чаҳ дорӣ

گو روشن و راست هر چه داری

Синаи зи ғамаш параст то лаб

سینه ز غمش پر است تا لب

Аз баҳри худо ки бар гшои лаб

از بهر خدا که بر گشا لب

Гуфто ки кунун хушаст дар ҳӣ

گفتا که کنون خوش است در حی

Кас нест ба гирди хаймаи вай

کس نیست به گرد خیمه وی

Дар хайма худ нишаста танҳост

در خیمه خود نشسته تنهاست

Чун моҳи миён ҳола яктост

چون ماه میان هاله یکتاست

Мардони қабӣлаи рахти бастанд

مردان قبیله رخت بستند

Вази арсаи ҳӣ бурун нишастанд

وز عرصه حی برون نشستند

Доранд ҳавои онкии ғофил

دارند هوای آنکه غافل

Бар қасди гуруҳе аз қабоил

بر قصد گروهی از قبایل

Созанди камӣн ба субҳгоҳон

سازند کمین به صبحگاهان

Бар ғорати мол бе паноҳон

بر غارت مال بی پناهان

Аз вай чу самоъи ин бишорат

از وی چو سماع این بشارت

Сабрӣ ки надошт кард ғорат

صبری که نداشت کرد غارت

Гуфто ба шубон ки эй накӯи хуй

گفتا به شبان که ای نکو خوی

Лутфӣ бикуну ризои ман ҷӯй

لطفی بکن و رضای من جوی

Ин куҳнаи гилӣми худ ба ман даҳ

این کهنه گلیم خود به من ده

Сад миннат азон ба ҷони ман на

صد منت ازان به جان من نه

Чун бахти гилӣми ман сияҳи бофт

چون بخت گلیم من سیه بافت

Бахти ту ба он раҳ аз куҷо ёфт

بخت تو به آن ره از کجا یافت

Маҳрӯми зи дилбари қадӣмӣ

محروم ز دلبر قدیمی

Ман баъди ману сияҳи гилӣмӣ

من بعد من و سیه گلیمی

Бошад ки занами чунонкии доне

باشد که زنم چنانکه دانی

Табли тарабӣ дар ӯ наоне

طبل طربی در او نهانی

Ҳар чанд бурун буд зи имкон

هر چند برون بود ز امکان

Дар зери гилӣми табли пинҳон

در زیر گلیم طبل پنهان

Ин гуфту гилӣмро бапушед

این گفت و گلیم را بپوشید

намерафту з шавқ ме хурӯшед

می رفت و ز شوق می خروشید

Рӯ кард ба сӯии он қабӣла

رو کرد به سوی آن قبیله

Аз баҳри висоли он Ҷамила

از بهر وصال آن جمیله

Лайлии ҷӯён ба ҳӣ даромад

لیلی جویان به حی درآمد

Фарёди зи ҷони ваии баромад

فریاد ز جان وی برآمد

Дар ҳар қадамӣ ки пеш ме рафт

در هر قدمی که پیش می رفت

Андаки андаки з хеш ме рафт

اندک اندک ز خویش می رفت

Чашмаш чу ба хона вай афтод

چشمش چو به خانه وی افتاد

Шуд хона ҳастяш зи бунёд

شد خانه هستیش ز بنیاد

Бонгии бузад аз даруни ғамнок

بانگی بزد از درون غمناک

ВоФтод ба сони соя бар хок

وافتاد به سان سایه بر خاک

Лайлӣ чу шунид бонг бишнохт

لیلی چو شنید بانگ بشناخت

Аз хонаи буруни мақоми худ сохт

از خانه برون مقام خود ساخت

Берун аз дар чаҳ дид маҷнӯн

بیرون از در چه دید مجنون

Афтодаи зи ақлу ҳуши берун

افتاده ز عقل و هوش بیرون

Болой сараш нишаст хўнриз

بالای سرش نشست خونریز

Аз наргиси шӯхи фитнаи ангез

از نرگس شوخ فتنه انگیز

Аз гиря ба равиш об ме зад

از گریه به روش آب می زد

Неи об ки хӯн ноб ме зад

نی آب که خون ناب می زد

Зон хоби гарон ба ҳушаш оварад

زان خواب گران به هوشش آورد

Дар ғулғула ва хурӯшаш оварад

در غلغله و خروشش آورد

Бархест ба рӯй дӯст дидан

برخاست به روی دوست دیدن

Бинишаст ба гуфтану шунидан

بنشست به گفتن و شنیدن

Ҳар ду ба сухан забон кушоданд

هر دو به سخن زبان گشادند

Ғамҳои гузашта шарҳ доданд

غم های گذشته شرح دادند

Маҷнӯни зи шикоят сафар гуфт

مجنون ز شکایت سفر گفت

Лайлии зи ғами ватани гуҳари сифт

لیلی ز غم وطن گهر سفت

Он хонд ҳадиси кӯҳу водӣ

آن خواند حدیث کوه و وادی

Венаи қиссаи кунҷи ноМуродӣ

وین قصه کنج نامرادی

Он буд зи нолаи дрддли гӯй

آن بود ز ناله درددل گوی

Вена буд зи гиряи хӯни дили шӯй

وین بود ز گریه خون دل شوی

Он гуфт ки бе рахти бҷонм

آن گفت که بی رخت بجانم

Ин гуфт ки ман фузун аз онам

این گفت که من فزون از آنم

Он гуфт дилами ҳазор пораи сет

آن گفت دلم هزار پاره ست

Ин гуфт ки ин замон чаҳ чораи сет

این گفت که این زمان چه چاره ست

Он гуфт шудам зи ҷони худ сайр

آن گفت شدم ز جان خود سیر

Ин гуфт ки марг ман расад дайр

این گفت که مرگ من رسد دیر

Он гуфт ки ҳиҷр ҷонгдоз аст

آن گفت که هجر جانگداز است

Ин гуфт ки васли чора соз аст

این گفت که وصل چاره ساز است

Он гуфт ки бе ту дарднокам

آن گفت که بی تو دردناکم

Ин гуфт ки аз ғамати ҳалокам

این گفت که از غمت هلاکم

Он гуфт марост дили зи ғами риш

آن گفت مراست دل ز غم ریش

Ин гуфт марост риш азон беш

این گفت مراست ریش ازان بیش

Он гуфт наме рӯми азин кӯй

آن گفت نمی روم ازین کوی

Ин гуфт ба тарки ҷони худ гӯй

این گفت به ترک جان خود گوی

Он гуфт дар оташами зи даврӣ

آن گفت در آتشم ز دوری

Ин гуфт ки пеша кун сабурӣ

این گفت که پیشه کن صبوری

Он гуфт ки сабр нест корам

آن گفت که صبر نیست کارم

Ин гуфт ҷузи ин даво надорам

این گفت جز این دوا ندارم

Он гуфт ки хуш буд раҳоӣ

آن گفت که خوش بود رهایی

Ин гуфт зи меҳнати ҷудоӣ

این گفت ز محنت جدایی

Он гуфт фиғони зи кӣнаи кишон

آن گفت فغان ز کینه کیشان

Ин гуфт ки боди марги эшон

این گفت که باد مرگ ایشان

Он гуфт дилами зи ғами ду ним аст

آن گفت دلم ز غم دو نیم است

Ин гуфт чаҳ ғами худо Карим аст

این گفت چه غم خدا کریم است

Чун гуфта шуд ончии гуфтанӣ буд

چون گفته شد آنچه گفتنی بود

Ваон роз ки ҳам нуҳуфтанӣ буд

وان راز که هم نهفتنی بود

Зад шуълаи даруни Лайлӣ аз бим

زد شعله درون لیلی از بیم

Кони қавми зи ақлу дайн ба як ним

کان قوم ز عقل و دین به یک نیم

Ногоҳ зи роҳ дар нёинд

ناگاه ز راه در نیایند

Ваон длшдаҳро ба сари нёинд

وان دلشده را به سر نیایند

Бар вай накашанд теғи бедод

بر وی نکشند تیغ بیداد

Ва ӯро нарасад касе ба фарёд

و او را نرسد کسی به فریاد

Гуфт эй зи миёни ошиқони фард

گفت ای ز میان عاشقان فرد

Дар роҳи вафо ба ҷони ҷавонмард

در راه وفا به جان جوانمرد

Бархез ки теғи чарх тез аст

برخیز که تیغ چرخ تیز است

Бо мо ва ту бар сар ситез аст

با ما و تو بر سر ستیز است

Бо ҳам ба видоъ истоданд

با هم به وداع ایستادند

Ваз ҳар мижаи сайл хуш кушоданд

وز هر مژه سیل خوش گشادند

Он рӯй ба дашт кард ё кӯҳ

آن روی به دشت کرد یا کوه

Вена монад ба ҷо чу кӯҳи андӯҳ

وین ماند به جا چو کوه اندوه

Инаст балии замонаро хуй

اینست بلی زمانه را خوی

Осӯдагӣ аз замона кам ҷӯй

آسودگی از زمانه کم جوی

Сад соли балоу ранҷи бинӣ

صد سال بلا و رنج بینی

ки осӯдаи яке нафаси нишинӣ

ک آسوده یکی نفس نشینی

Нокардаи ту ҷои хештани гарм

ناکرده تو جای خویشتن گرم

Ҳеҷаш ноед з рӯй ту шарм

هیچش ناید ز روی تو شرم

Дастат гирад ки зуд бархез

دستت گیرد که زود برخیز

Пояти кӯбад ба сар ки бигурез

پایت کوبد به سر که بگریز