Равшани сухани араби касӣр

روشن سخن عرب کثیر

Бар торами назми наҷми нир

بر طارم نظم نجم نیر

Бо ъзаҳ ки рашки ҳури айн буд

با عزه که رشک حور عین بود

Равнақи шикан батон чин буд

رونق شکن بتان چین بود

Беруни з қиёс дошт майлӣ

بیرون ز قیاس داشت میلی

Чун Қайси рамидаи дил ба Лайлӣ

چون قیس رمیده دل به لیلی

Чун гул ба насим ӯ шигифтӣ

چون گل به نسیم او شگفتی

Гуфтӣ ба ҳавояш ончӣ гуфтӣ

گفتی به هوایش آنچه گفتی

Шеъраш ки ҳаловатӣ накӯ дошт

شعرش که حلاوتی نکو داشت

Ҳар чошнӣӣ ки дошт зу дошт

هر چاشنیی که داشت زو داشت

Ореи намаки сухани з ишқ аст

آری نمک سخن ز عشق است

Нури фалаки сухани з ишқ аст

نور فلک سخن ز عشق است

Аз сӯз диласт дар сухани шӯр

از سوز دل است در سخن شور

Вази шуълаи ишқ бар фалаки нур

وز شعله عشق بر فلک نور

Рӯзяши Халифаи пеш худ хонд

روزیش خلیفه پیش خود خواند

Бар хон навол хеш бинишонад

بر خوان نوال خویش بنشاند

Гуфто ки бихон нсибии имрӯз

گفتا که بخوان نسیبی امروز

Аз оташи ъзаҳи маҷлиси афрӯз

از آتش عزه مجلس افروز

Бардошт ба ёд ӯ сурӯдӣ

برداشت به یاد او سرودی

Вази дидаи равона сохт равадӣ

وز دیده روانه ساخت رودی

Дар фурқат ӯ насеб ме хонд

در فرقت او نسیب می خواند

Ваз ҳар мижаи сайл ашк ме ронад

وز هر مژه سیل اشک می راند

намекард зи ашку назми худ пар

می کرد ز اشک و نظم خود پر

Домани зи ақиқу маҷлис аз дар

دامن ز عقیق و مجلس از در

Чун дид Халифаи он ғаму дард

چون دید خلیفه آن غم و درد

Пурсед зи вай ки эй ҷавонмард

پرسید ز وی که ای جوانمرد

Донам ки зи ошиқони басӣ ро

دانم که ز عاشقان بسی را

Дидӣ , дидӣ чу худ касе ро

دیدی، دیدی چو خود کسی را

Гуфто ки балии дилии зи ғами риш

گفتا که بلی دلی ز غم ریش

Рафтам ба диёри ъзаҳи зини пеш

رفتم به دیار عزه زین پیش

Дар роҳ ба водӣӣ фитодам

در راه به وادیی فتادم

Каз бими Аннани з даст додам

کز بیم عنان ز دست دادم

Рафтам ду се рӯз бехуру хоб

رفتم دو سه روز بی خور و خواب

Неи нони дидаи зи даври неи об

نی نان دیده ز دور نی آب

Ногуҳ дидам хуҷастаи ҳоле

ناگه دیدم خجسته حالی

Бо пушти хамида чун ҳилолӣ

با پشت خمیده چون هلالی

Хунини ҷгарӣ чун нофаи машк

خونین جگری چون نافه مشک

Аз ғам шудаи пӯст бар таниши хушк

از غم شده پوست بر تنش خشک

Биниҳода ба қасди сайди домӣ

بنهاده به قصد صید دامی

Рафтам кардам бар ӯ саломӣ

رفتم کردم بر او سلامی

Бо вай ба адаб хитоб кардам

با وی به ادب خطاب کردم

Дарюзаи нон ва об кардам

دریوزه نان و آب کردم

Гуфто ки зи ҳии фитодаи даврам

گفتا که ز حی فتاده دورم

Вази мурдаи дилони ҳии нФўрм

وز مرده دلان حی نفورم

Бо ман на таоми не шароб аст

با من نه طعام نی شراب است

Нонами ?гийаи оби ман сароб аст

نانم گیه آب من سراب است

Лекин биншин дамӣ ки шояд

لیکن بنشین دمی که شاید

Бар мо дар рӯзеи кушояд

بر ما در روزیی گشاید

Як сайд ба доми мо дроФтд

یک صید به دام ما درافتد

Венаи рнҷкшии з мо баруфтад

وین رنجکشی ز ما برافتد

Ман ҳам ба канора Эй нишастам

من هم به کناره ای نشستم

Бар роҳи умеди чашми бастам

بر راه امید چشم بستم

Ногоҳ шуд оҳӯеи хуши андом

ناگاه شد آهویی خوش اندام

Занҷирии банду ҳалқаи дом

زنجیری بند و حلقه دام

Оҳӯ на ки лъбтии мусаввир

آهو نه که لعبتی مصور

Зебои шаклу бадеъи манзар

زیبا شکل و بدیع منظر

Чашмаши бардаи зи оҳӯони даст

چشمش برده ز آهوان دست

Бе серумаи сиёҳ ва бе қадаҳи маст

بی سرمه سیاه و بی قدح مست

Мисатони ҳама дар хумори чашмаш

مستان همه در خمار چشمش

Оҳӯи чашмони шикори чашмаш

آهو چشمان شکار چشمش

Шохаш чу фатилае зи анбар

شاخش چو فتیله ای ز عنبر

Бар фарқи фатилаи мӯии дилбар

بر فرق فتیله موی دلبر

Шохӣ бе барги каси надида

شاخی بی برگ کس ندیده

Зон гӯнаи зи машктар дамида

زان گونه ز مشک تر دمیده

Бар машки ммр ноф шуд чуст

بر مشک ممر ناف شد چست

Бар носиаҳ зӯр кард ва бар раст

بر ناصیه زور کرد و بر رست

Ҳар банд азон ду шохи навзод

هر بند ازان دو شاخ نوزاد

Қуллоби дили ҳазор сайёд

قلاب دل هزار صیاد

Аз беақдӣ ва бе вшоҳӣ

از بی عقدی و بی وشاحی

Бо гардани сода чун суроҳе

با گردن ساده چون صراحی

Оҳӯи чашмӣ ба ишваи ҷуста

آهو چشمی به عشوه جسته

Пайванди ҳамоилаши гусаста

پیوند حمایلش گسسته

Сина чу шикам ба ранги кофур

سینه چو شکم به رنگ کافور

Нофаши мишкӣн чу ниФаҳи ҳур

نافش مشکین چو نیفه حور

Насрини сарин ӯ дарин боғ

نسرین سرین او درین باغ

Чун лолаи надидаи меҳнати доғ

چون لاله ندیده محنت داغ

Пушташ накашида ҳеҷ борӣ

پشتش نکشیده هیچ باری

Бар вай нанашаста ҷузи ғуборӣ

بر وی ننشسته جز غباری

Парвардаи миёни сабзау об

پرورده میان سبزه و آب

Осӯдаи зи дасти ранҷи қассоб

آسوده ز دست رنج قصاب

Поиши қаламии хати озмуда

پایش قلمی خط آزموده

Ҷуз бар хати сабза сар насуда

جز بر خط سبزه سر نسوده

Афтода ба доми худ чу дидаш

افتاده به دام خود چو دیدش

Бурҷаст ва чу ҷон ба бар кашидаш

برجست و چو جان به بر کشیدش

Чашмаш бӯсед ва гардиш ифшоанд

چشمش بوسید و گردش افشاند

Сад байт ба васф ӯ фурӯ хонд

صد بیت به وصف او فرو خواند

Бикшод зи поши ҳалқаи дом

بگشاد ز پاش حلقه دام

Бгзошт ки дар чаро занад гом

بگذاشت که در چرا زند گام

Оҳӯ чу зи банд ӯ шуд озод

آهو چو ز بند او شد آزاد

Нагурехта пеш ӯ боситод

نگریخته پیش او باستاد

Зад бонг ки пеши чашми Лайлӣ

زد بانگ که پیش چشم لیلی

Чашм чу ту сад буд туфайлӣ

چشم چو تو صد بود طفیلی

Бози ой ва матарс каз ҳамаи кас

باز آی و مترس کز همه کس

Ман ёри туами зи оламу бас

من یار توام ز عالم و بس

Модом ки бошад одамизод

مادام که باشد آدمیزاد

Бодии туу Лайлӣ аз ғами озод

بادی تو و لیلی از غم آزاد

Ин гуфт ва фитод сайди дигар

این گفت و فتاد صید دیگر

Дар доми вай аз нахусти беҳтар

در دام وی از نخست بهتر

Бо вай ба ҳамин нсқ ба сари барад

با وی به همین نسق به سر برد

Пас даст ба оҳӯӣ дигар барад

پس دست به آهوی دگر برد

Ин қоида бо се чори панҷӣ

این قاعده با سه چار پنجی

Пардохт нахурда дасти ранҷӣ

پرداخت نخورده دست رنجی

Аз гуруснагӣ намонад тобам

از گرسنگی نماند تابم

Гуфтам ки бизан бар оташи обам

گفتم که بزن بر آتش آبم

Дом аз паии сайд доштан чист

دام از پی صید داشتن چیست

Чун бигирифтӣ гузоштан чист

چون بگرفتی گذاشتن چیست

Меҳмони туам ба туъмаи муҳтоҷ

مهمان توام به طعمه محتاج

Ин туъма чаро диҳӣ ба тороҷ

این طعمه چرا دهی به تاراج

Гуфто ки азин ҳавас хамаш бош

گفتا که ازین هوس خمش باش

Бо ҳушёрӣ чу ман бааш бош

با هشیاری چو من بهش باش

Зотши гирам ки мисли Лайлии сет

زآتش گیرم که مثل لیلی ست

Бо мисл ваем азими майлии сет

با مثل ویم عظیم میلی ست

Бӯсам ба муҳаббат ваяш пой

بوسم به محبت ویش پای

Бар дида равшанаш кунам ҷой

بر دیده روشنش کنم جای

Коми дили хеш азу барорам

کام دل خویش ازو برآرم

Бозаш ба фидоӣ ӯ гузорам

بازش به فدای او گذارم

Чизе ки буд чунин марои пушт

چیزی که بود چنین مرا پشت

Худ гӯй ки чун тўонмши кишт

خود گوی که چون توانمش کشت

Чизе ки буд шабиҳи ёрам

چیزی که بود شبیه یارم

Чун тоқат хӯрдани ваии орм

چون طاقت خوردن وی آرم

Вари неи ман аз ин шикор кардан

ور نی من از این شکار کردن

Мҳтоҷтрми зи ту ба хӯрдан

محتاجترم ز تو به خوردن

Чизе нахӯрам зи хушк ватар ҳеҷ

چیزی نخورم ز خشک و تر هیچ

Ҷузи шохи гиёҳӣ ва дигар ҳеҷ

جز شاخ گیاهی و دگر هیچ

ӯ буд дарин ки барад ногоҳ

او بود درین که برد ناگاه

Оҳӯӣ дигар ба дом ӯ роҳ

آهوی دگر به دام او راه

Гуфтам ки давон шавам азуи пеш

گفتم که دوان شوم ازو پیش

Ваонро бикашам ба дашнаи хеш

وان را بکشم به دشنه خویش

ӯ пеши зи ман давид ва он ро

او پیش ز من دوید و آن را

Бигирифт чунонкии дигарон ро

بگرفت چنانکه دیگران را

Сад бӯса ба рӯй чашм ӯ дод

صد بوسه به روی چشم او داد

Кардаш ба фидои Лайлии озод

کردش به فدای لیلی آزاد

Навмед шудам зи кору бориш

نومید شدم ز کار و بارش

Бетуъма бимонадам аз шикораш

بی طعمه بماندم از شکارش

Зон гуфту шинав дар он заминам

زان گفت و شنو در آن زمینم

Гашт аз суханон ӯ яқинам

گشت از سخنان او یقینم

Каз омирён вайаст маҷнӯн

کز عامریان وی است مجنون

Ҳол аз ғами Лайлиаш дигаргун

حال از غم لیلی اش دگرگون