Лайлӣ чу ба азм хона бархест

لیلی چو به عزم خانه برخاست

Хона ба ҷамол худ биёрост

خانه به جمال خود بیاراست

Чашмаши сӯии он рамида афтод

چشمش سوی آن رمیده افتاد

Хӯни ҷигараши з дида афтод

خون جگرش ز دیده افتاد

Бигирист ки эй фироқи дида

بگریست که ای فراق دیده

Дарду ғами иштиёқи дида

درد و غم اشتیاق دیده

Дар кашмакаши фироқ чунӣ

در کشمکش فراق چونی

Дар оташи иштиёқ чунӣ

در آتش اشتیاق چونی

Ман бе ту чаҳ дами занам ки чунам

من بی تو چه دم زنم که چونم

Инак зи ду дидаи ғарқи хӯнам

اینک ز دو دیده غرق خونم

Рӯзону шубон дар орзӯят

روزان و شبان در آرزویت

Танҳо манаму хаёли рӯят

تنها منم و خیال رویت

Ҷузи мардуми дида кас надорам

جز مردم دیده کس ندارم

Каз дил бо ӯ дамӣ барорам

کز دل با او دمی برآرم

Хушҳоли ту дар ғамам ки борӣ

خوشحال تو در غمم که باری

Гуфтани доне ба ғмгзорӣ

گفتن دانی به غمگزاری

Маҷнӯн ба забон бе забонӣ

مجنون به زبان بی زبانی

Ҳам зини суханони чунонкии доне

هم زین سخنان چنانکه دانی

намегуфту зи бими нокасу кас

می گفت و ز بیم ناکس و کس

Чашмӣ аз пешу чашмӣ аз пас

چشمی از پیش و چشمی از پس

Ғам беҳаду фурсатии чунин танг

غم بی حد و فرصتی چنین تنگ

Карданд ба тўФи хонаи оҳанг

کردند به طوف خانه آهنگ

Лайлӣ ба тавофи хона дар гирд

لیلی به طواف خانه در گرد

Маҷнӯни зи қафоаши синаи пари дард

مجنون ز قفاش سینه پر درد

Он санги сиёҳ бӯса ме дод

آن سنگ سیاه بوسه می داد

Венаи дил ба хаёли хом ӯ шод

وین دل به خیال خام او شاد

Он баради даҳон ба оби замзам

آن برد دهان به آب زمزم

Вена кард зи гиряи дидаи пари нам

وین کرد ز گریه دیده پر نم

Он рӯй ба Марва ва сафо дошт

آن روی به مروه و صفا داشت

Венаи ҷой ба зрўаҳ вафо дошт

وین جای به ذروه وفا داشت

Он дар Арафот гашта воқиф

آن در عرفات گشته واقف

Венаи воқиф ӯ дар он мўоқФ

وین واقف او در آن مواقف

Он рӯй ба машъари ҳаромаш

آن روی به مشعر حرامش

Вена дар ғами шеъри мшкФомш

وین در غم شعر مشکفامش

Он теғ ба даст дар мнои тез

آن تیغ به دست در منا تیز

Вена бонг зада ки хӯни ман рез

وین بانگ زده که خون من ریز

Он карда ба Ромии санги оҳанг

آن کرده به رمی سنگ آهنگ

Вена дошта сар ба пеши он санг

وین داشته سر به پیش آن سنگ

Он карда видоъи хонаи бунёд

آن کرده وداع خانه بنیاد

Вена карда зи бими ҳиҷри фарёд

وین کرده ز بیم هجر فریاد

Лайлӣ чу азон видоъ пардохт

لیلی چو ازان وداع پرداخت

Маснад ба даруни маҳмили андохт

مسند به درون محمل انداخت

Маҷнӯн ба миёнаи фурсатии ҷуст

مجنون به میانه فرصتی جست

Ҷо кард ба пеши маҳмилаши чуст

جا کرد به پیش محملش چست

Ҳар ду ба видоъ ҳам ситоданд

هر دو به وداع هم ستادند

Вази дарди зи дида хӯн кушоданд

وز درد ز دیده خون گشادند

Бегуфт забони зи чашми пари хӯн

بی گفت زبان ز چشم پر خون

Доданд зи синаи дарди берун

دادند ز سینه درد بیرون

Карданд видоъи икдгр ро

کردند وداع یکدگر را

Чун тан ки кунад видоъи сар ро

چون تن که کند وداع سر را

Як лаҳза ки сари рафиқ тан нест

یک لحظه که سر رفیق تن نیست

Танро имкон зистан нест

تن را امکان زیستن نیست

Он ронад ба сӯзу дарди маҳмил

آن راند به سوز و درد محمل

Вена монад зи гиряи пой дар гул

وین ماند ز گریه پای در گل

Зон шуд маҳмил чу нофаи пари машк

زان شد محمل چو نافه پر مشک

Венаро дар тан чу нофаи хӯни хушк

وین را در تن چو نافه خون خشک

Чун нофаи зи роз парда бикшод

چون نافه ز راز پرده بگشاد

Венаи шамаи зи ҳоли худ бурун дод

وین شمه ز حال خود برون داد

КоФсўс ки тан бимонад ва ҷон рафт

کافسوس که تن بماند و جان رفت

Аз дили сабру зи тан тавон рафт

از دل صبر و ز تن توان رفت

Бинмуд ҷамоли худ пас аз дайр

بنمود جمال خود پس از دیر

Зон май сӯзам ки зуд шуд сайр

زان می سوزم که زود شد سیر

Умрии зи қафоӣ ӯ давидам

عمری ز قفای او دویدم

То рӯй вай аз ниқоб дидам

تا روی وی از نقاب دیدم

Ногашта ҳануз чашми ман гарм

ناگشته هنوز چشم من گرم

Пӯшед ва надошт аз худои шарм

پوشید و نداشت از خدا شرم

Он ташнаи лабам ки дар биёбон

آن تشنه لبم که در بیابان

Ҳар сӯ шудам обиҷави шитобон

هر سو شدم آبجو شتابان

Чун паии барадам ба чашмаи об

چون پی بردم به چشمه آب

Сабр аз дили ман чу об ноёб

صبر از دل من چو آب نایاب

Нанашаста ҳануз оташи тез

ننشسته هنوز آتش تیز

Зад дашнаи ъробим ки бархез

زد دشنه عرابیم که برخیز

Аз ман то магари раҳ басӣ нест

از من تا مگر ره بسی نیست

Имрӯз ба рӯзи ман касе нест

امروز به روز من کسی نیست

Дили пар дардасту синаи пари сӯз

دل پر درد است و سینه پر سوز

ё раб ки мабод каси бад-ӣни рӯз

یا رب که مباد کس بدین روز

Хуши он кини рӯз ҳам намонад

خوش آن کین روز هم نماند

Теғи аҷалами з ғам раҳанд

تیغ اجلم ز غم رهاند

Ин гуфту ҷудои зи оли Лайлӣ

این گفت و جدا ز آل لیلی

Бо ҳамраҳеи хаёли Лайлӣ

با همرهی خیال لیلی

Бо ҷамъӣ дигар ба роҳ зад гом

با جمعی دگر به راه زد گام

Неи тоб ва тавон на сабру ором

نی تاب و توان نه صبر و آرام

Тарсид казон гуруҳ бе бок

ترسید کزان گروه بی باک

Дар ҳмрҳиш ба ҷон фитад чок

در همرهیش به جان فتد چاک

Зон Лайлиро расад малолӣ

زان لیلی را رسد ملالی

Ва ӯро зи малолаши инфеъолӣ

و او را ز ملالش انفعالی

Он каъба рӯй ҳиҷозии оҳанг

آن کعبه روی حجازی آهنگ

Дар бодияи фарохи дилтанг

در بادیه فراخ دلتنگ

Бо ёри зи васли ёри маҳрӯм

با یار ز وصل یار محروم

Ғамгину зи ғмгзори маҳрӯм

غمگین و ز غمگذار محروم

Чун пай ба ҳарим хона оварад

چون پی به حریم خانه آورد

Рӯ дар раҳи он ягона оварад

رو در ره آن یگانه آورد

Бигирифт раҳи тўоФгоҳш

بگرفت ره طوافگاهش

Биниҳод сари вафо ба роҳаш

بنهاد سر وفا به راهش