Тболи сарои ин арӯсӣ
طبال سرای این عروسی
Дар пардаи оҷу обнӯсӣ
در پرده عاج و آبنوسی
Ин табли гарони навои навозад
این طبل گران نوا نوازد
Венаи пардаи сина кӯб созад
وین پرده سینه کوب سازد
Кони захми дўоли хӯрдаи ишқ
کان زخم دوال خورده عشق
Воўозаҳ баланд карда ишқ
وآوازه بلند کرده عشق
Чун аз ҳарами ҳиҷози баргашт
چون از حرم حجاز برگشت
Бар хоки ҳарим ёр бигузашт
بر خاک حریم یار بگذشت
Он доғ ки дошт тоза тар шуд
آن داغ که داشت تازه تر شد
Ваон боғ ки кошт тоза бар шуд
وان باغ که کاشت تازه بر شد
Шурӣ дигараш ба ҷон даромад
شوری دگرش به جان درآمد
Вази бом ва дараш фиғон даромад
وز بام و درش فغان درآمد
Май басти зи тор ашк равадӣ
می بست ز تار اشک رودی
намезад зи хароши дили сурӯдӣ
می زد ز خراش دل سرودی
намегуфт таронае бар он равад
می گفت ترانه ای بر آن رود
Май ҷусти нишонае зи мақсӯд
می جست نشانه ای ز مقصود
Чун бар дмнӣ хиром кардӣ
چون بر دمنی خرام کردی
ё дар тллӣ мақом кардӣ
یا در طللی مقام کردی
Ҳар кас гуфтӣ ки ин нишонеаст
هر کس گفتی که این نشانیست
Зон ма ки ба ҳасан достонӣаст
زان مه که به حسن داستانیست
Яъне Лайлии балои ҷонат
یعنی لیلی بلای جانت
Ғоратгари тоқат ва тавонат
غارتگر طاقت و توانت
Бар хоки дмн ҷабин наҳодӣ
بر خاک دمن جبین نهادی
Вази дидаи сиришки хӯни кушодӣ
وز دیده سرشک خون گشادی
Кардӣ зи тлли ъзлсроиӣ
کردی ز طلل عزلسرایی
Бар ҳар хасу хори чеҳраи сое
بر هر خس و خار چهره سایی
Ҳар хайма ба манзилӣ ки дидӣ
هر خیمه به منزلی که دیدی
Манзил ба ҳарим он кашидӣ
منزل به حریم آن کشیدی
Чун гуфтандӣ ки Лайлӣ онҷост
چون گفتندی که لیلی آنجاست
Дар сояи он гирифтаи моء/ўост
در سایه آن گرفته ماء/واست
Онро ҳарам дигар гирифтӣ
آن را حرم دگر گرفتی
Воиин тавоф барграфтӣ
وآیین طواف برگرفتی
Дар бодия ҳар куҷо нишастӣ
در بادیه هر کجا نشستی
Номаш бар реги нақши бастӣ
نامش بر ریگ نقش بستی
Сайли мижааш бар он гузаштӣ
سیل مژه اش بر آن گذشتی
Чандон коми номи шастаи гаштӣ
چندان کام نام شسته گشتی
Шахсе дидаш ки хок май бехат
شخصی دیدش که خاک می بیخت
Вохр бар фарқи хок май рехт
وآخر بر فرق خاک می ریخت
Гуфто пай чист хоки безӣ
گفتا پی چیست خاک بیزی
Ваз кист ба фарқи хоки резӣ
وز کیست به فرق خاک ریزی
Гуфтои безам ба ҳар замини хок
گفتا بیزم به هر زمین خاک
То бӯ ки биёбам он дар пок
تا بو که بیابم آن در پاک
Вонгаҳ ки наёбаш чу безам
وانگه که نیابش چو بیزم
Аз дард ба фарқи хоки резам
از درد به فرق خاک ریزم
Сари талабами зи хок ё об
سر طلبم ز خاک یا آب
Завқ талабаст ва дард ноёб
ذوق طلب است و درد نایاب
Вари не ки гуҳар ба хоки дидаи сет
ور نی که گهر به خاک دیده ست
Ваон дона дар зи хоки чидаи сет
وان دانه در ز خاک چیده ست
Гуфто ки азин талаби ёром
گفتا که ازین طلب یارام
Вази меҳнати рӯзу шаби бёром
وز محنت روز و شب بیارام
Кони тозаи гуҳар каз орзӯяш
کان تازه گهر کز آرزویش
Шуд умри ту сарфи ҷусту ҷӯяш
شد عمر تو صرف جست و جویش
Ту ҷони кундӣ ва дайгарӣ ёфт
تو جان کندی و دیگری یافت
Дил кунад зи ту чу беҳтарӣ ёфт
دل کند ز تو چو بهتری یافت
Ту низ бидор дасти азин кор
تو نیز بدار دست ازین کار
Вази паҳлавӣ худ бияфкан ин бор
وز پهلوی خود بیفکن این بار
Ёрӣ ки раҳ вафо наварзад
یاری که ره وفا نورزد
Сад хирмани азу ҷӯй наярзад
صد خرمن ازو جوی نیرزد
Дстни ту ба аҳд ӯст побаст
دستن تو به عهد اوست پابست
Ваов дода ба аҳди дайгарии даст
واو داده به عهد دیگری دست
Ту Лайлии гӯ чу дар макнун
تو لیلی گو چو در مکنون
Ваов бастаи забони зи номи маҷнӯн
واو بسته زبان ز نام مجنون
Дили баста ба ёри хуши шамоил
دل بسته به یار خوش شمایل
Ҳарфи ғами ту ситурда аз дил
حرف غم تو سترده از دل
Аз ҳии сқиФи зиндаи ҷонӣ
از حی ثقیف زنده جانی
Бо табъи латифи навҷуоне
با طبع لطیف نوجوانی
Бар ту паии шавҳарии гузида
بر تو پی شوهری گزیده
Хрмҳраҳ ба гавҳарӣ харида
خرمهره به گوهری خریده
Чун лоам алифанд ҳар ду якҷо
چون لام الفند هر دو یکجا
Ту чун алифи истодаи якто
تو چون الف ایستاده یکتا
Чун нохуну гӯшт ҳар ду ҳампушт
چون ناخن و گوشت هر دو همپشت
Ту нохуни чида аз сари ангушт
تو ناخن چیده از سر انگشت
Бархез ва азин хаёли баргард
برخیز و ازین خیال برگرد
Зини васвасаи маҳоли баргард
زین وسوسه محال برگرد
Бо тираи дилони сафо чаҳ яъне
با تیره دلان صفا چه یعنی
Подоши ҷафои вафо чаҳ яъне
پاداش جفا وفا چه یعنی
Хубони ҳама чун гул ду рӯйанд
خوبان همه چون گل دو رویند
Мағрур шуда ба ранг ва буианд
مغرور شده به رنگ و بویند
Гули қоида вафо наварзед
گل قاعده وفا نورزید
Ҳар кас ки пгаҳ тар омад ӯ чид
هر کس که پگه تر آمد او چید
Бо бед чу арғавон бисозад
با بید چو ارغوان بسازد
Бо дузд чу боғбон бисозад
با دزد چو باغبان بسازد
Доман чу ниҳод дар кафи хор
دامن چو نهاد در کف خار
Ту низ ҳамаш ба хор бигзор
تو نیز همش به خار بگذار
Гули кон на ту рости хори беҳтар
گل کان نه تو راست خار بهتر
Бгзоштнш ба хори беҳтар
بگذاشتنش به خار بهتر
Ҳар зан ки з шӯй шуд ризои ҷӯй
هر زن که ز شوی شد رضا جوی
Мардӣ куну дасти азуи фурӯи шӯй
مردی کن و دست ازو فرو شوی
Дар як музеии ду по ки дидаи сет
در یک موزه دو پا که دیده ست
Як хонаи ду кадхудо ки дидаи сет
یک خانه دو کدخدا که دیده ست
Зан кист фусуни саҳару найранг
زن کیست فسون سحر و نیرنگ
Аз ростяш на буии неи ранг
از راستیش نه بوی نی رنگ
Зани съўаҳи сурху зард бол аст
زن صعوه سرخ و زرد بال است
Бӯдан ба ризои зан маҳол аст
بودن به رضای زن محال است
Гар бигзорӣ шавад ҳавои гирд
گر بگذاری شود هوا گرد
Вар бифишорӣ бимирад аз дард
ور بفشاری بمیرد از درد
Нхлист вале зи муми баста
نخلیست ولی ز موم بسته
Каз як ҷунбиш шавад шикаста
کز یک جنبش شود شکسته
Не аз гул ӯ машоми мишкӣн
نی از گل او مشام مشکین
Неи мива ӯ ба коми ширин
نی میوه او به کام شیرین
Бар ваии ҳамаи шоху барги бастанд
بر وی همه شاخ و برگ بستند
Ҷузи шохи вафо казу шикастанд
جز شاخ وفا کزو شکستند
Чун бо дгарӣ шавад ҳам оғӯш
چون با دگری شود هم آغوش
Паймони туро кунад фаромӯш
پیمان تو را کند فراموش
Башикан аҳдаш чу аҳд бишикаст
بشکن عهدش چو عهد بشکست
Каз аҳди шикани бад-ӣн тавон раст
کز عهد شکن بدین توان رست
Бугсали кафш аз кафи нигорин
بگسل کفش از کف نگارین
Чун пок шуд азнигор порин
چون پاک شد از نگار پارین
Карда сет ба дасти дигари оҳанг
کرده ست به دست دیگر آهنگ
Кафро мада аз ҳиноӣ ӯ ранг
کف را مده از حنای او رنگ
Маҷнӯни зи самоъи ин тарона
مجنون ز سماع این ترانه
Бархест ба рақси сӯфӣона
برخاست به رقص صوفیانه
Бонгии бузад ва ба сари бғлтид
بانگی بزد و به سر بغلطید
Аз саръ зада бтар бғлтид
از صرع زده بتر بغلطید
Дар хок шудаи зи хӯни дили гул
در خاک شده ز خون دل گل
Гардид чу мурғи ним бсмл
گردید چو مرغ نیم بسمل
Аз бас ки зи ёри сангдили санг
از بس که ز یار سنگدل سنگ
Май кӯфт ба сина бо дили танг
می کوفت به سینه با دل تنگ
Сад рахна азон ба кораш афтод
صد رخنه ازان به کارش افتاد
Бар биҳуше қарораш афтод
بر بیهوشیی قرارش افتاد
Барадаши бадар аз сарои тадбир
بردش بدر از سرای تدبیر
Биҳушеи ончунон гаулӯгир
بیهوشیی آنچنان گلوگیر
Каз лаби нафасаш гузар накардӣ
کز لب نفسش گذر نکردی
Дар оинаҳо асар накардӣ
در آینه ها اثر نکردی
Умеди зи зндгиши канда
امید ز زندگیش کنده
Нашнохтяш зи мурдаи зинда
نشناختیش ز مرده زنده
Баъд аз дерӣ ки ҷон нав ёфт
بعد از دیری که جان نو یافت
Ҷонро ба ҳазор ғам гарав ёфт
جان را به هزار غم گرو یافت
Чун бар нафасаш кушода шуд роҳ
چون بر نفسش گشاده شد راه
Бар ҷои нафас назд ба ҷузи оҳ
بر جای نفس نزد به جز آه
Сина ба синони оҳ май сифт
سینه به سنان آه می سفت
Вази сина ҳаме зад оҳ ва ме гуфт
وز سینه همی زد آه و می گفت
Оҳ аз дили ёри сангдили оҳ
آه از دل یار سنگدل آه
Оҳ аз ғами ёри дили гусали оҳ
آه از غم یار دل گسل آه
Фарёд ки шамъи длФрибон
فریاد که شمع دلفریبان
Зад шуъла ба ҷони ношкибон
زد شعله به جان ناشکیبان
Афсӯс ва ҳазор бори афсӯс
افسوس و هزار بار افسوس
Кони ҷайб дар либоси номӯс
کان جیب در لباس ناموس
Номӯси маро ба ҷайб зад чок
ناموس مرا به جیب زد چاک
Пошед ба фарқи номи ман хок
پاشید به فرق نام من خاک
Ҳар аҳд ки баста буд бишикаст
هر عهد که بسته بود بشکست
Бо онкии бурӣдаи боди пайваст
با آنکه بریده باد پیوست
ӯ ҷуфти касон ва ман чунин фард
او جفت کسان و من چنین فرد
ӯ кони даво ва ман бад-ӣни дард
او کان دوا و من بدین درد
Маҳрӯмии азуи гарми ҷигари сӯхт
محرومی ازو گرم جگر سوخت
Маҳзузии дигарон бтар сӯхт
محظوظی دیگران بتر سوخت
Он дошт маро чу мӯии борӣк
آن داشت مرا چو موی باریک
Венаи сохт кунун ба марги наздик
وین ساخت کنون به مرگ نزدیک
Наздикии маргу даврии ёр
نزدیکی مرگ و دوری یار
Саҳласт ба пеши ошиқи зор
سهل است به پیش عاشق زار
Ёраш ки ба даст дигарон аст
یارش که به دست دیگران است
Ин бори басӣ бар ӯ гарон аст
این بار بسی بر او گران است
ӯ умр ба кон кунӣ ба сари барад
او عمر به کان کنی به سر برد
Нақдинаи кон касе дигар барад
نقدینه کان کسی دگر برد
Дар боғи дарахт боғбон кошт
در باغ درخت باغبان کاشت
Бар ғоратии сипоҳи бардошт
بر غارتی سپاه برداشت
Кӯи онкӣ ба ҳам нишаста будем
کو آنکه به هم نشسته بودیم
Дар бар рухи боди баста будем
در بر رخ باد بسته بودیم
То бод наёвард ба мо рӯй
تا باد نیاورد به ما روی
Вази мо набард ба дигарон буи
وز ما نبرد به دیگران بوی
Имрӯз дар орзӯии онам
امروز در آرزوی آنم
Кини сӯхтаи ҷон бар ӯ фишонам
کین سوخته جان بر او فشانم
Каз ман ба насими он призод
کز من به نسیم آن پریزاد
Орад ба туфайли дигарон ёд
آرد به طفیل دیگران یاد
эй бод ба сӯй ӯ гузар кун
ای باد به سوی او گذر کن
Вази ман ба ҷамол ӯ назар кун
وز من به جمال او نظر کن
Гӯ эй дили ту зи ман рамида
گو ای دل تو ز من رمیده
Бо дилбар дигар орамида
با دلبر دیگر آرمیده
Рӯзӣ ки шӯии ҳарифи ҷомаш
روزی که شوی حریف جامش
Нақл аз лаб худ наҳй ба комаш
نقل از لب خود نهی به کامش
Ёди ори зи ҳоли талхкомӣ
یاد آر ز حال تلخکامی
Вази дарди дили шикастаи ҷомӣ
وز درد دل شکسته جامی
Зон пеш ки дар ғамати бимирад
زان پیش که در غمت بمیرد
Вази васли ту баҳра бар нагирад
وز وصل تو بهره بر نگیرد
Бо хок равад дурусти паймон
با خاک رود درست پیمان
Ваз карда худ шӯии пушаймон
وز کرده خود شوی پشیمان