Чун зардаи байзаҳои гардун
چون زرده بیضه های گردون
Омад саҳар аз сипедаи берун
آمد سحر از سپیده بیرون
Зери хами тоқи лоҷувардӣ
زیر خم طاق لاجوردی
Зон зарда замин гирифт зардӣ
زان زرده زمین گرفت زردی
Маҷнӯни паии ҷусту ҷӯии дилбар
مجنون پی جست و جوی دلبر
Бардошти зи хоби бихўдии сар
برداشت ز خواب بیخودی سر
Лайлии гӯйон ба раҳ даромад
لیلی گویان به ره درآمد
То навбати чоштгаҳ сар омад
تا نوبت چاشتگه سر آمد
намешуд чу сумуми нимрўзон
می شد چو سموم نیمروزان
Афтони хезон ба реги сӯзон
افتان خیزان به ریگ سوزان
Лаби ташнаи зи оҳ дашна ме кард
لب تشنه ز آه دشنه می کرد
Бар синаи зи оҳ дашна ме хӯрд
بر سینه ز آه دشنه می خورد
Май ҷуст чу сайди захми хӯрда
می جست چو صید زخم خورده
Аз сайдгарон канора карда
از صیدگران کناره کرده
Ногуҳ ба диҳӣ гузораш афтод
ناگه به دهی گذارش افتاد
Чун боғи биҳишти роҳати обод
چون باغ بهشت راحت آباد
Дар водӣ гарм шуд падедор
در وادی گرم شد پدیدار
Аз нори халили тозаи гулзор
از نار خلیل تازه گلزار
Гашт аз туфи хур шуда чу зоғӣ
گشت از تف خور شده چو زاغی
Диўорншини турфаи боғӣ
دیوارنشین طرفه باغی
Омад ба ниёзи хоҷаи боғ
آمد به نیاز خواجه باغ
К-эии боз сиёҳ гашта чун зоғ
کای باز سیاه گشته چون زاغ
Миннат нау миҳмон ман бош
منت نه و میهمان من باش
Зинати даҳ ошён ман бош
زینت ده آشیان من باش
Девор на ошиёна туаст
دیوار نه آشیانه توست
Дар дида нишин ки хона туаст
در دیده نشین که خانه توست
Ғам нест агар сияҳ наҳодӣ
غم نیست اگر سیه نهادی
Дар дидаи равшанами саводӣ
در دیده روشنم سوادی
Маҷнӯни зи ниёзи он ҷавонмард
مجنون ز نیاز آن جوانمرد
Ҷанбеду ҳавоӣ ошён кард
جنبید و هوای آشیان کرد
Чун вирди ъробёни биҷиФ
چون ورد عرابیان بیجیف
Нҳн алъарабаст ва накарам алзиФ
نحن العرب است و نکرم الضیف
ӯ ҳам з карам кашид хуоне
او هم ز کرم کشید خوانی
Дар пеши гузидаи миҳмонӣ
در پیش گزیده میهمانی
Вомодаҳи ниҳод бар сар хон
وآماده نهاد بر سر خوان
Шаҳди софӣу мурғи бирён
شهد صافی و مرغ بریان
Маҷнӯн накушод сӯй хон даст
مجنون نگشاد سوی خوان دست
Ваз хӯрдан он лабу даҳони баст
وز خوردن آن لب و دهان بست
Гуфтои кинҳо таом ман нест
گفتا کاینها طعام من نیست
Дар хӯрд гулӯу ком ман нест
در خورد گلو و کام من نیست
Ойин дадаст сайд кардан
آیین دد است صید کردن
Вази паҳлавии куштаи луқма хӯрдан
وز پهلوی کشته لقمه خوردن
Бар ман ҳамаи ҷонвари ҳароманд
بر من همه جانور حرامند
Зон рӯ бо ман ҳамеша романд
زان رو با من همیشه رامند
Дандон кардӣ ба хӯнашони тез
دندان کردی به خونشان تیز
Ночор кунанд аз ту парҳез
ناچار کنند از تو پرهیز
Аз шира наҳл оядам қӣ
از شیره نحل آیدم قی
Қӣ карда наҳл кӣ хӯрам кӣ
قی کرده نحل کی خورم کی
Аз бехи наботҳои ширин
از بیخ نبات های شیرین
Шуд талх ба коми завқи ман ин
شد تلخ به کام ذوق من این
Ҳалвои наботи ман ҳамин бас
حلوای نبات من همین بس
Лек ин нашавад хўроӣ ҳар кас
لیک این نشود خورای هر کس
Дар чоштгҳони таомаши ин буд
در چاشتگهان طعامش این بود
Шаби ҳам чу расед шомаши ин буд
شب هم چو رسید شامش این بود
Шаби равнақи рӯзро чу бишикаст
شب رونق روز را چو بشکست
Шуд хоҷа ба хонаи хобу дарбаст
شد خواجه به خانه خواب و دربست
Дар саҳни сароаш буд нахлӣ
در صحن سراش بود نخلی
Осони харҷии нафиси дахлӣ
آسان خرجی نفیس دخلی
Харҷаши зи нами саҳоби тӯша
خرجش ز نم سحاب توشه
Дахлаши сару шохи ғарқи хӯша
دخلش سر و شاخ غرق خوشه
Ҳар хӯшаи рўоҷбхши хонҳо
هر خوشه رواجبخش خوانها
Ширин кун талхии даҳон ҳо
شیرین کن تلخی دهان ها
Хӯша на ки шӯшаҳои зар буд
خوشه نه که شوشه های زر بود
Ҳар як силки ақиқтар буд
هر یک سلک عقیق تر بود
Рангаш чу ақиқу чошнии шаҳд
رنگش چو عقیق و چاشنی شهد
Лаби толиби ком ӯ ба сад ҷаҳд
لب طالب کام او به صد جهد
Қадӣ чу қади шукри даҳонон
قدی چو قد شکر دهانان
Мурғони зи сараш ншид хонон
مرغان ز سرش نشید خوانان
Маҷнӯн ба хаёли қади Лайлӣ
مجنون به خیال قد لیلی
Дарёфт ба ваии зи хеши майлӣ
دریافت به وی ز خویش میلی
Сар бар қадамаши ниҳод ва бигирист
سر بر قدمش نهاد و بگریست
Каз дӯсти ҷудо на хуш тавон зист
کز دوست جدا نه خوش توان زیست
Хуши он ки зи дӯсти баҳра манд аст
خوش آن که ز دوست بهره مند است
Вази бӯса ба пош сарбаланд аст
وز بوسه به پاش سربلند است
Кардам ба талаби ҳамаи ҷаҳони тай
کردم به طلب همه جهان طی
Дар дастами азу на пои неи пай
در دستم ازو نه پای نی پی
Имрӯз ба дарду сӯз ман кист
امروز به درد و سوز من کیست
Вази тираи шабӣ ба рӯз ман кист
وز تیره شبی به روز من کیست
ӯ буд дарин ки мурғӣ аз шох
او بود درین که مرغی از شاخ
Бардошти наво ба нолаи густох
برداشت نوا به ناله گستاخ
намекард чунон фиғонӣ аз дард
می کرد چنان فغانی از درد
Кандар дили санг рахна ме кард
کاندر دل سنگ رخنه می کرد
намедод зи пари хароши овоз
می داد ز پر خراش آواز
Чун навҳаи гарони таронаҳо соз
چون نوحه گران ترانه ها ساز
Аз авди шаҷар ки бе ватар буд
از عود شجر که بی وتر بود
Ҳар лаҳза ба парда дигар буд
هر لحظه به پرده دگر بود
Ҳар дам ки з ғам задӣ навое
هر دم که ز غم زدی نوایی
Аз ҳар париш омадӣ садое
از هر پرش آمدی صدایی
Гӯйӣ ки зи нолаҳои пари ҳол
گویی که ز ناله های پر حال
Мўсиқориш буд ҳар бол
موسیقاریش بود هر بال
ё худ чангии зи нолаи зор
یا خود چنگی ز ناله زار
Рагҳои таниш бар он чу аўтор
رگ های تنش بر آن چو اوتار
Дар ҳар нФши устихони прҳош
در هر نفش استخوان پرهاش
Мизроби зананда бар втрҳош
مضراب زننده بر وترهاش
Маҷнӯн чу шунид нола ӯ
مجنون چو شنید ناله او
Шуд меҳнату ғами ҳавола ӯ
شد محنت و غم حواله او
Ҳар чанд ки нола зортар шуд
هر چند که ناله زارتر شد
Ҷону дил ӯ фигортар шуд
جان و دل او فگارتر شد
Он нола чу зор шуд зи ҳад беш
آن ناله چو زار شد ز حد بیش
Афтод буруни зи тоқати хеш
افتاد برون ز طاقت خویش
Бурҷаст ба фарқи хоки даҳ рўФт
برجست به فرق خاک ده روفت
То хоҷа ва дар бар ӯ фурӯи кӯфт
تا خواجه و در بر او فرو کوفت
К-эии хоҷаи хонаи ин чаҳ ҳол аст
کای خواجه خانه این چه حال است
Каз ҷони худ имшабам малол аст
کز جان خود امشبم ملال است
Ин мурғ чаҳ дард ва сӯз дорад
این مرغ چه درد و سوز دارد
Кини новаки сина сӯз дорад
کین ناوک سینه سوز دارد
Аз нола ӯ ки дарднок аст
از ناله او که دردناک است
Дар синаи ман ҳазор чок аст
در سینه من هزار چاک است
Зини нағмаи ғам ки ме сарояд
زین نغمه غم که می سراید
Тарсами ҷонами з тан барояд
ترسم جانم ز تن برآید
Ин навҳа ӯ зи пардаи роз
این نوحه او ز پرده راز
Аз дард манаст қиссаи пардоз
از درد من است قصه پرداز
Гуфтои ду ҳаммомаи мтўқ
گفتا دو حمامه مطوق
Буданд ба сад сафоу равнақ
بودند به صد صفا و رونق
Зини нахли гирифтаи ошиёна
زین نخل گرفته آشیانه
Бар торам шох карда хона
بر طارم شاخ کرده خانه
Бо ҳам будӣ ба хонаи дмсоз
با هم بودی به خانه دمساز
Бо ҳам кардӣ бар авҷи парвоз
با هم کردی بر اوج پرواز
Бо ҳам рафтӣ ва дона хӯрдӣ
با هم رفتی و دانه خوردی
То чашмаи оби раҳи супурдӣ
تا چشمه آب ره سپردی
Неи ҳаргизашони зи ҳам малолӣ
نی هرگزشان ز هم ملالی
Неи дидаи зи ҳиҷри гӯшмолӣ
نی دیده ز هجر گوشمالی
Аз доманашон ба гоҳу бегоҳ
از دامنشان به گاه و بیگاه
Офоти замонаи дасти кӯтоҳ
آفات زمانه دست کوتاه
Зини пеш ба як ду рӯзи бозӣ
زین پیش به یک دو روز بازی
Дар шеваи сайди ҳила созӣ
در شیوه صید حیله سازی
Раҳ ёфт ба ошёни эшон
ره یافت به آشیان ایشان
Шуд тафриқагар миёни эшон
شد تفرقه گر میان ایشان
Ҳар як ба гурез пар кушоданд
هر یک به گریز پر گشادند
Маҳҷӯри з икдгр фитоданд
مهجور ز یکدگر فتادند
Ин боз омад ба хонаи хеш
این باز آمد به خانه خویش
Ваон монад зи ошиёнаи хеш
وان ماند ز آشیانه خویش
Маълум нашуд ки ҳол ӯ чист
معلوم نشد که حال او چیست
Дар чнгли бози мард ё зист
در چنگل باز مرد یا زیست
Дарди дили ин з даврӣ ӯст
درد دل این ز دوری اوست
Вази тафриқа зарурӣ ӯст
وز تفرقه ضروری اوست
Маҷнӯн чу шунид ин фасона
مجنون چو شنید این فسانه
Аз хоҷаи он сароу хона
از خواجه آن سرا و خانه
Бонгии бузад аз даруни пари тоб
بانگی بزد از درون پر تاب
Каз зилзила даҳ даромад аз хоб
کز زلزله ده درآمد از خواب
Бигирист ки дарди ман ҷуз ин нест
بگریست که درد من جز این نیست
Зини дард касе чу ман ҳазин нест
زین درد کسی چو من حزین نیست
Вонгаҳи сӯй нахл рафт ва бинишаст
وانگه سوی نخل رفت و بنشست
Бикшод забон ба он забони баст
بگشاد زبان به آن زبان بست
К-эии марҷони соқи лаъли минқор
کای مرجان ساق لعل منقار
Лаъли ту гуҳари з хок бурдор
لعل تو گهر ز خاک بردار
Фундуқи сару Фстқии пару бол
فندق سر و فستقی پر و بال
Ҳамхирқаи осмони мау сол
همخرقه آسمان مه و سال
Ёқӯтии чашми анбарин тавқ
یاقوتی چشم عنبرین طوق
Сар бар карда зи чанбари шавқ
سر بر کرده ز چنبر شوق
Ноқавсии дайри ошноӣ
ناقوسی دیر آشنایی
Мзмории базми бенавоӣ
مزماری بزم بینوایی
Чӯбаки зани кохи ин иморӣ
چوبک زن کاخ این عماری
КоФрохтаҳ шуд зи чӯби корӣ
کافراخته شد ز چوب کاری
Огоҳии бахши шаби сиёҳон
آگاهی بخش شب سیاهان
Аз ғифлати хоби субҳгоҳон
از غفلت خواب صبحگاهان
Ёрб ки ба собиқи аноят
یارب که به سابق عنایت
Вази лоҳқи фазл бе ниҳоят
وز لاحق فضل بی نهایت
Гум карда хешро биёбӣ
گم کرده خویش را بیابی
Ваон давлати пешро биёбӣ
وان دولت پیش را بیابی
Монад домони ин каромат
ماند دامان این کرامت
Мавсул ба домани қиёмат
موصول به دامن قیامت
Ман ҳам бо ту дарин балоем
من هم با تو درین بلایم
ВоФтодаҳи зи ёр худ ҷудоем
وافتاده ز یار خود جدایم
Умрии ману ёри хеш бо ҳам
عمری من و یار خویش با هم
Фориғи зи мухолифони олам
فارغ ز مخالفان عالم
Ҳамрози ҳарими қурб будем
همراز حریم قرب بودیم
Дар маҳди вафо ба ҳам ғунудем
در مهد وفا به هم غنودیم
Не дар раҳи мо зи ҳиҷри хорӣ
نی در ره ما ز هجر خاری
На бар рухи мо зи ғами ғуборӣ
نه بر رخ ما ز غم غباری
Ҳам бастаи забони пндгўён
هم بسته زبان پندگویان
Ҳам хастаи даруни ъибҷўён
هم خسته درون عیبجویان
Будем ба ҳам ду мағз ва як пӯст
بودیم به هم دو مغز و یک پوست
Пӯшидаи зи чашми душману дӯст
پوشیده ز چشم دشمن و دوست
Айёми зи санг бе вафое
ایام ز سنگ بی وفایی
Афканди миёни мо ҷудоӣ
افکند میان ما جدایی
Акнӯн аз ҳам нишаста фардем
اکنون از هم نشسته فردیم
Беякдигар забун дардем
بی یکدیگر زبون دردیم
Ҳайҳот чаҳ гуфтам ин дурӯғ аст
هیهات چه گفتم این دروغ است
Хуршеди дурӯғ бефурӯғ аст
خورشید دروغ بی فروغ است
Ман бар дили азу чу лолаи доғӣ
من بر دل ازو چو لاله داغی
Зон доғи маниш чу гули фарохӣ
زان داغ منش چو گل فراخی
ӯ фориғ ва ман азими муштоқ
او فارغ و من عظیم مشتاق
ӯ ҷуфти касон ва ман зи ваии тоқ
او جفت کسان و من ز وی طاق
Онро ки ба ишқаш ошноӣаст
آن را که به عشقش آشناییست
Ин ғами бтар аз ғам ҷудоӣаст
این غم بتر از غم جداییست
Пари қиссаи дарди олам аз ман
پر قصه درد عالم از من
Ваов ҳамдами дайгарӣ кам аз ман
واو همدم دیگری کم از من
Маъшуқа ба зери хорау хор
معشوقه به زیر خاره و خار
Беҳтар ки буд ба дасти ағёр
بهتر که بود به دست اغیار
Мива ба замини фитода дар боғ
میوه به زمین فتاده در باغ
Зон ба ки ба ғораташи баради зоғ
زان به که به غارتش برد زاغ
Ин гуфту зи дидаи сайли хӯни рехт
این گفت و ز دیده سیل خون ریخت
Хуноби дил аз даруни буруни рехт
خوناب دل از درون برون ریخت
Вази хоҷаи мизбон ҷудо шуд
وز خواجه میزبان جدا شد
Маълум нашуд ки то куҷо шуд
معلوم نشد که تا کجا شد