Маҷнӯн чу ба нома дар қалам зад

مجنون چو به نامه در قلم زد

Дар аввали номаи ин рақам зад

در اول نامه این رقم زد

Дебоча нома амоне

دیباچه نامه امانی

Унвони саҳифаи маъонӣ

عنوان صحیفه معانی

Ҷузи ном мусаббибӣ нишоед

جز نام مسببی نشاید

Каз вай дар ҳар сабаби кушояд

کز وی در هر سبب گشاید

Мутлақи гардони дасти тақдир

مطلق گردان دست تقدیر

Занҷирии сози пои тадбир

زنجیری ساز پای تدبیر

Дорои замину осмон низ

دارای زمین و آسمان نیز

Ҷони даҳ ҷони дору ҷони ситон низ

جان ده جان دار و جان ستان نیز

Кӯтаҳ кун даст бе насибон

کوته کن دست بی نصیبان

Мӯниси шӯи хилвати ғарибон

مونس شو خلوت غریبان

Фаввораи гушои чашмаи ҷӯад

فواره گشای چشمه جود

Мтмўраҳи нишони кунҷи нобӯд

مطموره نشان کنج نابود

Онро ки ба васл чора созад

آن را که به وصل چاره سازد

Сари бартар аз осмони фарозад

سر برتر از آسمان فرازد

Ваонро ки зи ҳиҷри синаи сӯзад

وان را که ز هجر سینه سوزد

Сад шуъла ба хирманаш фурӯзад

صد شعله به خرمنش فروزد

Чун басти забони азин сароғоз

چون بست زبان ازین سرآغاز

Гашт аз дили риши рози пардоз

گشت از دل ریش راز پرداز

Кин ҳаст саҳифаи ниёзӣ

کین هست صحیفه نیازی

Зозрдаҳи дилӣ ба длнўозӣ

زآزرده دلی به دلنوازی

Яъне зи ман ба хори хуфта

یعنی ز من به خار خفته

Наздики ту эй гули шигифта

نزدیک تو ای گل شگفته

эй ҳамчуи баҳори тозаи хандон

ای همچو بهار تازه خندان

Лекин на ба рӯй дардмандон

لیکن نه به روی دردمندان

эй боғ вале нишемани зоғ

ای باغ ولی نشیمن زاغ

Баҳри ҳамаи марҳаму марои доғ

بهر همه مرهم و مرا داغ

эй рӯй зи ман наҳуфта чун ганҷ

ای روی ز من نهفته چون گنج

Дар домани дигарон гҳрснҷ

در دامن دیگران گهرسنج

Абрии ту вале ба рӯзгорон

ابری تو ولی به روزگاران

Барқ аз ту ба ман расад на борон

برق از تو به من رسد نه باران

Кишти ҳама аз ту чу биҳишт аст

کشت همه از تو چو بهشت است

Хоками зи ту чун ба хӯн сиришта сет

خاکم ز تو چون به خون سرشته ست

Инаст аноят аз ту бар ман

اینست عنایت از تو بر من

Каз барқ туам бсухт хирман

کز برق توام بسوخت خرمن

Бар сӯхтаи хирманон бибахшоӣ

بر سوخته خرمنان ببخشای

Ршҳии зи зулол лутф бигушоӣ

رشحی ز زلال لطف بگشای

эй чашмаи оби зиндагонӣ

ای چشمه آب زندگانی

Лек аз пеши ташнае ки доне

لیک از پیش تشنه ای که دانی

Он ташна шудаи зи чашмаи сероб

آن تشنه شده ز چشمه سیراب

Ман сӯхтаи дили зи сад туфу тоб

من سوخته دل ز صد تف و تاب

Хизраст балӣ ба чашма дар хур

خضر است بلی به چشمه در خور

Гӯи ташнаи бимири сад Сикандар

گو تشنه بمیر صد سکندر

зи обӣ ки Сикандараст лаби хушк

ز آبی که سکندر است لب خشک

Бо сӯхтаи дил чу нофаи машк

با سوخته دل چو نافه مشک

Кӣ баҳраи барад чу ман гадоӣ

کی بهره برد چو من گدایی

Дар зулмати ҳиҷри мубталое

در ظلمت هجر مبتلایی

Он дам ки расед номаи ту

آن دم که رسید نامه تو

Пари атри вафои зи хомаи ту

پر عطر وفا ز خامه تو

Брдидаҳи хўнФшони ниҳодам

بردیده خونفشان نهادم

Дар сина ба ҷои ҷони ниҳодам

در سینه به جای جان نهادم

Тъўизи дил рамида кардам

تعویذ دل رمیده کردم

Қӯти тани қаҳт дида кардам

قوت تن قحط دیده کردم

Ҳар ҳарфи вафо аз вай ки хондам

هر حرف وفا از وی که خواندم

Аз дидаи сиришк хӯн фишондам

از دیده سرشک خون فشاندم

Ҳар нақши амли зи вай ки дидам

هر نقش امل ز وی که دیدم

Аз сина навой ғам кашидам

از سینه نوای غم کشیدم

Дар ваии суханони навишта будӣ

در وی سخنان نوشته بودی

Сад тухми фиреби кушта будӣ

صد تخم فریب کشته بودی

Ғмхўории ман басӣ намӯдӣ

غمخواری من بسی نمودی

Ғамҳои маро басӣ фузудӣ

غم های مرا بسی فزودی

Гуфтӣ ки баҷост то ҳаш аз ман

گفتی که بجاست تا هش از من

Ҳаргиз нашӯй Фромш аз ман

هرگز نشوی فرامش از من

Зоғўш касон набошад инсоф

زآغوش کسان نباشد انصاف

Аз ишқ касе дигар задани лоф

از عشق کسی دگر زدن لاف

Лаб аз дигарят бӯса олуд

لب از دگریت بوسه آلود

Покӣ забон надорадат суд

پاکی زبان نداردت سود

Гирам ки ту даврӣ аз каму кост

گیرم که تو دوری از کم و کاست

Ноед ба забони ту ба ҷузи рост

ناید به زبان تو به جز راست

Мискини ошиқ чаҳ бадгумон аст

مسکین عاشق چه بدگمان است

Ҳар лаҳзаи асири сад гумон аст

هر لحظه اسیر صد گمان است

Ҳар шубҳа ба пеш ӯ длилист

هر شبهه به پیش او دلیلیست

Ҳар пашшаи мурдаи зиндаи пилист

هر پشه مرده زنده پیلیست

Коҳӣ бинад гумони баради кӯҳ

کاهی بیند گمان برد کوه

Кӯҳяш ояд ба синаи зи андӯҳ

کوهیش آید به سینه ز اندوه

Аз мӯр кунад таваҳҳуми мор

از مور کند توهم مار

Сад захм хӯрд ба ҷони аФгор

صد زخم خورد به جان افگار

Мурғӣ ки ба бом ёр бинад

مرغی که به بام یار بیند

Кӯи донаи зи бом ёр чӣанд

کو دانه ز بام یار چیند

Зон мурғ ба хотираши ғборист

زان مرغ به خاطرش غباریست

Каз ғайр ба дӯст нома ореаст

کز غیر به دوست نامه آریست

Гуфтӣ ки ба бӯса дил надорам

گفتی که به بوسه دل ندارم

Вази фикри канори барканорам

وز فکر کنار برکنارم

Ин дард на бас ки субҳ то шом

این درد نه بس که صبح تا شام

Ҳамсуҳбат туаст кому ноком

همصحبت توست کام و ناکام

Рӯе ки ба солҳо набинам

رویی که به سالها نبینم

Ваон мива ки умрҳо нчинм

وان میوه که عمرها نچینم

Ҳар рӯзи ҳазор бор бинад

هر روز هزار بار بیند

Ҳар лаҳза ба ком хеш чӣанд

هر لحظه به کام خویش چیند

Гуфтӣ ки зи дард поймол аст

گفتی که ز درد پایمال است

Вази ғусса ба маъраз завол аст

وز غصه به معرض زوال است

Хўҳди зи миёнаи зуд рафтан

خوهد ز میانه زود رفتن

Бар боди ҳаво чу дӯд рафтан

بر باد هوا چو دود رفتن

Гар ӯ баравад туро чаҳ кам ёр

گر او برود تو را چه کم یار

Колои туро чаҳ кам харидор

کالای تو را چه کم خریدار

Зонҷири бен ар ҷудо шавад зоғ

زانجیر بن ار جدا شود زاغ

Сад мурғ дигар ситода дар боғ

صد مرغ دگر ستاده در باغ

Мумкин буд аз ту ком ҳар кас

ممکن بود از تو کام هر کس

Маҳрӯм азон ҳамин манам бас

محروم ازان همین منم بس

Чун рӯзи умедам аз сифедӣ

چون روز امیدم از سفیدی

Давраст хушам ба ноумедӣ

دور است خوشم به ناامیدی

Навмед чаҳ хоҳем дар ин бор

نومید چه خواهیم در این بار

Набӯд ба умедворем кор

نبود به امیدواریم کار

Гар аз ман хаста бар кароне

گر از من خسته بر کرانی

Ин бас ки ба коми дигароне

این بس که به کام دیگرانی

Коми дили душманон ки хоҳӣ

کام دل دشمنان که خواهی

Ҳосили бодои чунонкии хоҳӣ

حاصل بادا چنانکه خواهی

Чун ком ту ҳаст коми эшон

چون کام تو هست کام ایشان

Бодои комам ба номи эшон

بادا کامم به نام ایشان

Ҳар пӯст ки дӯсти доне ӯ ро

هر پوست که دوست دانی او را

Ҳайфаст ки пӯсти хуоне ӯ ро

حیف است که پوست خوانی او را

Аз дӯстии ту пӯст мағз аст

از دوستی تو پوست مغز است

Он пӯст ки хоняш на нағз аст

آن پوست که خوانیش نه نغز است

Онро ки ту дӯсти дорӣ эй дӯст

آن را که تو دوست داری ای دوست

Гар дӯсти ндормш на некӯаст

گر دوست ندارمش نه نیکوست

Бо ҳар ки ту дӯстдор ӯе

با هر که تو دوستدار اویی

Аз ман насазад биҷузи никуӣ

از من نسزد بجز نکویی

Ошиқ ки барои дӯсти коҳад

عاشق که برای دوست کاهد

Он ба ки ризоӣ дӯст хоҳад

آن به که رضای دوست خواهد

Аз хўоши хеш рӯ битобад

از خواش خویش رو بتابد

Дар роҳи мурод ӯ шитобад

در راه مراد او شتابد

Ишқ аз талаби мурод давр аст

عشق از طلب مراد دور است

Ошиқи зи муроди худ нФўр аст

عاشق ز مراد خود نفور است

Шодон ба ғам ва ғамин зи шодӣ

شادان به غم و غمین ز شادی

Хокаст ба кӯии ноМуродӣ

خاک است به کوی نامرادی

Ҳар чанд ки ман на аз ту шодам

هر چند که من نه از تو شادم

Як бор надодае муродам

یک بار نداده ای مرادم

Хотири зи замонаи шоди бодат

خاطر ز زمانه شاد بادت

Гетии ҳама бар муроди бодат

گیتی همه بر مراد بادت

Дмсозии дӯстони туро бод

دمسازی دوستان تو را باد

Вар ман меРом туро бақои бод

ور من میرم تو را بقا باد