Найранги зани баёзи ин роз

نیرنگ زن بیاض این راز

Сӯратгарӣ инчунин кунад соз

صورتگری اینچنین کند ساز

Кони каъба бе назири манзар

کان کعبه بی نظیر منظر

Чун сӯрати чини бадеъи пайкар

چون صورت چین بدیع پیکر

Яъне Лайлии маи ҳисорӣ

یعنی لیلی مه حصاری

Бурҷи қамар аз Рахши иморӣ

برج قمر از رخش عماری

Бо шавҳари худ чу саркашӣ кард

با شوهر خود چو سرکشی کرد

Подоши хушяш нохушӣ кард

پاداش خوشیش ناخوشی کرد

Бар дарҷи амли надоди дасташ

بر درج امل نداد دستش

Вази бурҷи умеди пари шикасташ

وز برج امید پر شکستش

Бо ваии варақ мурод накушод

با وی ورق مراد نگشاد

Сар бар хат инқиёд наниҳод

سر بر خط انقیاد ننهاد

Мискини зини ғами зи пои дарафтод

مسکین زین غم ز پا درافتاد

Бемор ба рӯй бистар афтод

بیمار به روی بستر افتاد

Он васли балои ҷон ӯ шуд

آن وصل بلای جان او شد

Суди андешии зиён ӯ шуд

سود اندیشی زیان او شد

Васлӣ ки дар он на ёр ёр аст

وصلی که در آن نه یار یار است

Бар ошиқ азон ҳазор бор аст

بر عاشق ازان هزار بار است

Аз даври биҳишти адан дидан

از دور بهشت عدن دیدن

Миваи зи риёз ӯ начидан

میوه ز ریاض او نچیدن

Бар дӯзахёни айши нохуш

بر دوزخیان عیش ناخوش

Бошад бтар аз азоби оташ

باشد بتر از عذاب آتش

Май буд зи хотири ғами андеш

می بود ز خاطر غم اندیش

Беморӣ ӯ замони замон беш

بیماری او زمان زمان بیش

Аз тоби табаш ки буд сӯзон

از تاب تبش که بود سوزان

Шуд риштаи набз ӯ фурӯзон

شد رشته نبض او فروزان

Зон гӯна ки набзи гирро даст

زان گونه که نبض گیر را دست

Чун набзи зи набз ӯ ҳамеи ҷуст

چون نبض ز نبض او همی جست

Ангушт ба набзаш ар наҳодӣ

انگشت به نبضش ار نهادی

Чун шамъи оташ дар он фитодӣ

چون شمع آتش در آن فتادی

Омад ба сараши табиби доно

آمد به سرش طبیب دانا

Бар бурдани ранҷҳо тавоно

بر بردن رنج ها توانا

Бар сиҳҳат ӯ далел май ҷуст

بر صحت او دلیل می جست

Қорўраҳ чу дид дасти азуи шаст

قاروره چو دید دست ازو شست

Гулнори фусурдаи барги гашташ

گلنار فسرده برگ گشتش

Қорўраҳи далели марги гашташ

قاروره دلیل مرگ گشتش

Чун як ду се рӯз буд ранҷа

چون یک دو سه روز بود رنجه

Мискин ба шиканҷи ин шиканҷа

مسکین به شکنج این شکنجه

Ногоҳ анояти азали даст

ناگاه عنایت ازل دست

Бикшод бар ӯ шиканҷа бишикаст

بگشاد بر او شکنجه بشکست

Аз кашмакаши нафаси рҳондш

از کشمکش نفس رهاندش

Вази танагии ин қафаси ҷҳондш

وز تنگی این قفس جهاندش

Шуд мурғаши азин мхими хок

شد مرغش ازین مخیم خاک

Прўозкнон ба олами пок

پروازکنان به عالم پاک

Ҷон дод ба дард ва ҷовдон зист

جان داد به درد و جاودان زیست

Он кӯи надиҳад ба дард ҷон кист

آن کو ندهد به درد جان کیست

Ҷонӣ ки ба дарди брнёид

جانی که به درد برنیاید

Дар қолаби марди дрнёид

در قالب مرد درنیاید

Бошӣ ба ҷаҳон ба дарди икчнд

باشی به جهان به درد یکچند

Вази ваии бабрӣ ба дарди пайванд

وز وی ببری به درد پیوند

Дар бӯдани дард ва дар сафари дард

در بودن درد و در سفر درد

Оўхи зи ҷаҳони дард бар дард

آوخ ز جهان درد بر درد

Зини дард касе канор гирад

زین درد کسی کنار گیرد

Кӯи пиштрки з марг мерад

کو پیشترک ز مرگ میرد

Зини мкмни дард хез бархез

زین مکمن درد خیز برخیز

Зини душмани пар ситез бигурез

زین دشمن پر ستیز بگریز

Ин рӯмии субҳу зангии шом

این رومی صبح و زنگی شام

Тророннди шӯху худком

طرارانند شوخ و خودکام

Онат ба дурусти зари фиребад

آنت به درست زر فریبد

Венаат ба кафи гуҳари фиребад

وینت به کف گهر فریبد

То ганҷи абади з ту ситонанд

تا گنج ابد ز تو ستانند

Дар ранҷ мؤбдт нишонанд

در رنج مؤبدت نشانند

Ҳон то нахурӣ фиреби эшон

هان تا نخوری فریب ایشان

Мағрур ба зину зеби эшон

مغرور به زین و زیب ایشان

Лайлӣ ки зи дарду доғи маҷнӯн

لیلی که ز درد و داغ مجنون

намедошт дилӣ чу ғунчаи пари хӯн

می داشت دلی چو غنچه پر خون

Аз мурдани шӯи баҳона бар сохт

از مردن شو بهانه بر ساخت

Вази хӯни дил хештан бипардохт

وز خون دل خویشتن بپرداخت

Оҳӣ ки ба синааш гиреҳ буд

آهی که به سینه اش گره بود

Дар хирмани сабри шуъла на буд

در خرمن صبر شعله نه بود

Дар мотами шӯи з сина бикшод

در ماتم شو ز سینه بگشاد

Вондўаҳи ниҳон ба бод бар дод

واندوه نهان به باد بر داد

Дар гиря чу дӯст дӯст гуфтӣ

در گریه چو دوست دوست گفتی

Дарҳо ба фироқи дӯсти сифтӣ

درها به فراق دوست سفتی

Зон дӯсти ғараз на шавҳараш буд

زان دوست غرض نه شوهرش بود

Бо хеши хаёли дигараш буд

با خویش خیال دیگرش بود

Умрӣ ба либоси сӯгворӣ

عمری به لباس سوگواری

Бинишаст ба расми иддаи дорӣ

بنشست به رسم عده داری

Шаби бистар ғам фиканда ме дошт

شب بستر غم فکنده می داشت

То рӯз ба гиря зинда ме дошт

تا روز به گریه زنده می داشت

Дар рӯз ба дарду сӯз май буд

در روز به درد و سوز می بود

Бо оҳ ҷаҳон фурӯз май буд

با آه جهان فروز می بود

Ишқаш ба даруна дошт хона

عشقش به درونه داشت خانه

Шуд мотами шавҳараши баҳона

شد ماتم شوهرش بهانه

Умрӣ ба дарози гиряу оҳ

عمری به دراز گریه و آه

намекарду забони халқи кӯтоҳ

می کرد و زبان خلق کوتاه