Он рафтаи зи қайди ақли берун
آن رفته ز قید عقل بیرون
Комади рӯзӣ ба сӯии маҷнӯн
کامد روزی به سوی مجنون
Вази Лайлӣу ақд ӯ хабар гуфт
وز لیلی و عقد او خبر گفت
Ваон шефтаро з нав барошуфт
وان شیفته را ز نو برآشفت
Май хости зи тори мҳрбоФӣ
می خواست ز تار مهربافی
Он захми гузаштаро талофӣ
آن زخم گذشته را تلافی
Чун ёфт хабари зи мурдани шӯй
چون یافت خبر ز مردن شوی
Оварад ба сӯии кӯҳ ва дар рӯй
آورد به سوی کوه و در روی
Ваон гум шударо биҷуст бисёр
وان گم شده را بجست بسیار
Чун ёфт нишонаши охири кор
چون یافت نشانش آخر کار
Гуфто ки маро бишоратӣ ҳаст
گفتا که مرا بشارتی هست
Гӯям ба тугар ишоратӣ ҳаст
گویم به تو گر اشارتی هست
Хорӣ ки фитода дар раҳат буд
خاری که فتاده در رهت بود
Зарбати зани ҷони огаҳат буд
ضربت زن جان آگهت بود
Боди аҷалаши зи роҳи бардошт
باد اجلش ز راه برداشت
Вази ваии асарӣ ба роҳ нагузошт
وز وی اثری به راه نگذاشت
Яъне зебои ҷавони домод
یعنی زیبا جوان داماد
Зад гоми буруни азин ғами обод
زد گام برون ازین غم آباد
Дарди сари хештани буруни барад
درد سر خویشتن برون برد
Зини манзилу умр бо ту биспурад
زین منزل و عمر با تو بسپرد
Маҷнӯни зи ҳадиси мурдан ӯ
مجنون ز حدیث مردن او
Вази қиссаи ҷони супурдан ӯ
وز قصه جان سپردن او
Бар худ печид ва зор бигирист
بر خود پیچید و زار بگریست
Чун абр ба навбаҳор бигирист
چون ابر به نوبهار بگریست
Чандон бигирист кони хбргўӣ
چندان بگریست کان خبرگوی
Аз мӯҷиб гиря шуд хбрҷўӣ
از موجب گریه شد خبرجوی
Гуфт эй ба миёни ошиқони шоҳ
گفت ای به میان عاشقان شاه
Зосрори ниҳони ишқи огоҳ
زاسرار نهان عشق آگاه
Чун қиссаи ақд ӯ шунидӣ
چون قصه عقد او شنیدی
Аз ғуссаи либос ҷон даридӣ
از غصه لباس جان دریدی
Аз ҳар мижаи сайл хӯн фишондӣ
از هر مژه سیل خون فشاندی
Вази чашми замонаи хӯни чкондӣ
وز چشم زمانه خون چکاندی
Ва имрӯз ки зикр мурданаш рафт
و امروز که ذکر مردنش رفت
ВоФсонаҳи ҷон супурданаш рафт
وافسانه جان سپردنش رفت
Ҳам гиря зор барграфтӣ
هم گریه زار برگرفتی
Венаи навҳагарӣ з сар гирифтӣ
وین نوحه گری ز سر گرفتی
Бо икдгри ин ду ҳол чун аст
با یکدگر این دو حال چون است
Каз дониши ақли ман бурун аст
کز دانش عقل من برون است
Гуфтои кони рӯзи гиря зон буд
گفتا کان روز گریه زان بود
Кони ақди марои газанди ҷон буд
کان عقد مرا گزند جان بود
Он каз ғами ҷон сиришк накушод
آن کز غم جان سرشک نگشاد
Сангӣ бошад на одмизд
سنگی باشد نه آدمیزد
Вомрўзи сиришк азон фишонам
وامروز سرشک ازان فشانم
КоФтоди оташи даруни ҷонам
کافتاد آتش درون جانم
Кони кӯ танҳо на симу зари бохт
کان کو تنها نه سیم و زر باخت
Ҳар нақд ки дошт ҷумлаи дрбохт
هر نقد که داشت جمله درباخت
Дил аз ҳамаи тоқи ҷуфт ӯ шуд
دل از همه طاق جفت او شد
Мурғи гули нўшгФт ӯ шуд
مرغ گل نوشگفت او شد
Ҳамхонау ҳамсарой ӯ буд
همخانه و همسرای او بود
Равшани назар аз лақоӣ ӯ буд
روشن نظر از لقای او بود
Маҳрӯми зи васлаш инчунин мард
محروم ز وصلش اینچنین مرد
Ҷон аз ғами ишқаш инчунин барад
جان از غم عشقش اینچنین برد
Ман хастаи ҷигар ки бо дили танг
من خسته جگر که با دل تنگ
Даврами з дараш ҳазор фарсанг
دورم ز درش هزار فرسنگ
Гирдам ҳар рӯз дар диёрӣ
گردم هر روز در دیاری
Бошам ҳар шаб ба кунҷи ғорӣ
باشم هر شب به کنج غاری
Пайвастани мо ба ҳам хаёл аст
پیوستن ما به هم خیال است
Наздикии мо ба ҳам маҳол аст
نزدیکی ما به هم محال است
Ҷузи инки муқӣм як ҷаҳонем
جز اینکه مقیم یک جهانیم
Дар доира як осмонем
در دایره یک آسمانیم
Соиим ба рӯй як замини пой
ساییم به روی یک زمین پای
Дорем даруни як замони ҷой
داریم درون یک زمان جای
Доне ки чигуна зор меРом
دانی که چگونه زار میرم
Бар бистари ҳиҷр хор меРом
بر بستر هجر خوار میرم
Дар чашм манаст онкии рӯзӣ
در چشم من است آنکه روزی
Сар бар занадам зи синаи сӯзӣ
سر بر زندم ز سینه سوزی
Маҳҷӯри зи ёру давр аз ағёр
مهجور ز یار و دور از اغیار
Уфтам ба миёни хорау хор
افتم به میان خاره و خار
Ҷузи оҳӯии дашти ҳамдамӣ на
جز آهوی دشت همدمی نه
Ғайр аз даду доми муҳаррамӣ на
غیر از دد و دام محرمی نه
Дар ҳасрати он ғизоли сармаст
در حسرت آن غزال سرمست
Аз ҷайби ҳавас бурун кунам даст
از جیب هوس برون کنم دست
Оҳӯеро кашам дар оғӯш
آهویی را کشم در آغوش
Ҳўиии занаму з ман равад ҳуш
هویی زنم و ز من رود هوش
Ҷони ҳамраҳи ҳуши рахти бандад
جان همره هوش رخت بندد
Бар мурдани ман замона хандад
بر مردن من زمانه خندد
Аз марқади оҳӯон ба зӯрам
از مرقد آهوان به زورم
Оранд ба хобгоҳи гӯрам
آرند به خوابگاه گورم
Зон оҳӯии шӯх дар ғаромат
زان آهوی شوخ در غرامت
Ман бошаму гӯр то қиёмат
من باشم و گور تا قیامت
Онро ки буд раҳеи чунин пеш
آن را که بود رهی چنین پیش
Ҷону дилӣ аз ғами чунин риш
جان و دلی از غم چنین ریش
Чун рафтан душманон кунад ёд
چون رفتن دشمنان کند یاد
Ҳошо ки з маргашон шавад шод
حاشا که ز مرگشان شود شاد
Ранҷӣ ки ба худ наме писандам
رنجی که به خود نمی پسندم
Чун бар дгарӣ расад чаҳ хандам
چون بر دگری رسد چه خندم
Ин чархи ситамгари ҷФокўш
این چرخ ستمگر جفاکوش
Кӣ навбат кас кунад фаромӯш
کی نوبت کس کند فراموش
Дай кард ба захми душмани оҳанг
دی کرد به زخم دشمن آهنگ
Фардо ба сабуӣ ман занад санг
فردا به سبوی من زند سنگ
Шод аз ғам кас назистан ба
شاد از غم کس نزیستن به
Бар меҳнати худ гиристан ба
بر محنت خود گریستن به
Доно ки буд дарин ғами обод
دانا که بود درین غم آباد
Он каз ғам кас намешавад шод
آن کز غم کس نمی شود شاد
Ин гуфт ва ба хайр бод бархест
این گفت و به خیر باد برخاست
Вази меҳнати роҳи узр ӯ хост
وز محنت راه عذر او خواست
Он сӯии қабӣла борагӣ ронад
آن سوی قبیله بارگی راند
Вена бо даду доми худ ба ҷо монад
وین با دد و دام خود به جا ماند