Он пӯсту мағзи қиссааш нағз
آن پوست و مغز قصه اش نغز
Аз пӯсти чунин бурун диҳад мағз
از پوست چنین برون دهد مغز
Кони пӯсти шиноси мағзи дида
کان پوست شناس مغز دیده
Аз пӯст ба мағзи он расида
از پوست به مغز آن رسیده
Чун шуд ба диёри ёри наздик
چون شد به دیار یار نزدیک
Шуд кор бар ӯ чу мӯии борӣк
شد کار بر او چو موی باریک
Неи рухсати пеши ёр рафтан
نی رخصت پیش یار رفتن
Неи сабр азон диёр рафтан
نی صبر ازان دیار رفتن
Аз қурби диёри шавқи афзуд
از قرب دیار شوق افزود
Вази васли ҳазор монеъаш буд
وز وصل هزار مانعش بود
Саргашта дар он диёр май гашт
سرگشته در آن دیار می گشت
ВошФтаҳ ва беқарор май гашт
وآشفته و بی قرار می گشت
Ҳар кас ки дар он диёр дидӣ
هر کس که در آن دیار دیدی
ё дар роҳӣ ба ӯ раседӣ
یا در راهی به او رسیدی
Зу чораи кори хеши ҷустӣ
زو چاره کار خویش جستی
Дармони даруни риши ҷустӣ
درمان درون ریش جستی
Рӯзӣ май гашти гирди он дашт
روزی می گشت گرد آن دشت
Ногуҳи рамае з давр бигузашт
ناگه رمه ای ز دور بگذشت
Шуд гирди рамаи абири ҷайбаш
شد گرد رمه عبیر جیبش
Комади зи ъбирдони ғайбаш
کامد ز عبیردان غیبش
Аз нури шубон чу лмъаҳи нур
از نور شبان چو لمعه نور
наметофт фурӯғи Лайлӣ аз давр
می تافت فروغ لیلی از دور
Зонаи лмъаҳ чу ёфт равшаноӣ
زانه لمعه چو یافت روشنایی
Афрӯхт чароғи ошноӣ
افروخت چراغ آشنایی
Гуфт эй зи ту дар сияҳи гилӣмӣ
گفت ای ز تو در سیه گلیمی
Равшан шудаи оташи климӣ
روشن شده آتش کلیمی
Ҳар кӯҳи зи мақдами ту таврӣ
هر کوه ز مقدم تو طوری
Дар таври зи оташи ту нурӣ
در طور ز آتش تو نوری
эй водии эмин аз ту ин хок
ای وادی ایمن از تو این خاک
Тарсони зи Асоати нили афлок
ترسان ز عصات نیل افلاک
Ҳар ҷо ки з каф бияфканӣ чӯб
هر جا که ز کف بیفکنی چوب
Бар маърака дадон фитад кӯб
بر معرکه ددان فتد کوب
Ҳар чанд ба сӯрати он ъсоиист
هر چند به صورت آن عصاییست
Дар дидаи хасми аждҳоиист
در دیده خصم اژدهاییست
Брбўдаҳ ба дашт аз даду дом
بربوده به دشت از دد و دام
Овози фалохани ту ором
آواز فلاخن تو آرام
Ҳар гуҳи сангӣ ба зӯри бозу
هر گه سنگی به زور بازو
Дар каффа он кунӣ тарозу
در کفه آن کنی ترازو
Гург аз рамаи ?ути зи бими он санг
گرگ از رمه ات ز بیم آن سنگ
Афтони хезони ҷаҳд ба фарсанг
افتان خیزان جهد به فرسنگ
Вар зонка шӯй азон фалохан
ور زانکه شوی ازان فلاخن
Бар бурҷи фалаки арӯсаки афкан
بر برج فلک عروسک افکن
Афтодаи зи тарси ларза бар шер
افتاده ز ترس لرزه بر شیر
Худро зон бурҷи афканди зер
خود را زان برج افکند زیر
эй коса ту кашида хуоне
ای کاسه تو کشیده خوانی
Парвардаи зи шери худ ҷаҳонӣ
پرورده ز شیر خود جهانی
Ҳар субҳи зи хониши ин куҳани пер
هر صبح ز خوانش این کهن پیر
Бузғолау барраро диҳад шер
بزغاله و بره را دهد شیر
Бо ташнаи лабии манам асирӣ
با تشنه لبی منم اسیری
Зин хон карам нахурда ширӣ
زین خوان کرم نخورده شیری
Бо ташнаи лабон чу чархи мстиз
با تشنه لبان چو چرخ مستیز
Як ҷуръаи шер бар лабами рез
یک جرعه شیر بر لبم ریز
Ширӣ на ки тани бпрўронд
شیری نه که تن بپروراند
Ширӣ ки ғизо ба ҷони расонад
شیری که غذا به جان رساند
Яъне ки зи лутфу меҳрбонӣ
یعنی که ز لطف و مهربانی
Раҳмӣ бинмо чунонкии доне
رحمی بنما چنانکه دانی
Бигушоӣ ба кӯй Лайлӣам дар
بگشای به کوی لیلی ام در
Дуздида ба сӯй Лайлӣам бар
دزدیده به سوی لیلی ام بر
То бӯ ки ба гӯша Эй нишинам
تا بو که به گوشه ای نشینم
Пӯшидаи ҷамол ӯ бубинам
پوشیده جمال او ببینم
Аз ту ба қаллодаи сагами хуш
از تو به قلاده سگم خوش
Чун саг ба қаллодаи худами каш
چون سگ به قلاده خودم کش
Бошад ки туфайлии сагонаш
باشد که طفیلی سگانش
Соем сари худ бар остонаш
سایم سر خود بر آستانش
ё кун зи сари вафои писандӣ
یا کن ز سر وفا پسندی
Хосам ба либоси гӯсфандӣ
خاصم به لباس گوسفندی
Омад тани ман гусастаи ҷонӣ
آمد تن من گسسته جانی
Бепӯсту гӯшти устихонӣ
بی پوست و گوشت استخوانی
Зини гила ки ҷони фидои онам
زین گله که جان فدای آنم
Як пӯст бикаш дар устихонам
یک پوست بکش در استخوانم
Шояд ба ҳарими арҷмандон
شاید به حریم ارجمندان
Ганҷам ба туфайли гӯсфандон
گنجم به طفیل گوسفندان
Чун гила ба он ҳарами даройад
چون گله به آن حرم درآید
Лайлии сӯии он назари кушояд
لیلی سوی آن نظر گشاید
Ман низ ба он назари даройам
من نیز به آن نظر درآیم
Пинҳони сӯй ӯ назари гушойам
پنهان سوی او نظر گشایم
Рӯеи байнам ки дар фироқаш
رویی بینم که در فراقش
Дил сӯхтаам зи иштиёқаш
دل سوخته ام ز اشتیاقش
Ин гуфт ва чу соя бе худ афтод
این گفت و چو سایه بی خود افتاد
Чун мурда ба хок марқад афтод
چون مرده به خاک مرقد افتاد
То моҳӣ ва моҳ кард азуи роҳ
تا ماهی و ماه کرد ازو راه
Аз дидаи сиришки вази ҷигари оҳ
از دیده سرشک وز جگر آه
Болои сараш шубон нишаста
بالای سرش شبان نشسته
Чашмии гирёни дилии шикаста
چشمی گریان دلی شکسته
Зон беҳӯшӣ чу бо худ омад
زان بیهوشی چو با خود آمد
Вондўаҳ шуда яке сад омад
واندوه شده یکی صد آمد
Бикшод шубони лаби тараҳҳум
بگشاد شبان لب ترحم
Гуфт эй шуда дар ҳавои дили гум
گفت ای شده در هوای دل گم
Хуш бош ки вақти длнўозист
خوش باش که وقت دلنوازیست
Вомшби шаби васл ва кор созӣаст
وامشب شب وصل و کار سازیست
Оварад ба сӯй ӯ яке пӯст
آورد به سوی او یکی پوست
Кин парда туаст то дар дӯст
کین پرده توست تا در دوست
Инро дар пӯшу шоду хандон
این را در پوش و شاد و خندان
Май рақси миёни гўснФдон
می رقص میان گوسنفدان
Шояд комрўзи ҳамчу ҳар рӯз
شاید کامروز همچو هر روز
Гирд рама гардад он дили афрӯз
گرد رمه گردد آن دل افروز
Ҳоли ту дар он миён надонад
حال تو در آن میان نداند
Вази каф ба ту роҳатии расонад
وز کف به تو راحتی رساند
Мискини маҷнӯн чу пӯстро дид
مسکین مجنون چو پوست را دید
Сӯии рамаи майл дӯст бишунид
سوی رمه میل دوست بشنید
Бархест фиканда пӯст дар бар
برخاست فکنده پوست در بر
Барсохт зи дасти пои дигар
برساخت ز دست پای دیگر
Пайвастаи дилии асир ғам дошт
پیوسته دلی اسیر غم داشت
Кандар раҳи ишқи пой кам дошт
کاندر ره عشق پای کم داشت
Бо он пое ки дошт пайваст
با آن پایی که داشت پیوست
Ҳар пой дигар каш омад аз даст
هر پای دگر کش آمد از دست
Бо он рамаи хами зи бори ғами пушт
با آن رمه خم ز بار غم پشت
Ҳам пои ҳамеи давиди ҳам пушт
هم پای همی دوید هم پشت
намезад ба умеди дасту пое
می زد به امید دست و پایی
То бӯ ки азон расад ба ҷое
تا بو که ازان رسد به جایی
намегуфт ба зери лаб ки ёрб
می گفت به زیر لب که یارب
Ин халъати наврасидаи комшб
این خلعت نورسیده کامشب
Аз нармии давлатам ба пушт аст
از نرمی دولتم به پشت است
Бо он санҷоби бас дурушт аст
با آن سنجاب بس درشت است
Гар қисса он расад ба қоқм
گر قصه آن رسد به قاقم
Дар худ кашад аз хиҷолаташи дам
در خود کشد از خجالتش دم
Бо нармии он зи мӯи дуруштӣ
با نرمی آن ز مو درشتی
Иқрор кунад ба хорпуштӣ
اقرار کند به خارپشتی
Зин пӯст шудам чу нофаи мишкӣн
زین پوست شدم چو نافه مشکین
ӣнҷо чаҳ сагаст оҳӯии чин
اینجا چه سگ است آهوی چین
Ан нест сазо ба қад ҳар кас
ان نیست سزا به قد هر کس
То ҷон дорам либосами ин бас
تا جان دارم لباسم این بس
Аз шодии ин либос бар тан
از شادی این لباس بر تن
Сад пӯст нишаст гӯшт бар ман
صد پوست نشست گوشت بر من
Зин пӯст шудам саодат андӯз
زین پوست شدم سعادت اندوز
Дар пӯст ҳаме нагунҷам имрӯз
در پوست همی نگنجم امروز
Бо худ буд андарин фасона
با خود بود اندرین فسانه
Коваради раҳи он шубон ба хона
کاورد ره آن شبان به خانه
Лайлӣ омад зи хонаи берун
لیلی آمد ز خانه بیرون
Чун чордаҳи маи зи даври гардун
چون چارده مه ز دور گردون
Гардани зи ҳиллии баланди овоз
گردن ز حلی بلند آواز
Соқ аз халхоли нағмаи пардоз
ساق از خلخال نغمه پرداز
Пар карда зи зулфи пари хаму тоб
پر کرده ز زلف پر خم و تاب
Домони ҷаҳони зи анбари ноб
دامان جهان ز عنبر ناب
Кард аз рамаи ҷо ба як канора
کرد از رمه جا به یک کناره
Бикшод назари паии назора
بگشاد نظر پی نظاره
Ҳар зинда ба навбат аз бузу мяш
هر زنده به نوبت از بز و میش
Зон гилаи ҳамеи гузашташ аз пеш
زان گله همی گذشتش از پیش
Навбат чу ба он рамидаи афтода
نوبت چو به آن رمیده افتاده
Аз пӯст ба дӯст дида бикшод
از پوست به دوست دیده بگشاد
Не сабр бимонад на қарораш
نی صبر بماند نه قرارش
Ваз даст бирафт ихтиёраш
وز دست برفت اختیارش
Бонгӣ зад ва бе хабари биФтод
بانگی زد و بی خبر بیفتاد
Чун соя ба раҳгузари биФтод
چون سایه به رهگذر بیفتاد
Лайлӣ чу шунид бонг бишнохт
لیلی چو شنید بانگ بشناخت
Кон кист назар ба сӯяши андохт
کان کیست نظر به سویش انداخت
Афтода чаҳ дид пӯстии хушк
افتاده چه دید پوستی خشک
Пари хӯни ҷигараш чу нофаи машк
پر خون جگرش چو نافه مشک
Ҳам ақли з даст дода ҳам ҳуш
هم عقل ز دست داده هم هوش
Ҳам чашми зи кори мондаи ҳам гӯш
هم چشم ز کار مانده هم گوش
Болини зи канор хеш кардаш
بالین ز کنار خویش کردش
Вази чеҳра ба гиряи шасти гардиш
وز چهره به گریه شست گردش
Аз хуй ба гулоби атри пурвирд
از خوی به گلاب عطر پرورد
Зон беҳӯшӣ ба ҳушаш оварад
زان بیهوشی به هوشش آورد
Омад чу ба ҳуш ва дида бикшод
آمد چو به هوش و دیده بگشاد
Пеши рух ӯ ба саҷда афтод
پیش رخ او به سجده افتاد
К-эии мардуми чашми чашми бозон
کای مردم چشم چشم بازان
Ваии қиблаи нози прнёзон
وی قبله ناز پرنیازان
эй гулбуни боғи сарбаландӣ
ای گلبن باغ سربلندی
Ваии нури чароғи арҷмандӣ
وی نور چراغ ارجمندی
эй арши барин туу замини ман
ای عرش برین تو و زمین من
Ҳайҳот ки он ту бошӣ ин ман
هیهات که آن تو باشی این من
Бовар накунам ман фитода
باور نکنم من فتاده
Кин бар сари ман туе ситода
کین بر سر من تویی ستاده
Сари барда бар авҷи ломакони арш
سر برده بر اوج لامکان عرش
Хошоки замин кеш сазад фарш
خاشاک زمین کیش سزد فرش
Домони ту дар кафам маҳол аст
دامان تو در کفم محال است
Гар нғлтми имшаби ин хаёл аст
گر نغلطم امشب این خیال است
Мисатон ки ба шаби хаёли бенанд
مستان که به شب خیال بینند
Дар хоби ду сад маҳоли бенанд
در خواب دو صد محال بینند
Онҷо ки зи толеъам далел аст
آنجا که ز طالعم دلیل است
Ин воқеаи ҳам азон қабил аст
این واقعه هم ازان قبیل است
Хобӣ ки дар ӯ рухи ту байнам
خوابی که در او رخ تو بینم
Бо ту ба фироқ дил нишинам
با تو به فراغ دل نشینم
Бедории давлат манаст он
بیداری دولت من است آن
Бенаии чашм равшанаст он
بینایی چشم روشن است آن
Лайлӣ чу ниёзмандяш дид
لیلی چو نیازمندیش دید
Ваон нукта длнўоз бишунид
وان نکته دلنواز بشنید
Гуфт эй шудаи миҳмонами имшаб
گفت ای شده میهمانم امشب
Осӯда ба туаст ҷонами имшаб
آسوده به توست جانم امشب
Ин пӯст буд зи дӯсти монеъ
این پوست بود ز دوست مانع
Аз дӯсти шӯ ба пӯсти қонеъ
از دوست شو به پوست قانع
Аз гардан худ бияфкан ин пӯст
از گردن خود بیفکن این پوست
Бепӯст нишин чу мағз бо дӯст
بی پوست نشین چو مغز با دوست
То чанд сухани з парда гӯйем
تا چند سخن ز پرده گوییم
Розии ду се пӯст карда гӯйем
رازی دو سه پوست کرده گوییم
Шаби равшан буду моҳи тобон
شب روشن بود و ماه تابان
Меҳнат ба раҳи адами шитобон
محنت به ره عدم شتابان
То субҳ ба икдгр нишастанд
تا صبح به یکدگر نشستند
Як лаҳзаи лаб аз сухан набастанд
یک لحظه لب از سخن نبستند
Сад қисса ба оҳ ва нола гуфтанд
صد قصه به آه و ناله گفتند
Дарди дил чанд сола гуфтанд
درد دل چند ساله گفتند
Сад нукта ҳануз буд боқӣ
صد نکته هنوز بود باقی
Зад мурғи таронаи фироқӣ
زد مرغ ترانه فراقی
Субҳ аз дами гурги рояти афрошт
صبح از دم گرگ رایت افراشت
Саг хуфту хурӯси наъраи бардошт
سگ خفت و خروس نعره برداشت
Чун наъра ӯ самоъ карданд
چون نعره او سماع کردند
Якдигарро видоъ карданд
یکدیگر را وداع کردند
Он ҷониби хаймаи қад сутун кард
آن جانب خیمه قد ستون کرد
Венаи дашти зи гиряи лола гаван кард
وین دشت ز گریه لاله گون کرد
Инаст балии сипеҳрро кор
این است بلی سپهر را کار
Каз баъди ҳазор ранҷу тимор
کز بعد هزار رنج و تیمار
Гар хастаи дилии ҷигари фигорӣ
گر خسته دلی جگر فگاری
Ёбад раҳи васли пеши ёрӣ
یابد ره وصل پیش یاری
Нокардаи нигоҳ дар Рахши тез
ناکرده نگاه در رخش تیز
Дасташ гирад ки зуд бархез
دستش گیرد که زود برخیز