Ромишгари ин таронаи хуш
رامشگر این ترانه خوش
Дастони зани ин сурӯди дилкаш
دستان زن این سرود دلکش
Бар авди сухан чунин кашад тор
بر عود سخن چنین کشد تار
Кони монда ба чанги ғами гирифтор
کان مانده به چنگ غم گرفتار
Чун шодии косааш з сар рафт
چون شادی کاسه اش ز سر رفت
Ваон хуррамяши зи дил ба дар рафт
وان خرمیش ز دل به در رفت
Бо меҳнати даврӣ худ афтод
با محنت دوری خود افتاد
Бо ранҷи сабурӣ худ афтод
با رنج صبوری خود افتاد
Аз ноираҳи фироқ май сӯхт
از نایره فراق می سوخت
Вази шуълаи иштиёқ май сӯхт
وز شعله اشتیاق می سوخت
Дар ҳар манзил ки ҷой будаш
در هر منزل که جای بودش
Бар тобаи гарми пой будаш
بر تابه گرم پای بودش
Неи хўобгҳш ба марғзорӣ
نی خوابگهش به مرغزاری
Неи обхўрш ба чашмаи сорӣ
نی آبخورش به چشمه ساری
Бесабрӣ ва беқароре дошт
بی صبری و بی قراریی داشت
Бо ҳар хасу хор зоре дошт
با هر خس و خار زاریی داشت
Аз ҳар чизеи мадади ҳамеи ҷуст
از هر چیزی مدد همی جست
Зон вартаи халоси худ ҳамеи ҷуст
زان ورطه خلاص خود همی جست
Рӯзӣ ба ҳавои нимрўзӣ
روزی به هوای نیمروزی
Аз тоби ҳарорати тамӯзӣ
از تاب حرارت تموزی
Раҳи барад ба хаймаи залилон
ره برد به خیمه ذلیلان
Яъне ки ба сояи муғелон
یعنی که به سایه مغیلان
Бар сохт азон назора гоҳе
بر ساخت ازان نظاره گاهی
намекард ба ҳар тарафи нигоҳӣ
می کرد به هر طرف نگاهی
Ногоҳ бидид қавмӣ аз давр
ناگاه بدید قومی از دور
Зишон дар ва дашт гашта маъмур
زیشان در و دشت گشته معمور
Қавмии ҳама аз бузургворӣ
قومی همه از بزرگواری
Арбоби мҳФаҳу иморӣ
ارباب محفه و عماری
Карданд ба як замон дар он ҷой
کردند به یک زمان در آن جای
Сад хаймау боргоҳ бар пой
صد خیمه و بارگاه بر پای
Зонҷо ки хаёл ошиқон аст
زانجا که خیال عاشقان است
Савдои маҳол ошиқон аст
سودای محال عاشقان است
Маҷнӯн бо худ хаёл ме кард
مجنون با خود خیال می کرد
Венаи орзӯӣ маҳол ме кард
وین آرزوی محال می کرد
Конони Лайлӣ ва ол ӯйанд
کانان لیلی و آل اویند
Маҳмили каши ҷоҳ ва мол ӯйанд
محمل کش جاه و مال اویند
Дигар мегуфт кин хаёл аст
دیگر می گفت کین خیال است
Вази бахти ман ин ҳавас маҳол аст
وز بخت من این هوس محال است
Бо худ ҳама гуфту гӯйиши ин буд
با خود همه گفت و گویش این بود
Андешау орзӯяши ин буд
اندیشه و آرزویش این بود
Зон хайма гуҳаш намӯд ногоҳ
زان خیمه گهش نمود ناگاه
Бо ҷамъи ситорагони яке моҳ
با جمع ستارگان یکی ماه
Каз хаймаи ҳавоӣ гашт карданд
کز خیمه هوای گشت کردند
Зон марҳалаи рӯ ба дашт карданд
زان مرحله رو به دشت کردند
Дар пои кашони зи нози домон
در پای کشان ز ناز دامان
Гаштанд ба сӯй ӯ хиромон
گشتند به سوی او خرامان
ӯ чашми ниҳода кон каёнанд
او چشم نهاده کان کیانند
Сармояи суд ё зиёнанд
سرمایه سود یا زیانند
Вонон шудаи сӯй ӯ шитобон
وانان شده سوی او شتابان
Кон танҳо кист дар биёбон
کان تنها کیست در بیابان
Он дам ки ба пеши ҳам расиданд
آن دم که به پیش هم رسیدند
Якдигарро тамоми диданд
یکدیگر را تمام دیدند
Мискини маҷнӯн чаҳ дид Лайлӣ
مسکین مجنون چه دید لیلی
Бо ӯ зи занони қавм хеле
با او ز زنان قوم خیلی
Чашмаш чу бар он сеӣ қад афтод
چشمش چو بر آن سهی قد افتاد
Бихўд бурҷаст ва бихўд афтод
بیخود برجست و بیخود افتاد
Шуд колбудаши зи ҳуши холӣ
شد کالبدش ز هوش خالی
Лайлӣ ба сараши давиди ҳоле
لیلی به سرش دوید حالی
Биниҳод сараш ба зонуии хеш
بنهاد سرش به زانوی خویش
Хуноба фишон зи синаи риш
خونابه فشان ز سینه ریش
Зон хоби хуш аз глобризӣ
زان خواب خوش از گلابریزی
Зуд оварадаш ба хўобхизӣ
زود آوردش به خوابخیزی
Диданди ҷамоли икдгр ро
دیدند جمال یکدگر را
Бурданди малоли икдгр ро
بردند ملال یکدگر را
Ҳар рози куҳан ки буд гуфтанд
هر راز کهن که بود گفتند
Ҳар дар сухан ки буд сифтанд
هر در سخن که بود سفتند
Дар вақти видоъи кандарин боғ
در وقت وداع کاندرین باغ
Каси сӯхта дил мабод азин доғ
کس سوخته دل مباد ازین داغ
Маҷнӯни гуфто ки эй дили афрӯз
مجنون گفتا که ای دل افروز
Комрўзи миёни сад ғаму сӯз
کامروز میان صد غم و سوز
Бгзоштии андарин заминам
بگذاشتی اندرین زمینم
Ман баъд кӣу каҷоти байнам
من بعد کی و کجات بینم
Гуфто ки ба вақт бозгаштан
گفتا که به وقت بازگشتن
Хоҳии ҳам азин замини гузаштан
خواهی هم ازین زمین گذشتن
Гар зонка дарин мақом бошӣ
گر زانکه درین مقام باشی
Аз дидан ман ба ком бошӣ
از دیدن من به کام باشی
Бо талъати ман шӯии зи ғами шод
با طلعت من شوی ز غم شاد
Ман низ зи банди меҳнати озод
من نیز ز بند محنت آزاد
Ин рафт зи ҷой ва он ба ҷо монад
این رفت ز جای و آن به جا ماند
Чун мурдаи тании зи ҷон ҷудо монад
چون مرده تنی ز جان جدا ماند
намерафт зи дидаи дилрабояш
می رفت ز دیده دلربایش
намедид ба ҳасрат аз қафояш
می دید به حسرت از قفایش
Аз ҷон рақамӣ намонда боқӣ
از جان رقمی نمانده باقی
намегуфт қасоиди фироқӣ
می گفت قصاید فراقی
Бар мӯҷиби ваъдае ки бишунид
بر موجب وعده ای که بشنید
Аз манзил хештан наҷунбед
از منزل خویشتن نجنبید
Дар ҳайрати ишқи он длороӣ
در حیرت عشق آن دلارای
Бинишаст дарахти вор аз пой
بنشست درخت وار از پای
Май буд ситода чун дарахтӣ
می بود ستاده چون درختی
Мурғон ба сараш нишаста лухтӣ
مرغان به سرش نشسته لختی
Як ҷо чу дарахти поши муҳкам
یک جا چو درخت پاش محکم
Мӯи рафта чу шохаҳоаш дарҳам
مو رفته چو شاخه هاش درهم
Аҳдӣ чу гузашт дар миёна
عهدی چو گذشت در میانه
Мурғӣ ба сараш гирифт хона
مرغی به سرش گرفت خانه
Мӯяш чу батон машки бурқаъ
مویش چو بتان مشک برقع
Аз гавҳар байза шуд мурассаъ
از گوهر بیضه شد مرصع
Бархест зи байзаҳо ба парвоз
برخاست ز بیضه ها به پرواز
Мурғони сурӯди ишқи пардоз
مرغان سرود عشق پرداز
Икчнд бар ин нсқ чу бигузашт
یکچند بر این نسق چو بگذشت
Лайлӣ ба диёри хеши баргашт
لیلی به دیار خویش برگشت
Омад чу ба он хуҷастаи манзил
آمد چو به آن خجسته منزل
Вази ноқа фурӯ гирифт маҳмил
وز ناقه فرو گرفت محمل
Ҳар каси зи машаққати саёҳат
هر کس ز مشقت سیاحت
Осуд ба хоби истироҳат
آسود به خواب استراحت
Бархест ба вақти нимрўзон
برخاست به وقت نیمروزان
Хуршеди осои рухии фурӯзон
خورشید آسا رخی فروزان
Дар пой ба нози парварида
در پای به ناز پروریده
Наълин адим зар кашида
نعلین ادیم زر کشیده
Пӯшида паранд осмонӣ
پوشیده پرند آسمانی
Барбаста ҳамоили ямонӣ
بربسته حمایل یمانی
Ороста чун биҳишти рӯе
آراسته چون بهشت رویی
Омода дар ӯ ҳар орзӯе
آماده در او هر آرزویی
Чун сарви сеӣ ба қади дилкаш
چون سرو سهی به قد دلکش
Чун Кебеки дарии хиромяши хуш
چون کبک دری خرامیش خوش
Омад ба сари рамидаи маҷнӯн
آمد به سر رمیده مجنون
Дидаш зи ҳисоби ақли берун
دیدش ز حساب عقل بیرون
Як зарраи з вай намонда бар ҷой
یک ذره ز وی نمانده بر جای
Мустағриқи ишқи фарқ то пой
مستغرق عشق فرق تا پای
Чашмӣ ба замин ба сони анҷум
چشمی به زمین به سان انجم
Дар партави офтоби худ гум
در پرتو آفتاب خود گم
Ҳар чанд наҳуфта додаш овоз
هر چند نهفته دادش آواز
Номад ба вуҷӯди хештани боз
نامد به وجود خویشتن باز
Зад бонги баланди к-эии вафои кеш
زد بانگ بلند کای وفا کیش
Бингар ба вафо сиришта хеш
بنگر به وفا سرشته خویش
Гуфтои ту ке ва аз куҷое
گفتا تو کیی و از کجایی
Беҳуда ба сӯии ман чаҳ ое
بیهوده به سوی من چه آیی
Гуфто ки манам муроди ҷонат
گفتا که منم مراد جانت
Коми дилу равнақи равонат
کام دل و رونق روانت
Яъне Лайлӣ ки маст ӯе
یعنی لیلی که مست اویی
ӣнҷо шудаи поибст ӯе
اینجا شده پایبست اویی
Гуфтои рӯи рӯ ки ишқати имрӯз
گفتا رو رو که عشقت امروز
Дар ман зада оташии ҷҳонсўз
در من زده آتشی جهانسوز
Барад аз назарами ғубори сӯрат
برد از نظرم غبار صورت
Дигар нашавам шикори сӯрат
دیگر نشوم شکار صورت
Ишқами киштӣ ба мавҷ хӯн ронад
عشقم کشتی به موج خون راند
Маъшӯқӣу ошиқӣ бурун монад
معشوقی و عاشقی برون ماند
Бошад зи нахуст рӯй ошиқ
باشد ز نخست روی عاشق
Дар ҳар чаҳ ба табъ ӯст лоиқ
در هر چه به طبع اوست لایق
Чун ҷазбаи ишқ зӯр гирад
چون جذبه عشق زور گیرد
Аз майлу муроди худ бимирад
از میل و مراد خود بمیرد
Орад ба муроди ёри худ рӯй
آرد به مراد یار خود روی
Ваовро шавад аз ҷаҳони рзоҷўӣ
واو را شود از جهان رضاجوی
Чун ҷазбаи он зиёда гардад
چون جذبه آن زیاده گردد
Зон дағдаға низ сода гардад
زان دغدغه نیز ساده گردد
Афтода ба мавҷи қулзуми ишқ
افتاده به موج قلزم عشق
Бихўд шуда аз талотуми ишқ
بیخود شده از تلاطم عشق
Маъшӯқӣ ва ошиқӣ кашад рахт
معشوقی و عاشقی کشد رخت
Гардад назари ду лухти як лухт
گردد نظر دو لخت یک لخت
Яксар назар аз дуе бибандад
یکسر نظر از دویی ببندد
Чашм аз манӣ ва туе бибандад
چشم از منی و تویی ببندد
Аз кашмакаши дуе саломат
از کشمکش دویی سلامت
ӯ монаду ишқ то қиёмат
او ماند و عشق تا قیامت
Лайлӣ чу шунид ин сухан ҳо
لیلی چو شنید این سخن ها
Аз сабр ва қарор монад танҳо
از صبر و قرار ماند تنها
Донист яқин ки ҳол ӯ чист
دانست یقین که حال او چیست
Бинишаст ва баҳои ҳои бигирист
بنشست و به های های بگریست
Гуфт ин дилу дайни з даст дода
گفت این دل و دین ز دست داده
Дар вартаи ишқи мо фитода
در ورطه عشق ما فتاده
Бартофт рух аз сарои умед
برتافت رخ از سرای امید
Шуд паии сипари балои ҷовид
شد پی سپر بلای جاوید
Нодида з хон мо навое
نادیده ز خوان ما نوایی
Афтод ба ҷовдони балое
افتاد به جاودان بلایی
Мушкил ки дигар ба ҳам нишинем
مشکل که دگر به هم نشینیم
Вази даври ҷамоли ҳам бубинем
وز دور جمال هم ببینیم
Ин гуфту раҳи всоқи бардошт
این گفت و ره وثاق برداشت
Мотамгарии фироқи бардошт
ماتمگری فراق برداشت
Аз сина ба нола дард ме рафт
از سینه به ناله درد می رفت
намерафт ва ба об дида ме гуфт
می رفت و به آب دیده می گفت
Дардо ки фалаки ситеза кор аст
دردا که فلک ستیزه کار است
Сарчашма айш ногувораст
سرچشمه عیش ناگوارست
Паймонаи даҳр заҳр паймост
پیمانه دهر زهر پیماست
Лутфаш ба либос қаҳр пайдост
لطفش به لباس قهر پیداست
Мо хуши хотири ду ёр будем
ما خوش خاطر دو یار بودیم
Давр аз ғами рӯзгор будем
دور از غم روزگار بودیم
Даврони фалак ба коми мо буд
دوران فلک به کام ما بود
Ҷлоби тараб ба ҷоми мо буд
جلاب طرب به جام ما بود
Аз дасти хасони з по фитодем
از دست خسان ز پا فتادیم
Вази якдигар ҷудо фитодем
وز یکدیگر جدا فتادیم
ӯ давр аз ман ба марги наздик
او دور از من به مرگ نزدیک
Ман давр аз вай чу мӯии борӣк
من دور از وی چو موی باریک
ӯ карда ба водии адам рӯй
او کرده به وادی عدم روی
Ман карда ба тангнои ғами хуй
من کرده به تنگنای غم خوی
ӯ бар шарафи ҳалок бе ман
او بر شرف هلاک بی من
Афтода ба хӯну хок бе ман
افتاده به خون و خاک بی من
Ман дар садади завол бе ӯ
من در صدد زوال بی او
Ночизтар аз хаёл бе ӯ
ناچیزتر از خیال بی او
Имрӯз буридам аз ваии умед
امروز بریدم از وی امید
Дил биниҳодам ба ҳиҷри ҷовид
دل بنهادم به هجر جاوید
Рафт онкӣ дигар расем бо ҳам
رفت آنکه دگر رسیم با هم
Венаи чок дарун шавад фароҳам
وین چاک درون شود فراهم
Каси офати доғи мо мубиноад
کس آفت داغ ما مبیناد
Дӯдии зи чароғи мо мубиноад
دودی ز چراغ ما مبیناد
Ин гуфту шикастаи дили зи манзил
این گفت و شکسته دل ز منزل
Бар нияти кӯчи басти маҳмил
بر نیت کوچ بست محمل
Маҷнӯни ҳам азон нишемани дард
مجنون هم ازان نشیمن درد
Манзил ба нишеман дигар кард
منزل به نشیمن دگر کرد
Чун ваъдаи дӯстро ба сари барад
چون وعده دوست را به سر برد
Бори худ азон замин ба дар барад
بار خود ازان زمین به در برد
Бархест чунонкӣ буд аз оғоз
برخاست چنانکه بود از آغاز
Бо гӯру гавазни гашти дмсоз
با گور و گوزن گشت دمساز