Маҳмили банди арӯси ин роз

محمل بند عروس این راز

Оҳанги ҳаддӣ чунин кунад соз

آهنگ حدی چنین کند ساز

Каз бар араби яке ъробӣ

کز بر عرب یکی عرابی

Мақбули хирад ба хурдаи ёбӣ

مقبول خرد به خرده یابی

Дар арсаи ишқи покбозӣ

در عرصه عشق پاکبازی

Дар нуктаи шеъри саҳар созӣ

در نکته شعر سحر سازی

Овози хушаши муҳайиҷи шавқ

آواز خوشش مهیج شوق

Чоки афкани ҷайби соҳиби завқ

چاک افکن جیب صاحب ذوق

Бишунид ҳадиси ишқи маҷнӯн

بشنید حدیث عشق مجنون

Сяти ғазал чу дар макнун

صیت غزل چو در مکنون

Шавқаш ба Аннани ҷони дроўихт

شوقش به عنان جان درآویخت

Тайёраи бодпои барангехт

طیاره بادپا برانگیخت

Аз пурҳ бару арсаи дашт

از پره بر و عرصه دشت

Бар омирён чу бод бигузашт

بر عامریان چو باد بگذشت

Бо аҳли қабӣла гуфтугӯ кард

با اهل قبیله گفتگو کرد

Ваз ҳар нафарии суроғ ӯ кард

وز هر نفری سراغ او کرد

Гуфтанд ки ӯ з халқ яктост

گفتند که او ز خلق یکتاست

Инсаши ҳама бо вуҳуш саҳрост

انسش همه با وحوش صحراست

ӯ низ зи ҷинс ваҳш гашта сет

او نیز ز جنس وحش گشته ست

Вази инс ба инсёни гузаштаи сет

وز انس به انسیان گذشته ست

Бо гӯр ва гавазн дорад ором

با گور و گوزن دارد آرام

Бо аҳли қабӣла кам шавад ром

با اهل قبیله کم شود رام

Бечораи ъробии он чу бишунид

بیچاره عرابی آن چو بشنید

Аз омирён Аннан бипечед

از عامریان عنان بپیچید

Дарбасти миён ба гирдбодӣ

دربست میان به گردبادی

Шуд марҳалаи гирди кӯҳу водӣ

شد مرحله گرد کوه و وادی

Май гашт ба ҳар фарозу шебӣ

می گشت به هر فراز و شیبی

намехӯрд зи дому дади наҳифӣ

می خورد ز دام و دد نهیبی

Ногуҳи гилае з оҳӯон дид

ناگه گله ای ز آهوان دید

Ва ӯро чу шубон дар он миён дид

و او را چو شبان در آن میان دید

Бар пои ситода бехаму печ

بر پای ستاده بی خم و پیچ

Ҳамчун алифӣ ва бо алифи ҳеҷ

همچون الفی و با الف هیچ

Лекини алифӣ ки бо сиёҳӣ

لیکن الفی که با سیاهی

намезад зи сумуми чоштгоҳӣ

می زد ز سموم چاشتگاهی

Карда пас стар пардаи хеш

کرده پس ستر پرده خویش

Муштии ду гиёҳ аз пасу пеш

مشتی دو گیاه از پس و پیش

Вази сар шудаи мӯии тори тораш

وز سر شده موی تار تارش

Аз шеъри сияҳ ба бар шиораш

از شعر سیه به بر شعارش

Бо заъфу сиёҳяши тани зор

با ضعف و سیاهیش تن زار

Зон шеъри сиёҳ буд як тор

زان شعر سیاه بود یک تار

Чун дид ъробиш бидон ҳол

چون دید عرابیش بدان حال

Бар вай ба салом кард иқбол

بر وی به سلام کرد اقبال

Пушташ чу шуд аз салом ӯ хам

پشتش چو شد از سلام او خم

Кард он рама аз салом ӯ Ром

کرد آن رمه از سلام او رم

Маҷнӯн ба ҷафоаши санги бардошт

مجنون به جفاش سنگ برداشت

Бе сулҳи нафири ҷанги бардошт

بی صلح نفیر جنگ برداشت

К-эй бе хабари ин чаҳ дам задан буд

کای بی خبر این چه دم زدن بود

Вази роҳи буруни қадам задан буд

وز راه برون قدم زدن بود

Ёрони марои зи ман рмондӣ

یاران مرا ز من رماندی

Вази доми вафои ман ҷҳондӣ

وز دام وفای من جهاندی

Ин бе хурдии зи худ ҷудо кун

این بی خردی ز خود جدا کن

Баргарду маро ба ман раҳо кун

برگرد و مرا به من رها کن

Ту банд ба нафас ва ман раҳида

تو بند به نفس و من رهیده

Ту ром ба табъ ва ман рамида

تو رام به طبع و من رمیده

Ту шод ба сур ва ман ба мотам

تو شاد به سور و من به ماتم

Моро чаҳ мўоФқист бо ҳам

ما را چه موافقیست با هم

Бо ӯ ба сухан нашуд ҳам овоз

با او به سخن نشد هم آواز

Кард аз сари дарди лаҳнии оғоз

کرد از سر درد لحنی آغاز

Бархонад тараби Фзои нсибӣ

برخواند طرب فزا نسیبی

Додаш зи ғизои ҷони насибӣ

دادش ز غذای جان نصیبی

Шуд вақти вай аз самоъи он хуш

شد وقت وی از سماع آن خوش

Ваз ҳамдамяш нашуд ънонкш

وز همدمیش نشد عنانکش

Чун шеру шукр ба вай даромехт

چون شیر و شکر به وی درآمیخت

Вази байту ғазал бар ӯ шукри рехт

وز بیت و غزل بر او شکر ریخت

Нома дард хонд бар вай

نامه درد خواند بر وی

Сад ақд гуҳар фишонд бар вай

صد عقد گهر فشاند بر وی

Венаи ҳамчуи садаф шудаи ҳамаи гӯш

وین همچو صدف شده همه گوش

Бар гӯш бимонада дидаи ҳуш

بر گوش بمانده دیده هوش

Ҳар дар ки ба гӯш ме раседаш

هر در که به گوش می رسیدش

Дар ришта ҳифз ме кашидаш

در رشته حفظ می کشیدش

Кораши ҳамаи рӯз то шаби ин буд

کارش همه روز تا شب این بود

Вирдаши ҳамаи шаби мураттаби ин буд

وردش همه شب مرتب این بود

Рӯзи ончии зи вай шикор ме кард

روز آنچه ز وی شکار می کرد

Поиш ба шаб устувор ме кард

پایش به شب استوار می کرد

Ҳарфӣ ки кашанди рӯз дар силк

حرفی که کشند روز در سلک

Такрори шабаш ҳаме кунад малик

تکرار شبش همی کند ملک

Рӯзии ду се чор буд бо ӯ

روزی دو سه چار بود با او

Венаи гӯна ба кор буд бо ӯ

وین گونه به کار بود با او

Шуд роҳилаи зи обу зоди холӣ

شد راحله ز آب و زاد خالی

Зад дами зи видоъи он ҳаволӣ

زد دم ز وداع آن حوالی

Аз суҳбат ӯ бурид пайванд

از صحبت او برید پیوند

Бар хотири азуи қасидае чанд

بر خاطر ازو قصیده ای چند

Байтӣ ки з ҳар қасида хондӣ

بیتی که ز هر قصیده خواندی

Хӯн аз дили мустамеъи чкондӣ

خون از دل مستمع چکاندی