Мастяши зи бода буд наз ҷом

مستیش ز باده بود نز جام

Аз ҷом рамида шуд саранҷом

از جام رمیده شد سرانجام

Бушковат ба бӯстони розаш

بشکفت به بوستان رازش

Гулҳои ҳақиқат аз муҷозаш

گلهای حقیقت از مجازش

Чашмаи зи шикоф санг ҷӯшед

چشمه ز شکاف سنگ جوشید

Дарё шуду сангро бапушед

دریا شد و سنگ را بپوشید

Лайлии талабӣ ӯ дар ин ҷӯш

لیلی طلبی او در این جوش

Бар шоҳиди ишқ буд рӯпӯш

بر شاهد عشق بود روپوش

Зини номи даҳонаш пари шукр буд

زین نام دهانش پر شکر بود

Лекини мақсӯди азу дигар буд

لیکن مقصود ازو دگر بود

Ошиқ ки зи меҳри дӯсти коҳад

عاشق که ز مهر دوست کاهد

Ма гуяд ва рӯй дӯст хоҳад

مه گوید و روی دوست خواهد

Оранд ки суфеи сФокиш

آرند که صوفیی صفاکیش

Бардошт ба хоби парда аз пеш

برداشت به خواب پرده از پیش

Маҷнӯн бар вай шуд ошкоро

مجنون بر وی شد آشکارا

Бо ӯ на ба сӯрати мудоро

با او نه به صورت مدارا

Гуфт эй шуда аз харобии ҳол

گفت ای شده از خرابی حال

Бар нақши муҷози фитнаи сӣ сол

بر نقش مجاز فتنه سی سال

Чун кард аҷали набард бо ту

چون کرد اجل نبرد با تو

Маъшӯқи азал чаҳ кард бо ту

معشوق ازل چه کرد با تو

Гуфто ба сарой қрбтм хонд

گفتا به سرای قربتم خواند

Бар садри сарир қурб бинишонад

بر صدر سریر قرب بنشاند

Гуфт эй ба бисоти ишқи густох

گفت ای به بساط عشق گستاخ

Шармати номад ки чун дарин кох

شرمت نامد که چون درین کاخ

Хӯрдӣ май мо зи ҷоми Лайлӣ

خوردی می ما ز جام لیلی

Хондӣ моро ба номи Лайлӣ

خواندی ما را به نام لیلی

Бар ман чу дар хитоб багушӯд

بر من چو در خطاب بگشود

Бо ман ҷузи азин итоб нанамуд

با من جز ازین عتاب ننمود

Ҷомӣ бингар каз офариниш

جامی بنگر کز آفرینش

Ҳар зарра ба чашми аҳли бениш

هر ذره به چشم اهل بینش

Аз хами азал хуҷаста ҷомӣаст

از خم ازل خجسته جامیست

Гирдогирдаш навишта номӣаст

گرداگردش نوشته نامیست

Он ҷом чаҳ ҷоми ҷоми боқӣ

آن جام چه جام جام باقی

Ваон ном чаҳ номи номи соқӣ

وان نام چه نام نام ساقی

Аз ҷом ба бодаи гири ором

از جام به باده گیر آرام

Вази номи нигар ба соҳиби ном

وز نام نگر به صاحب نام

Дар соҳиб ном кун нишони гум

در صاحب نام کن نشان گم

Дар ҳастӣ ваии шӯ аз ҷаҳони гум

در هستی وی شو از جهان گم

То бози раҳе з ҳастӣ хеш

تا باز رهی ز هستی خویش

Вази зулмати худ парастии хеш

وز ظلمت خود پرستی خویش

Ҷое барисӣ казон гузар нест

جایی برسی کزان گذر نیست

Ҷуз бехабарӣ азон хабар нест

جز بی خبری ازان خبر نیست

Бо ту зи ҷаҳон бе нишоне

با تو ز جهان بی نشانی

Гуфтеми нишон дигар ту доне

گفتیم نشان دگر تو دانی

Ҳон то набарӣ гумон ки маҷнӯн

هان تا نبری گمان که مجنون

Бар ҳасани муҷоз буд мафтӯн

بر حسن مجاز بود مفتون

Дар аввал агар чаҳ дошт майлӣ

در اول اگر چه داشت میلی

Бо ҷуръаи кашии зи ҷоми Лайлӣ

با جرعه کشی ز جام لیلی

Андари охир ки гашт азон маст

اندر آخر که گشت ازان مست

Афканди зи дасти ҷом ва бишикаст

افکند ز دست جام و بشکست