Феҳрист навис ин ҷарида

فهرست نویس این جریده

Бар хотамати ин рақам кашида

بر خاتمت این رقم کشیده

Кони аъробии ҳарифи мавзун

کان اعرابی حریف موزون

Чун шуд фориғи зи дафни маҷнӯн

چون شد فارغ ز دفن مجنون

Бар оҳӯеи так ҷмозаҳ бинишаст

بر آهویی تک جمازه بنشست

Эҳроми ҳарими ёр ӯ баст

احرام حریم یار او بست

намешуд дилу ҷони дарди пурвирд

می‌شد دل و جان درد پرورد

То пай ба диёр Лайлӣ оварад

تا پی به دیار لیلی آورد

Прессон прессон ба хонаи хона

پرسان پرسان به خانه خانه

Май гашт ба қасди он ягона

می‌گشت به قصد آن یگانه

То барад ба сӯии хаймааш роҳ

تا برد به سوی خیمه‌اش راه

Дидаш беруни хайма чун моҳ

دیدش بیرون خیمه چون ماه

Неи моҳ ки меҳри олами афрӯз

نی ماه که مهر عالم افروز

Неи меҳр ки оташи ҷҳонсўз

نی مهر که آتش جهانسوز

Маи ҳиллӣау муштарии ҳамоил

مه حلیه و مشتری حمایل

Ҳурӣ шему парии шамоил

حوری شیَم و پری شمایل

Аз давраш агар чаҳ дид ва бишнохт

از دورش اگر چه دید و بشناخت

Худро ба шинохтан нияндохт

خود را به شناختن نینداخت

Пурсед ки эй маи тамомӣ

پرسید که ای مه تمامی

Комрўзи муқӣми ин мақомӣ

کامروز مقیم این مقامی

Лайлӣ ки ба рухи ма тамом аст

لیلی که به رخ مه تمام است

Моء/ўоши куҷо ва ӯ кадом аст

مأواش کجا و او کدام است

Гуфтои манам он ва рӯ бигардонад

گفتا منم آن و رو بگرداند

намеронад зи дидаи ашк ва ме хонд

می‌راند ز دیده اشک و می‌خواند

Кини дил ки ба паҳлавӣ чапаш ҷост

کین دل که به پهلوی چپش جاست

Аз вай нашунидаам ба ҷузи рост

از وی نشنیده‌ام بجز راست

Ҳар лаҳза кунад ҳадис бо ман

هر لحظه کند حدیث با من

Кон хок нишин чоки доман

کان خاک نشین چاک دامن

Коўораҳ туаст дар биёбон

کاوارهٔ توست در بیابان

Баҳри ту ба кӯҳ ва дар шитобон

بهر تو به کوه و در شتابان

Аз меҳнати фурқати ту мурдаи сет

از محنت فرقت تو مرده‌ست

Танҳоу ғариби ҷони супурдаи сет

تنها و غریب جان سپرده‌ست

эй вои з бенасибӣ ӯ

ای وای ز بی نصیبی او

Ваз бе касеу ғарибӣ ӯ

وز بی کسی و غریبی او

Бигирист ъробӣ ва фиғон кард

بگریست عرابی و فغان کرد

К-эии хоки ту моҳи осмони гирд

کای خاک تو ماه آسمان گرد

Валлоҳ ки дили ту рост гуфта сет

والله که دل تو راست گفته‌ست

Венаи гавҳари рози рости суфтаи сет

وین گوهر راز راست سفته‌ست

Маҷнӯни зи ғами ту марди мискин

مجنون ز غم تو مرد مسکین

Вази ҳиҷри ту ҷони супурди мискин

وز هجر تو جان سپرد مسکین

Карда сети Ғаззолии андари оғӯш

کرده‌ست غزالی اندر آغوش

Бар ёди ту шарбати аҷали нӯш

بر یاد تو شربت اجل نوش

Ҷузи дому дадаш касе ба сар на

جز دام و ددش کسی به سر نه

Ваз бе касяши ғамии бтар на

وز بی کسیش غمی بتر نه

Ман мурда ба сари расидам ӯ ро

من مرده به سر رسیدم او را

Танаов ғариб дидам ӯ ро

تنهاو غریب دیدم او را

Рафтам ба диёраш аз сари сӯз

رفتم به دیارش از سر سوز

Бо аҳли қабӣлааш ҳам имрӯз

با اهل قبیله‌اش هم امروز

Ҷони хоки раҳ вафоаш кардем

جان خاک ره وفاش کردیم

Барадем ва ба хок ҷоаш кардем

بردیم و به خاک جاش کردیم

Ин гирд нишаста бар ҷабинам

این گرد نشسته بر جبینم

Роҳи оўрдист зон заминам

راه آوردیست زان زمینم

Лайлӣ чу шунид ин хабар ро

لیلی چو شنید این خبر را

Биниҳод ба ҷои пои сар ро

بنهاد به جای پای سر را

Афтод миёни ашк бисёр

افتاد میان اشک بسیار

Чун акс дар оби ҷӯи нигунсор

چون عکس در آب جو نگونسار

Аз умри малул ва аз бақои сайр

از عمر ملول و از بقا سیر

Беҳуш ва хирад фитод то дайр

بی هوش و خرد فتاد تا دیر

Ваон дами комад ба хештани боз

وان دم کامد به خویشتن باز

Ин тоза ншид кард оғоз

این تازه نشید کرد آغاز

КоФсўс ки орзӯӣ ҷон ёфт

کافسوس که آرزوی جان رفت

Ва ороми зи ҷон нотавон рафт

وآرام ز جان ناتوان رفت

Ман қолабу Қайс буд ҷонам

من قالب و قیس بود جانم

Беҷон ба чаҳ ҳилаи зиндаи монам

بی جان به چه حیله زنده مانم

Зад кӯси раҳили ҷонам инак

زد کوس رحیل جانم اینک

Ман ҳам зи ақаби равонам инак

من هم ز عقب روانم اینک

Бе ӯ рӯзӣ ки зор меРом

بی او روزی که زار میرم

Вази кори ҷаҳони канори гирам

وز کار جهان کنار گیرم

Наздик ваем наед бистар

نزدیک ویم نهید بستر

То бар кафи пои ваии нуҳуми сар

تا بر کف پای وی نهم سر

Бе дояи худ зи дили кашами вой

بی دایه خود ز دل کشم وای

Сад бӯсаи занам ба хоки он пой

صد بوسه زنم به خاک آن پای

Рӯзӣ ки зи ҷисми нотавонам

روزی که ز جسم ناتوانم

Бепӯсту мағзи устихонам

بی پوست و مغز استخوانم

Чун не гардад дар он нишеман

چون نی گردد در آن نشیمن

Аз новаки ғами ҳазор равзан

از ناوک غم هزار روزن

Ҳар равзан азон шавад даҳоне

هر روزن ازان شود دهانی

Ваз дард баровард фиғонӣ

وز درد برآورد فغانی

Бо Қайси рамида роз гуяд

با قیس رمیده راز گوید

Ғамҳои гузашта боз гуяд

غم‌های گذشته باز گوید

Чун хезад аз устихонами овоз

چون خیزد از استخوانم آواز

ӯ низ ҳамин наво кунад соз

او نیز همین نوا کند ساز

Бо ҳам бошем бе ғаромат

با هم باشیم بی غرامت

Ваз гуфт ва шунид то қиёмат

وز گفت و شنید تا قیامت

Ваон дам ки нам ҳаёт резанд

وان دم که نم حیات ریزند

Пажмурдаи танони з хок хезанд

پژمرده تنان ز خاک خیزند

Орем ба дасти икдгри даст

آریم به دست یکدگر دست

Хезем ба пои даст бар даст

خیزیم به پای دست بر دست

Гирдем ба ҳам дар он мўоқФ

گردیم به هم در آن مواقف

Ҳар як зи ҳарифи хеши воқиф

هر یک ز حریف خویش واقف

Ҳар ҷой ки сарнавишт бошад

هر جای که سرنوشت باشد

Гар дӯзах агар биҳишт бошад

گر دوزخ اگر بهشت باشد

Бо якдигар мақом гирем

با یکدیگر مقام گیریم

Вази ҳам ба фироқ ком гирем

وز هم به فراغ کام گیریم

Ин гуфт ва ба хаймаи сояи андохт

این گفت و به خیمه سایه انداخت

Байти алҳзнии зи хона бар сохт

بیت الحزنی ز خانه برساخت

То буд дарин ҷаҳони чунин буд

تا بود درین جهان چنین بود

Бо меҳнат ва дард ҳамнишин буд

با محنت و درد همنشین بود

Он кист ки дар ҷаҳон чунин нест

آن کیست که در جهان چنین نیست

Вази фурқати дӯстон ҳазин нест

وز فرقت دوستان حزین نیست

Ёрб ки баруфтад аз замона

یارب که برافتد از زمانه

Ойини фироқи ҷовдона

آیین فراق جاودانه