Лайлӣ чу зи доғи марги маҷнӯн

لیلی چو ز داغ مرگ مجنون

Чун лола нишаст ғарқа дар хӯн

چون لاله نشست غرقه در خون

Шуд арсаи даҳр бар дилаши танг

شد عرصه دهر بر دلش تنگ

Зад соғари айши хеш бар санг

زد ساغر عیش خویش بر سنگ

Афтод дар он кашокаши дард

افتاد در آن کشاکش درد

Аз роҳати хоб ва лиззат хӯрд

از راحت خواب و لذت خورد

Тобандаи мааши зи тоб худ рафт

تابنده مهش ز تاب خود رفت

Наврустаи гулаши зи об худ рафт

نورسته گلش ز آب خود رفت

Дилро ба дарун чу ғунча хӯн кард

دل را به درون چو غنچه خون کرد

Гулгунаи зи ашки лола гаван кард

گلگونه ز اشک لاله‌گون کرد

Бевасма гузошт абрувон ро

بی وسمه گذاشت ابروان را

Бе шонаи каманди гесувон ро

بی شانه کمند گیسوان را

Вохр ки табаш ба тан даромад

وآخر که تبش به تن درآمد

Тороҷи гул ва саман даромад

تاراج گل و سمن درآمد

Таб кард ба қасди ҷонаши оҳанг

تب کرد به قصد جانش آهنگ

Нагузошт ба рухи зи сиҳҳаташи ранг

نگذاشت به رخ ز صحتش رنگ

Омад ба камоне аз хадангӣ

آمد به کمانی از خدنگی

Зад сурхи гулаш ба зарди рангӣ

زد سرخ گلش به زرد رنگی

Динори ҷамоли вай дирам шуд

دینار جمال وی درم شد

Нақши дирамаши нафир ғам шуд

نقش درمش نفیر غم شد

Тбхолаҳи ниҳод бар дилаши хол

تبخاله نهاد بر دلش خال

Шуд бар соқаши кушодаи халхол

شد بر ساقش گشاده خلخال

Бар болаши нолшши саромад

بر بالش نالشش سرآمد

Бистар бар вай чу нашутур омад

بستر برِ وی چو نشتر آمد

Будаш бадани заъифи лоғар

بودش بدن ضعیف لاغر

Як риштаи зи тору пуди бистар

یک رشته ز تار و پود بستر

Нилии гули ғами зи боғ ӯ раст

نیلی گل غم ز باغ او رُست

Шуд равнақи сарву арғавони суст

شد رونق سرو و ارغوان سست

Бори дили дардпарвар ӯ

بار دل درد پرور او

Хам дод қади санавбар ӯ

خم داد قد صنوبر او

Огаҳ чу шуданд ҳамдамонаш

آگه چو شدند همدمانش

Дар хилвати рози муҳаррамонаш

در خلوت راز محرمانش

Каз мурдани он ғариби маҳҷӯр

کز مردن آن غریب مهجور

Бар бистар ғам фитод ранҷур

بر بستر غم فتاد رنجور

Бастанди миён ба чораи созяш

بستند میان به چاره سازیش

Гуфтанд ҳама ба длнўозиш

گفتند همه به دلنوازیش

К-эии гулбуни боғи Комронӣ

کای گلبن باغ کامرانی

Вои сарви риёзи зиндагонӣ

وای سرو ریاض زندگانی

Дбочаҳи дафтари сабоҳат

دیباچه دفتر صباحت

Унвони саҳифаи малоҳат

عنوان صحیفه ملاحت

Кори ту раҳи вафои супурдан

کار تو ره وفا سپردن

Дар шеваи меҳри по фишурдан

در شیوه مهر پا فشردن

Он рӯз ки зинда буд маҷнӯн

آن روز که زنده بود مجنون

Зин рнҷкдаҳ нарафта берун

زین رنجکده نرفته بیرون

намерафт ба ҷони раҳи вафоят

می‌رفت به جان ره وفایت

Нагирифта касе дигар ба ҷоят

نگرفته کسی دگر به جایت

Хуш буд вафои супурдан аз ту

خوش بود وفا سپردن از تو

Дар меҳри қадам фишурдан аз ту

در مهر قدم فشردن از تو

Зеро ки зи меҳр меҳр зояд

زیرا که ز مهر مهر زاید

Воиини вафо вафо фазояд

وآیین وفا وفا فزاید

Вомрўз ки рахти басти азин кӯй

وامروز که رخت بست ازین کوی

Воўрд ба олам дигар рӯй

وآورد به عالم دگر روی

Ин меҳру вафо чаҳ суд дорад

این مهر و وفا چه سود دارد

Венаи меҳнати ту чаҳ роҳати орад

وین محنت تو چه راحت آرد

Бо мурдаи мзӣ ба сӯгворӣ

با مرده مزی به سوگواری

Кас зинда нашуд ба сӯгворӣ

کس زنده نشد به سوگواری

Зини васвасаи хешро тиҳӣ кун

زین وسوسه خویش را تهی کن

Зини ғами дили ришро тиҳӣ кун

زین غم دل ریش را تهی کن

Бар боди ҳавои мадаи ҷавонят

بر باد هوا مده جوانیت

Магзар зи сафои зиндагонӣат

مگذر ز صفای زندگانیت

Бишунид чу гуфту гӯии эшон

بشنید چو گفت و گوی ایشان

Бикшод назар ба сӯии эшон

بگشاد نظر به سوی ایشان

К-эй бе хабарони зи оташи ман

کای بی خبران ز آتش من

Вази доғи дили балокаши ман

وز داغ دل بلاکش من

Зини шамъи сухан ки ме фурӯзед

زین شمع سخن که می‌فروزید

Сад бораи дили марои мсўзид

صد باره دل مرا مسوزید

Ман сӯхтаи фироқи ёрам

من سوخته فراق یارم

Бо сӯхтан дигар чаҳ корам

با سوختن دگر چه کارم

Ман зинда ба буи Қайс будам

من زنده به بوی قیس بودم

То қиссаи марг ӯ шунӯдам

تا قصه مرگ او شنودم

Безор шудам зи зиндагонӣ

بیزار شدم ز زندگانی

Бегонаи зи роҳати ҷавонӣ

بیگانه ز راحت جوانی

Зу буд ба боғи умри баргам

زو بود به باغ عمر برگم

Вомрўз барои ӯст маргам

وامروز برای اوست مرگم

Зини ғам ки бротшми нишондаи сет

زین غم که برآتشم نشانده‌ست

Ҷузи марг халосе намонда сет

جز مرگ خلاصیی نمانده‌ست

Васлаши коинҷоми даст азон баст

وصلش کاینجام دست ازان بست

Бошад ки дар он ҷаҳон диҳад даст

باشد که در آن جهان دهد دست

Хуши онкии зи ғами халоси гирдам

خوش آنکه ز غم خلاص گردم

Бо дӯсти ҳарифи хоси гирдам

با دوست حریف خاص گردم

Бо ӯ бошам ба Комронӣ

با او باشم به کامرانی

Дар ъшртгоаҳи ҷовдонӣ

در عشرتگاه جاودانی