Гетӣ ки нишеман завол аст

گیتی که نشیمن زوال است

Осӯдаи дилӣ дар ӯ маҳол аст

آسوده دلی در او محال است

Мотмкдаҳи исти тирау танг

ماتمکده ایست تیره و تنگ

Дар ваии зи вафо на буии неи ранг

در وی ز وفا نه بوی نی رنگ

Ҳар гул ки барояд аз гул ӯ

هر گل که برآید از گل او

Чокаст зи хори ғами дил ӯ

چاک است ز خار غم دل او

Ҳар лола ки брдмди зи боғаш

هر لاله که بردمد ز باغش

Бошад зи фано ба синаи доғаш

باشد ز فنا به سینه داغش

Сурӯш ки калла ба чарх сояд

سروش که کله به چرخ ساید

Аз боди аҷали зи пои даройад

از باد اجل ز پا درآید

Гардун ки ҳаволаи гоҳи оммаи сет

گردون که حواله گاه عامه ست

Дар мотами худ кабӯди ҷомаи сет

در ماتم خود کبود جامه ست

Хуршеди каш аз фалаки ҳсорист

خورشید کش از فلک حصاریست

Аз биму заволи раъшаи дорист

از بیم و زوال رعشه داریست

Анҷум ки барин баланд тоқанд

انجم که برین بلند طاقند

Дармонда ба доғ эҳтироқанд

درمانده به داغ احتراقند

Арқон ки дарин сарой пастанд

ارکان که درین سرای پستند

Аз ҳам шабу рӯз даршикастанад

از هم شب و روز درشکستند

Гуҳ бод кашад чароғи оташ

گه باد کشد چراغ آتش

Гуҳ гардад азуи сумуми нохуш

گه گردد ازو سموم ناخوش

Гуҳ хок шавад бар оби чира

گه خاک شود بر آب چیره

Созад гуҳараш чу хеши тира

سازد گهرش چو خویش تیره

Гоҳе шавад оби сайл бе бок

گاهی شود آب سیل بی باک

Сад чона занад ба синаи хок

صد چانه زند به سینه خاک

Рӯзии ду се гар шаванд ноком

روزی دو سه گر شوند ناکام

Дар тинати ту ба икдгри ром

در طینت تو به یکدگر رام

Он ром шудан на ҷоўдонист

آن رام شدن نه جاودانیست

Домии пай мурғ зиндагонӣаст

دامی پی مرغ زندگانیست

Ин доми дард ба икдм аз ҳам

این دام درد به یکدم از هم

Вена мурғ кунад зи домгаҳи Ром

وین مرغ کند ز دامگه رم

Зираки мурғӣ ки пар нияндохт

زیرک مرغی که پر نینداخت

Дар ҳалқаи доми кори худ сохт

در حلقه دام کار خود ساخت

Бикшод зи худ раҳе наоне

بگشاد ز خود رهی نهانی

То нузҳатгоҳи ҷовдонӣ

تا نزهتگاه جاودانی

Чун доми з пеш барграфтанд

چون دام ز پیش برگرفتند

Воркони раҳ хеш барграфтанд

وارکان ره خویش برگرفتند

ӯ низ ба ҷой хештан рафт

او نیز به جای خویشتن رفت

Зини танги қафаси сӯй чаман рафт

زین تنگ قفس سوی چمن رفت

Беруни зи мзиқи биму умед

بیرون ز مضیق بیم و امید

Бардошт навой айши ҷовид

برداشت نوای عیش جاوید

Нодони мурғӣ ки дом нашнохт

نادان مرغی که دام نشناخت

Бар равзаи ҷон назар нияндохт

بر روضه جان نظر نینداخت

Бар давлат худ бибаст раҳ ро

بر دولت خود ببست ره را

Маъшуқа гирифт домгаҳ ро

معشوقه گرفت دامگه را

Аз гесуии дому холи дона

از گیسوی دام و خال دانه

Шуд банд ба ишқи ҷовдона

شد بند به عشق جاودانه

Маъшуқа чу рӯй азу бапушед

معشوقه چو روی ازو بپوشید

Дар қатъи раҳ фироқ кушед

در قطع ره فراق کوشید

Афтод ҷудои зи васли маъшӯқ

افتاد جدا ز وصل معشوق

Бигузашт фиғон ӯ зи Айюқ

بگذشت فغان او ز عیوق

Лекин чу фироқи дӣданӣ буд

لیکن چو فراق دیدنی بود

Фарёду фиғон куҷо кунад суд

فریاد و فغان کجا کند سود

Маъшуқаи гирифта дар бағали не

معشوقه گرفته در بغل نی

Ҷузи ҳасрату дарди азу ба дили не

جز حسرت و درد ازو به دل نی

Бахташ чу бад-ӣн вабол бошад

بختش چو بدین وبال باشد

Осўдгиш маҳол бошад

آسودگیش محال باشد

Ҷомӣ ба касе мгири пайванд

جامی به کسی مگیر پیوند

Кохри дили азу бибоядат кунад

کاخر دل ازو ببایدت کند

Аз халқи ҷаҳони ҷлиси худ шӯ

از خلق جهان جلیس خود شو

Зини ваҳшатёни аниси худ шӯ

زین وحشتیان انیس خود شو

Бегонаи шӯ аз буруни сарое

بیگانه شو از برون سرایی

Бо ҷавҳар худ кун ошноӣ

با جوهر خود کن آشنایی

Карда зи бурунёни фаромӯш

کرده ز برونیان فراموش

Бо ҷавҳари хеши шӯи ҳам оғӯш

با جوهر خویش شو هم آغوش

Маъшӯқи азал ки дар бар туаст

معشوق ازل که در بر توست

Ойӣнаи талаби з ҷавҳар туаст

آیینه طلب ز جوهر توست

Дар ҳар чаҳ занӣ ба ғайри худ чанг

در هر چه زنی به غیر خود چنگ

Бар оина ту гардад он занг

بر آینه تو گردد آن زنگ

То оинаи ту ғарқ занг аст

تا آینه تو غرق زنگ است

Нзҳтгаҳи васл бар ту танг аст

نزهتگه وصل بر تو تنگ است

Зоиинаҳи хеш занг бизадой

زآیینه خویش زنگ بزدای

Роҳӣ ба ҳарим васл бигушоӣ

راهی به حریم وصل بگشای

Чун оинаи ту сода гардад

چون آینه تو ساده گردد

Он раҳ бар ту кушода гардад

آن ره بر تو گشاده گردد

Чандон тобади лўомъи нур

چندان تابد لوامع نور

к ойӣна шавад ҳам аз миёни давр

ک آیینه شود هم از میان دور

Мағзат ёбад раҳоӣ аз пӯст

مغزت یابد رهایی از پوست

Аз пӯсти ҷудои ту Монӣу дӯст

از پوست جدا تو مانی و دوست

Неи не ки ту низ ҳам наМонӣ

نی نی که تو نیز هم نمانی

Бо ӯ бошӣ зи худ наоне

با او باشی ز خود نهانی