Карами гстрои оҷизу музтарам

کرم گسترا عاجز و مضطرم

Бгстри саҳоби карам бар серум

بگستر سحاب کرم بر سرم

Ба аҷзу заъифӣ ва перем байн

به عجز و ضعیفی و پیریم بین

зи асбоб қӯт фақирем байн

ز اسباب قوت فقیریم بین

На дастӣ ки корӣ барояд азу

نه دستی که کاری برآید ازو

На пое ки роҳии кушояди азу

نه پایی که راهی گشاید ازو

Ба бахшоишу лутфи дастии гушой

به بخشایش و لطف دستی گشای

Бибахшо бар ин пер бедасту пой

ببخشا بر این پیر بی دست و پای

Ҷавонӣ ки бо дили сиёҳии гузашт

جوانی که با دل سیاهی گذشت

Ба мӯии сияҳ дар табоҳии гузашт

به موی سیه در تباهی گذشت

Сияҳи мӯе аз ман чу бартофт рӯй

سیه مویی از من چو برتافت روی

Ту низ аз дили ман сиёҳӣ бишӯй

تو نیز از دل من سیاهی بشوی

Чу шуд мӯем аз нури перии сифед

چو شد مویم از نور پیری سفید

Магардон зи нури худами ноумед

مگردان ز نور خودم ناامید

Диламро ки омад сиёҳии писанд

دلم را که آمد سیاهی پسند

з « нури алии нур » кун баҳраи манд

ز «نور علی نور» کن بهره مند

Сиёҳӣ дил шуд марои ту ба тӯй

سیاهی دل شد مرا تو به توی

Ба дил рафт гӯйии сиёҳии зи мӯ

به دل رفت گویی سیاهی ز مو

Басӣ дар дили ин орзӯ оядам

بسی در دل این آرزو آیدم

Ки аз дили сиёҳӣ ба мӯ оядам

که از دل سیاهی به مو آیدم

зи мӯии сифеди худам дар ҳиҷоб

ز موی سفید خودم در حجاب

Кунам аз саводи дили онро хизоб

کنم از سواد دل آن را خضاب

Гирифтам ки аз дил шавад мӯи сиёҳ

گرفتم که از دل شود مو سیاه

Чигуна кунам рости пушти дўтоаҳ

چگونه کنم راست پشت دوتاه

Чунон мондаам дар намози хузўъ

چنان مانده ام در نماز خضوع

Ки наем дигар бо қиём аз рукӯъ

که نایم دگر با قیام از رکوع

Замонаи камони вори пуштами шикаст

زمانه کمان وار پشتم شکست

з то саркашам бар он чиллаи баст

ز تا سرکشم بر آن چله بست

Кунун май кашами зини камони тири оҳ

کنون می کشم زین کمان تیر آه

Ҳадаф мекунам синаи меҳру моҳ

هدف می کنم سینه مهر و ماه

Чаҳ ҳосили азин тири гардуни гузар

چه حاصل ازین تیر گردون گذر

Чу ҳаргиз нашуд сайди комии шикор

چو هرگز نشد صید کامی شکار

Наяндозам онро зи шасти ҳавас

نیندازم آن را ز شست هوس

Ғараз чист аз онам ту донеу бас

غرض چیست از آنم تو دانی و بس

Нахоҳам зи ту халъати хусравӣ

نخواهم ز تو خلعت خسروی

Казон гардадам пушти давлати қавӣ

کزان گرددم پشت دولت قوی

Нахоҳам зи ту илму фазлу ҳунар

نخواهم ز تو علم و فضل و هنر

Каз аФзол ва эҳсон шавам баҳраи вар

کز افضال و احسان شوم بهره ور

Нахоҳам зи ту шуғли аҳли салоҳ

نخواهم ز تو شغل اهل صلاح

Казон гардадам ҳуру ҷинати мубоҳ

کزان گرددم حور و جنت مباح

Дилӣ хоҳам аз ту пар аз дарду доғ

دلی خواهم از تو پر از درد و داغ

Каш аз ғайри дард ту бошад фироқ

کش از غیر درد تو باشد فراغ

Дилӣ хоҳам озода аз тобу печ

دلی خواهم آزاده از تاب و پیچ

Дар ӯ ғайри ёд ту нагузашта ҳеҷ

در او غیر یاد تو نگذشته هیچ

Дилӣ хоҳам аз ҳар ғаму дарди пок

دلی خواهم از هر غم و درد پاک

Зондўаҳ ноёб ту дарднок

زاندوه نایاب تو دردناک

Ки то кунҷи нобӯд манзил кунам

که تا کنج نابود منزل کنم

зи олами ҳамаи рӯ дар он дил кунам

ز عالم همه رو در آن دل کنم

Кунам нест нақш кам ва беш ро

کنم نیست نقش کم و بیش را

Дар он нестӣ гум кунам хеш ро

در آن نیستی گم کنم خویش را

Кашами сар ба ҷлбоби гуми будагӣ

کشم سر به جلباب گم بودگی

зи гум будагӣ ёбам осӯдагӣ

ز گم بودگی یابم آسودگی

Чу моҳӣ шавам ғарқи дарёии жарф

چو ماهی شوم غرق دریای ژرف

Забонро фурӯи бандам аз савту ҳарф

زبان را فرو بندم از صوت و حرف

Барам раҳ ба ҷое сухани мухтасар

برم ره به جایی سخن مختصر

Ки бошам з навайу куҳан бе хабар

که باشم ز نوی و کهن بی خبر

Ту бинӣ ба ман хештанро на ман

تو بینی به من خویشتن را نه من

Ту гӯйӣ ба ман ин суханро на ман

تو گویی به من این سخن را نه من

Ниёем дигар боз азон нестӣ

نیایم دگر باز ازان نیستی

Шавам махзани роз азон нестӣ

شوم مخزن راز ازان نیستی

Бад-ӣни пояи ҷомӣ касе ёфт даст

بدین پایه جامی کسی یافت دست

Ки дар банд ҳастӣ нашуд пои баст

که در بند هستی نشد پای بست

зи ноқиси фурӯғон назар барграфт

ز ناقص فروغان نظر برگرفت

Фурӯғ аз чароғ паямбар гирифт

فروغ از چراغ پیمبر گرفت