Шунидам ки шоҳӣ ба Ҳиндӯстон

شنیدم که شاهی به هندوستان

Барафрӯхт базм аз рухи дӯстон

برافروخت بزم از رخ دوستان

Чу тӯтӣ ба ҳар нукта гуё шуданд

چو طوطی به هر نکته گویا شدند

Ба нодири хабарҳо шкрхо шуданд

به نادر خبرها شکرخا شدند

Яке гуфт кандар диёри араб

یکی گفت کاندر دیار عرب

Яке ҷонвар дидаам баси аҷаб

یکی جانور دیده ام بس عجب

Шутури пайкарии руста зу болу пар

شتر پیکری رسته زو بال و پر

Валикин на парандаи неи борбар

ولیکن نه پرنده نی باربر

Пай туъма сӯзанда ахгар хӯрд

پی طعمه سوزنده اخگر خورد

Чу анқои мағриб ки ахтар хӯрд

چو عنقای مغرب که اختر خورد

Буд дар даҳони ваии оташ чу об

بود در دهان وی آتش چو آب

Насузад гулӯяш азон туфу тоб

نسوزد گلویش ازان تف و تاب

зи вай ҳар каси он қиссаро кард гӯш

ز وی هر کس آن قصه را کرد گوش

Бар ӯ бонг зад к-эй бародар хамӯш

بر او بانگ زد کای برادر خموش

Шутурро ба рӯй замини пар ки дид

شتر را به روی زمین پر که دید

Ва ё туъмаи мурғ аз ахгар ки дид

و یا طعمه مرغ از اخگر که دید

Ба дил кӣ кунад хонаи мурғи мақол

به دل کی کند خانه مرغ مقال

Чу ояд фурӯи зи ошёни маҳол

چو آید فرو ز آشیان محال

Чу гӯяндаи инкор эшон бидид

چو گوینده انکار ایشان بدید

Ба савганд бисёр афғон кашид

به سوگند بسیار افغان کشید

Валикин чу бурҳон дигар надошт

ولیکن چو برهان دیگر نداشت

Каси онро ба савганд бовар надошт

کس آن را به سوگند باور نداشت

Азон ҷамъи фархунда шарманда монад

ازان جمع فرخنده شرمنده ماند

Чу шамъ аз хиҷолат сарафканда монад

چو شمع از خجالت سرافکنده ماند

Шуд оташи зи андӯҳ ва бархест зуд

شد آتش ز اندوه و برخاست زود

Бурун рафт бар хеши печон чу дӯд

برون رفت بر خویش پیچان چو دود

зи пои роҳилаи вази ҷигар зод кард

ز پا راحله وز جگر زاد کرد

Ниҳон аз ҳамаи рӯ ба Бағдод кард

نهان از همه رو به بغداد کرد

Шутур мурғӣ оварад онҷо ба даст

شتر مرغی آورد آنجا به دست

Ба азми диёри худ эҳроми баст

به عزم دیار خود احرام بست

Пас аз солӣ оварад сӯии шаҳаш

پس از سالی آورد سوی شهش

Бидон сохт аз сидқи хеши огаҳаш

بدان ساخت از صدق خویش آگهش

Шаҳи онро чу дид офарин кард ва гуфт

شه آن را چو دید آفرین کرد و گفت

Ки эй қавл ту бӯда бо сидқи ҷуфт

که ای قول تو بوده با صدق جفت

Буд субҳи козиби сухан бе фурӯғ

بود صبح کاذب سخن بی فروغ

Наёяд зи содиқи забонони дурӯғ

نیاید ز صادق زبانان دروغ

Вале кӣ сазад ҳарфӣ аз нуктаи санҷ

ولی کی سزد حرفی از نکته سنج

Ки бояд дар исботи он баради ранҷ

که باید در اثبات آن برد رنج

Лаб аз даъвӣӣ ба ки дории нигоҳ

لب از دعویی به که داری نگاه

Ки ореи далелаши зи яксолаи роҳ

که آری دلیلش ز یکساله راه

Биёи соқио дар даҳ он ҷоми соф

بیا ساقیا در ده آن جام صاف

Ки шавед зи дили рангу буии газоф

که شوید ز دل رنگ و بوی گزاف

Ба ҳар ҷо ки уфтад зи аксаши фурӯғ

به هر جا که افتد ز عکسش فروغ

Ба фарсангҳо рахти бандади дурӯғ

به فرسنگ ها رخت بندد دروغ

Биёи мтрбо зонка вақт навост

بیا مطربا زانکه وقت نواست

Бизан ин наворо дар оҳанги рост

بزن این نوا را در آهنگ راست

Ки каҷи ҷузи гирифтор хорӣ мабод

که کج جز گرفتار خواری مباد

Ба ҷузи ростро растгорӣ мабод

به جز راست را رستگاری مباد