Сикандар ки ситши ҷаҳонро гирифт

سکندر که صیتش جهان را گرفت

Басити замину замонро гирифт

بسیط زمین و زمان را گرفت

Чу гирди ҷаҳони гаштан оғоз кард

چو گرد جهان گشتن آغاز کرد

Ба кшўргшоиии сафар соз кард

به کشورگشایی سفر ساز کرد

зи дидор ӯ модараш монад боз

ز دیدار او مادرش ماند باز

Бар ӯ гашти айёми даврии дароз

بر او گشت ایام دوری دراز

Тарошед мишкӣни рақами хома Эй

تراشید مشکین رقم خامه ای

Харошид машҳун ба ғами нома Эй

خراشید مشحون به غم نامه ای

Сари номаи номи худованди пок

سر نامه نام خداوند پاک

Фараҳбахши дилҳои андӯҳнок

فرحبخش دلهای اندوهناک

Фрозндаҳи афсари саракашон

فرازنده افسر سرکشان

Фурӯзандаи талъати маҳвашон

فروزنده طلعت مهوشان

Ба субҳовар шом ҳар шаб нишин

به صبح آور شام هر شب نشین

Ҳарорат бар ҳар дили оташин

حرارت بر هر دل آتشین

Вази он пас зи модари ҳазорон сипос

وز آن پس ز مادر هزاران سپاس

Бар Искандари он бандаи ҳақи шинос

بر اسکندر آن بنده حق شناس

Заъифӣ ба таъӣди яздони қавӣ

ضعیفی به تأیید یزدان قوی

Русуми карамро з райш навай

رسوم کرم را ز رایش نوی

Ба эъзози эзади азизи ҷаҳон

به اعزاز ایزد عزیز جهان

Ба таълим ӯ воқиф ҳар ниҳон

به تعلیم او واقف هر نهان

Ба худ пасти вази лутф ӯ сарбаланд

به خود پست وز لطف او سربلند

Ба худ нест ваз ҳастяш баҳраи манд

به خود نیست وز هستیش بهره مند

Бар ӯ бод каз ҳад худ нагзарад

بر او باد کز حد خود نگذرد

Ба ҷузи роҳи аҳл хирад насупурд

به جز راه اهل خرد نسپرد

Ба ҷузи ҳикмати мард огоҳ нест

به جز حکمت مرد آگاه نیست

Ки беруни зи ҳукми хирад роҳ нест

که بیرون ز حکم خرد راه نیست

Хаёли бузургӣ ба худ гӯ мабанд

خیال بزرگی به خود گو مبند

Ки бар хок хорӣ фитад худписанд

که بر خاک خواری فتد خودپسند

Ба чашми худ он ба ки бошад залил

به چشم خود آن به که باشد ذلیل

Ки ҳаст ин сифат бар азизии далел

که هست این صفت بر عزیزی دلیل

Чаро дил наад кас бар он малику мол

چرا دل نهد کس بر آن ملک و مال

Ки хоҳад гирифтан ба зӯдии завол

که خواهد گرفتن به زودی زوال

Сӯии хеши гӯи бухлро раҳи мада

سوی خویش گو بخل را ره مده

Ки дасти кушодаи сет аз баста ба

که دست گشاده ست از بسته به

Кафи баста муштаст ва ояд дурушт

کف بسته مشت است و آید درشت

зи доранда бар рӯй хоҳанда мушт

ز دارنده بر روی خواهنده مشت

Дили аҳли ҳоҷати ҷароҳат буд

دل اهل حاجت جراحت بود

Баров дасти бигушодаи роҳат буд

براو دست بگشاده راحت بود

Макун аҷабро гӯ ба дили ошён

مکن عجب را گو به دل آشیان

Ки дайнро газандасту ҷонро зиён

که دین را گزند است و جان را زیان

Буд рӯзи иқболро аҷаби шаб

بود روز اقبال را عجب شب

зи иқболён аҷаб бошад аҷаб

ز اقبالیان عجب باشد عجب

Басои марди кӯи дами з тадбир зад

بسا مرد کو دم ز تدبیر زد

Вале бар худ аз аҷаби худ тир зад

ولی بر خود از عجب خود تیر زد