Диламро чу фикрат бдинҷо расед
دلم را چو فکرت بدینجا رسید
Ба маддоҳии шоҳ воло кашид
به مداحی شاه والا کشید
Замонро амону амонро змон
زمان را امان و امان را ضمان
Дарин на садаф ӯу хури туамон
درین نه صدف او و خور توامان
Млози алўрии млҷоءи алхоФқин
ملاذ الوری ملجاء الخافقین
Ҳж бар зафари сайди султони ҳусайн
هژ بر ظفر صید سلطان حسین
зи чатраши сипеҳри барин соя Эй
ز چترش سپهر برین سایه ای
зи қадараши фалаки камтарини поя Эй
ز قدرش فلک کمترین پایه ای
Чу хуршеди кӯи осмонро гирифт
چو خورشید کو آسمان را گرفت
Ба меғи зарафшони ҷаҳонро гирифт
به میغ زرافشان جهان را گرفت
Ҷаҳонгирӣ ӯ ба худ буду бас
جهانگیری او به خود بود و بس
Набӯдаш дар он миннат аз ҳеҷ кас
نبودش در آن منت از هیچ کس
Ба тахташи ҳамаи хусравони судаи тоҷ
به تختش همه خسروان سوده تاج
Ба теғаши ҳама саракашон дода боҷ
به تیغش همه سرکشان داده باج
Фалак чун бибинад камонаш зи бим
فلک چون ببیند کمانش ز بیم
Ба қурбоняш оварад сабзи аи дайм
به قربانیش آورد سبز ا دیم
Чу аз зиҳ фитад бар камонаш гиреҳ
چو از زه فتد بر کمانش گره
Барояд зи қавси қзҳи бонги зиҳ
برآید ز قوس قزح بانگ زه
Чу ҷунбад хадангаш азон саҳми тир
چو جنبد خدنگش ازان سهم تیر
Нишинад ба хок аз сипеҳри асир
نشیند به خاک از سپهر اثیر
Чу рмҳш кунад бо фалаки саркашӣ
چو رمحش کند با فلک سرکشی
Шавад зон тағобуни шаҳоби оташӣ
شود زان تغابن شهاب آتشی
Ба баҳроми чарх ар каманди афканд
به بهرام چرخ ار کمند افکند
Ба хокаши зи авҷи баланди афканд
به خاکش ز اوج بلند افکند
Ба худу сипари дрнёўрди сар
به خود و سپر درنیاورد سر
Ки поси худованд будаш сипар
که پاس خداوند بودش سپر
Зира бар тан худ накард устувор
زره بر تن خود نکرد استوار
Ки дарё ки дидаи сет дар чашма сор
که دریا که دیده ست در چشمه سار
Нигаҳдори он кас ки яздон буд
نگهدار آن کس که یزدان بود
Чаҳ осебаш аз чархи гардон буд
چه آسیبش از چرخ گردان بود
Зиҳии баҳри меъмории ин сарой
زهی بهر معماری این سرای
Туро зи обу гул бар кашида худоӣ
تو را ز آب و گل بر کشیده خدای
Дарин пари халали чори девори хеш
درین پر خلل چار دیوار خویش
Машав як замони ғофил аз кори хеш
مشو یک زمان غافل از کار خویش
Ба ҳар ҷо фитад рахнаи фитнаи зой
به هر جا فتد رخنه فتنه زای
Ба як мушти гули дасти раҳмати гушой
به یک مشت گل دست رحمت گشای
Мабодо ки давр аз гули тоза Эй
مبادا که دور از گل تازه ای
Шавад рахнаи танги дарвоза Эй
شود رخنه تنگ دروازه ای
Даройади зи дарвозаи хайли бало
درآید ز دروازه خیل بلا
Бигирад дару боми сайли бало
بگیرد در و بام سیل بلا
Ба ҳар ҷо буд зини сарои хона Эй
به هر جا بود زین سرا خانه ای
Шавад холӣ аз ганҷи вайрона Эй
شود خالی از گنج ویرانه ای
Садоӣ хушаст ин куҳани тоқ ро
صدای خوش است این کهن طاق را
Ки адласт маъмурии офоқ ро
که عدل است معموری آفاق را
з адласт ин гӯии гардон ба пой
ز عدل است این گوی گردان به پای
з адласт ин танги майдон ба ҷой
ز عدل است این تنگ میدان به جای
Агар адл набӯд намонад ҷаҳон
اگر عدل نبود نماند جهان
Ба ҳам дар равад ошкору ниҳон
به هم در رود آشکار و نهان
Ҳар он дил ки аз адли ҷони пурвирд
هر آن دل که از عدل جان پرورد
Куҷои рӯ ба зулмот зулм оварад
کجا رو به ظلمات ظلم آورد
Битарсад зи зулми он ки солим ҳаш аст
بترسد ز ظلم آن که سالم هش است
Ки нафрини мазлӯми золим каш аст
که نفرین مظلوم ظالم کش است