Чу сарчашмаи файзи Искандарӣ

چو سرچشمه فیض اسکندری

Казу буд ҳамчун садафи гавҳарӣ

کزو بود همچون صدف گوهری

Дар он коғазӣ каз Арастӯ расед

در آن کاغذی کز ارسطو رسید

Басии доруии сабр печида дид

بسی داروی صبر پیچیده دید

зи доруӣ ӯ дафъ тимор кард

ز داروی او دفع تیمار کرد

Давои дилу ҷон бемор кард

دوای دل و جان بیمار کرد

Балии шарбатӣ буд он маънавӣ

بلی شربتی بود آن معنوی

Ба вай аз шифохонаи исавӣ

به وی از شفاخانه عیسوی

Вази он пас яке нома ангез кард

وز آن پس یکی نامه انگیز کرد

Сари номаро анбаромез кард

سر نامه را عنبرآمیز کرد

Ба номи ҳакимӣ ки ҳар неку бад

به نام حکیمی که هر نیک و بد

Ба ҳукм вайаст аз азал то абад

به حکم ویست از ازل تا ابد

Агар бар дараш марг агар зиндагӣаст

اگر بر درش مرگ اگر زندگیست

Сроўрдаҳ дар рбқаҳ бандагӣаст

سرآورده در ربقه بندگیست

Буд ҳикмат ӯ ниҳон дар ҳама

بود حکمت او نهان در همه

Ба ҳикмат буд ҳукмрон бар ҳама

به حکمت بود حکمران بر همه

Ба ҳукм вай оянд халқу раванд

به حکم وی آیند خلق و روند

Ба ҷузи ҳукм ӯ ҳукм кас нашунаванд

به جز حکم او حکم کس نشنوند

Сикандар ки бар чарх афсар кашид

سکندر که بر چرخ افسر کشید

Наёраст аз ҳукм ӯ саркашед

نیارست از حکم او سرکشید

Ба фармон ӯ зист чандон ки зист

به فرمان او زیست چندان که زیست

Чу фармон марг омадаш хӯн гирист

چو فرمان مرگ آمدش خون گریست

Вале гиряаш ҳеҷ корӣ накард

ولی گریه اش هیچ کاری نکرد

Ба он оби дафъ ғуборӣ накард

به آن آب دفع غباری نکرد

Маро гарчи бар дил нишаст он ғубор

مرا گرچه بر دل نشست آن غبار

Шуд он серумаи дидаи эътибор

شد آن سرمه دیده اعتبار

Бидидам саранҷоми кори ҳама

بدیدم سرانجام کار همه

Ки бар чист охири қарори ҳама

که بر چیست آخر قرار همه

Марои зини мусӣбат ки ногуҳ расед

مرا زین مصیبت که ناگه رسید

Сад андӯҳ бар ҷон огаҳ расед

صد اندوه بر جان آگه رسید

Дилам буд дар сабри лекин чу кӯҳ

دلم بود در صبر لیکن چو کوه

Наҷунбед азин мотами пари сутӯҳ

نجنبید ازین ماتم پر ستوه

Чаҳ имкон буд сайли анбӯҳ ро

چه امکان بود سیل انبوه را

Ки аз бех ва бен барканд кӯҳ ро

که از بیخ و بن برکند کوه را

Касе каз ғами худ буд дили гарон

کسی کز غم خود بود دل گران

Чаро гиряд аз мотами дигарон

چرا گرید از ماتم دیگران

Агар маргро созгорӣ кунам

اگر مرگ را سازگاری کنم

Азон ба ки бар мурда зорӣ кунам

ازان به که بر مرده زاری کنم

Марои худ чунин буд ҳол эй ҳаким

مرا خود چنین بود حال ای حکیم

Ки омад хаттӣ аз ту анбари шамем

که آمد خطی از تو عنبر شمیم

Ба ҳар нуқта зу нуктае дилписанд

به هر نقطه زو نکته ای دلپسند

Ба ҳар ҳарфи азуи сад фараҳ карда банд

به هر حرف ازو صد فرح کرده بند

Ба ҷони ахтари ҳуш азон тоб ёфт

به جان اختر هوش ازان تاب یافت

Ба дили мазраъи сабр азон об ёфт

به دل مزرع صبر ازان آب یافت

Асос хирад дид азон муҳкамӣ

اساس خرد دید ازان محکمی

Ғам ва меҳнат оварад рӯ дар камӣ

غم و محنت آورد رو در کمی

Ҳаёти абади ршҳи калаки ту бод

حیات ابد رشح کلک تو باد

Низоми адаби назми силки тўбод

نظام ادب نظم سلک توباد

Чу он номаи ғам ба поёни расонад

چو آن نامه غم به پایان رساند

Нами ҳасрат аз чашм гирён фишонд

نم حسرت از چشم گریان فشاند

Вази он пас яке лаҳза хандон назист

وز آن پس یکی لحظه خندان نزیست

Кунам қиссаи кӯтоҳ чандон назист

کنم قصه کوتاه چندان نزیست

На ӯ зист ҷовиди не мо зӣем

نه او زیست جاوید نی ما زییم

Камӣнгоҳ маргем ҳар ҷо зӣем

کمینگاه مرگیم هر جا زییم

Макун ҳастӣ ҷовдонии ҳавас

مکن هستی جاودانی هوس

Ки ин хосса кирдигорасту бас

که این خاصه کردگار است و بس

Биёи соқиои кон ки фарзона аст

بیا ساقیا کان که فرزانه است

Зада даст дар даст паймона аст

زده دست در دست پیمانه است

Чу оради ғами марг бар дили шикаст

چو آرد غم مرگ بر دل شکست

Нагирад касе ғайри паймонаи даст

نگیرد کسی غیر پیمانه دست

Биёи мтрбо то зи чанги сипеҳр

بیا مطربا تا ز چنگ سپهر

Бабрем чун бхрдони тори меҳр

ببریم چون بخردان تار مهر

Ки охири аҷал теғ хоҳад кашид

که آخر اجل تیغ خواهد کشید

Ба нохости ин ришта хоҳад бурид

به ناخواست این رشته خواهد برید