Ҳакимӣ бо писар худ гуфт : бояд ки бомдод аз хонаи беруни ниёе то нахуст ба таомӣ лаб нагушойӣ , зеро ки сирии тухми ҳаламу брдбористу гуруснагии мояи хушки мағзӣу сбксорӣ
حکیمی با پسر خود گفت: باید که بامداد از خانه بیرون نیایی تا نخست به طعامی لب نگشایی، زیرا که سیری تخم حلم و بردباریست و گرسنگی مایه خشک مغزی و سبکساری
Хуии худро зи рӯза тира макун
خوی خود را ز روزه تیره مکن
Каз ҳамаи ҳаламу бурдборӣ ба
کز همه حلم و بردباری به
Чун шавад рӯзаи мояи озор
چون شود روزه مایه آزار
Рӯзаи хории зи рӯзаи дорӣ ба
روزه خواری ز روزه داری به
Чун гурусна бошӣ ҳар ош ё нон ки бинӣ аз табиати ту шаҳвати он хезад ва ба ошноён ки нишинии томъаҳи ту дар эшон овезад
چون گرسنه باشی هر آش یا نان که بینی از طبیعت تو شهوت آن خیزد و به آشنایان که نشینی طامعه تو در ایشان آویزد
Ҳарчӣ ёбӣ ба хона азтару хушк
هرچه یابی به خانه از تر و خشک
Ба каз он то ҳад шбъ бихӯрӣ
به کز آن تا حد شبع بخوری
То таоми касон ҳавас накунӣ
تا طعام کسان هوس نکنی
Вази атои хасони тамаъи бабрӣ
وز عطای خسان طمع ببری
Чун мизбон бар канор хон нишинад ва худро дар миён бинад туъма аз ҷигари худ хурӣ ба ки аз нон ӯ ,у шарбат аз хӯни худ ошомӣ ба ки аз хон ӯ
چون میزبان بر کنار خوان نشیند و خود را در میان بیند طعمه از جگر خود خوری به که از نان او، و شربت از خون خود آشامی به که از خوان او
Ҳарки гуяд хону нон ман бикаш
هرکه گوید خوان و نان من بکش
Пои хеш аз хону даст аз нон ӯ
پای خویش از خوان و دست از نان او
Тарае каз бӯстони худ хурӣ
تره ای کز بوستان خود خوری
Хуштараст аз барраи бирён ӯ
خوشتر است از بره بریان او