Миёни Муъовияу Ақили бен абии толиби дӯстии тамом буду мусоҳибат бар давом . Рӯзӣ дар роҳи муҳаббаташон хорӣ афтод ва бар чеҳраи маваддаташон ғуборӣ нишаст Ақил аз Муъовия бибаред ва аз омад ва шуд маҷлис ӯ пои дркшид .

میان معاویه و عقیل بن ابی طالب دوستی تمام بود و مصاحبت بر دوام. روزی در راه محبتشان خاری افتاد و بر چهره مودتشان غباری نشست عقیل از معاویه ببرید و از آمد و شد مجلس او پای درکشید.

Муъовияи узрхоҳон ба вай навишт ки эй матлаби аълоӣ банӣ Абдулмуталлиб вае мақсади ақсои оли қсӣ вае оҳӯии нофаи гушои ъбдмноФ вае манбаи макорим банӣ ҳошим , ояти набувват дар шаън шумосту ъзи рисолат дар хонадони шумо , куҷо шуд он ҳамаи бузургворӣу ҳаламу бурдборӣ , бози ой ки аз рафтаи пушаймонам ва аз гузаштаи парешон .

معاویه عذرخواهان به وی نوشت که ای مطلب اعلای بنی عبدالمطلب و ای مقصد اقصای آل قصی و ای آهوی نافه گشای عبدمناف و ای منبع مکارم بنی هاشم، آیت نبوت در شأن شماست و عز رسالت در خاندان شما، کجا شد آن همه بزرگواری و حلم و بردباری، باز آی که از رفته پشیمانم و از گذشته پریشان.

Ақил ба вай навишт ки :

عقیل به وی نوشت که:

Яъне : чун Карим аз дӯстии биринҷад бояд ки кунҷ мФорқт гирад ва ба кӯй муҳоҷират гароед , на онкӣ ба бадии миёни бандад ва ба бадгӯии забони кушояд .

یعنی: چون کریم از دوستی برنجد باید که کنج مفارقت گیرد و به کوی مهاجرت گراید، نه آنکه به بدی میان بندد و به بدگویی زبان گشاید.

Бози Муъовияи аътзори мъоўдту илтимос сулҳ кард ва сад ҳазор дирами базл сулҳ фиристоду бунёди аҳди ниҳод .

باز معاویه اعتذار معاودت و التماس صلح کرد و صد هزار درم بذل صلح فرستاد و بنیاد عهد نهاد.