Амӣралмуъминӣни умри разии аллоҳи анҳу дар вақти хилофати худ дар Мадинаи деворӣ гул мекард , яҳудеи пеши вай тазаллум кард ки ҳокими Басраи матоъӣ аз ман ба садҳазор дирам харидааст ва дар адои самани он таъаллул мекунад .

امیرالمؤمنین عمر رضی الله عنه در وقت خلافت خود در مدینه دیواری گل می کرد، یهودیی پیش وی تظلم کرد که حاکم بصره متاعی از من به صدهزار درم خریده است و در ادای ثمن آن تعلل می کند.

Фармуд ки коғази порае дорӣ ? гуфт : неи суфолии бардошт ва бар онҷо навишт ки шикояткунандагон аз ту бе ҳисобанд ва шкргзорндгон ноёб аз мӯҷибот шикоят бипарҳез ё аз маснад ҳукӯмат бархез ва дар охир навишт ки кутубаи умри бен улхитоб .

فرمود که کاغذ پاره ای داری؟ گفت: نی سفالی برداشت و بر آنجا نوشت که شکایت کنندگان از تو بی حسابند و شکرگزارندگان نایاب از موجبات شکایت بپرهیز یا از مسند حکومت برخیز و در آخر نوشت که کتبه عمر بن الخطاب.

На бар он меҳр зад ва на тғроиӣ рақам кард аммо чандон савлати адолату ҳайбати сиёсати вай дар хотирҳо нишаста буд ки чун яҳӯдии он суфолро ба ҳоким Басра дод , ваии савор буд , аз асб фурӯд омад ва замин бабўсед ваҷҳи яҳӯдиро тамом адо кард ,у ваии савори истода буд .

نه بر آن مهر زد و نه طغرایی رقم کرد اما چندان صولت عدالت و هیبت سیاست وی در خاطرها نشسته بود که چون یهودی آن سفال را به حاکم بصره داد، وی سوار بود، از اسب فرود آمد و زمین ببوسید وجه یهودی را تمام ادا کرد، و وی سوار ایستاده بود.