Ҳотамро пурседанд ки ҳаргиз аз худ кримтрӣ дидӣ ? гуфт : балӣ , рӯзӣ дар хонаи ғуломии ятеми фурӯди омадаму ваии даҳ сар гӯсфанд дошт фии улҳоли як гӯсфандро кишту пухту пеш ман овараду марои қитъае аз вай хуш омад , бихӯрадам гуфтам : валлоҳи ин басии хуш буд .

حاتم را پرسیدند که هرگز از خود کریمتری دیدی؟ گفت: بلی، روزی در خانه غلامی یتیم فرود آمدم و وی ده سر گوسفند داشت فی الحال یک گوسفند را کشت و پخت و پیش من آورد و مرا قطعه ای از وی خوش آمد، بخوردم گفتم: والله این بسی خوش بود.

Он ғулом берун рафт ва як як гӯсфандро май кишт ва он мавзеро май пухту пеш ман меоварад , ман аз он огоҳи не чун беруни омадам ки савор шавам дидам ки беруни хонаи хӯн бисёр рехтааст , пурсидам ки ин чист ? гуфтанд ки ваии ҳамаи гӯсфандони худро кишт .

آن غلام بیرون رفت و یک یک گوسفند را می کشت و آن موضع را می پخت و پیش من می آورد، من از آن آگاه نی چون بیرون آمدم که سوار شوم دیدم که بیرون خانه خون بسیار ریخته است، پرسیدم که این چیست؟ گفتند که وی همه گوسفندان خود را کشت.

Вайро маломат кардам ки чаро чунин кардӣ ! гуфт : субҳони аллоҳи туро хуш ояд чизе ки ман молик он бошам ва дар он бахилӣ кунам , ин зишт сиратӣ бошад дар миёни араб .

وی را ملامت کردم که چرا چنین کردی! گفت: سبحان الله تو را خوش آید چیزی که من مالک آن باشم و در آن بخیلی کنم، این زشت سیرتی باشد در میان عرب.

Пас ҳотамро пурседанд ки ту дар муқобилаи он чаҳ додӣ ? гуфт : сесад шутури сурхи мӯӣ ва панҷсад гӯсфанд . Гуфтанд : ту Каримтар бошӣ гуфт : ҳайҳот ! вай ҳар чаҳ дошт дод ва ман аз ончии доштам аз бисёр андакӣ беш надодам .

پس حاتم را پرسیدند که تو در مقابله آن چه دادی؟ گفت: سیصد شتر سرخ موی و پانصد گوسفند. گفتند: تو کریمتر باشی گفت: هیهات! وی هر چه داشت داد و من از آنچه داشتم از بسیار اندکی بیش ندادم.