Ҷаводиро пурседанд ки аз ончӣ ба муҳтоҷон май диҳӣ ва бар соилон май резии ҳеҷ дар ботини худ ръўнтӣ ва бар фақирони бори миннатии боз май ёбӣ ? гуфт : ҳайҳот ! ҳукми ман дар кӯшишу бахшиши ҳукми он кФлизаст ки дар даст таббохаст , агарчӣ таббох медиҳад бар кФлиз мегузарад аммо кФлиз ба худ гумондиҳандагӣ наме барад .

جوادی را پرسیدند که از آنچه به محتاجان می دهی و بر سایلان می ریزی هیچ در باطن خود رعونتی و بر فقیران بار منتی باز می یابی؟ گفت: هیهات! حکم من در کوشش و بخشش حکم آن کفلیز است که در دست طباخ است، اگرچه طباخ می دهد بر کفلیز می گذرد اما کفلیز به خود گمان دهندگی نمی برد.