Аъробӣ бар амӣралмуъминӣни алӣ - карами аллоҳи таъолии виҷҳа - даромад ва хомӯш бинишаст зли фақру фоқа бар ҷабин ӯ зоҳир буд . Ҳазрати амир аз вай пурсед ки чаҳ ҳоҷати дорӣ ? шарм дошт ки ба забон гуяд , бар замин навишт ки ман мардии фақирам .

اعرابی بر امیرالمؤمنین علی - کرم الله تعالی وجهه - درآمد و خاموش بنشست ذل فقر و فاقه بر جبین او ظاهر بود. حضرت امیر از وی پرسید که چه حاجت داری؟ شرم داشت که به زبان گوید، بر زمین نوشت که من مردی فقیرم.

Ҳазрати амири вайро ду ҳала ато доду ғайр аз он молики ҳеҷ чиз набӯд . Аъробии якеро радои сохту дайгариро азору боистод ва чанд байти муносиби ҳол дар камоли балоғату фасоҳат бар бдиҳаҳ иншо кард .

حضرت امیر وی را دو حله عطا داد و غیر از آن مالک هیچ چیز نبود. اعرابی یکی را ردا ساخت و دیگری را ازار و بایستاد و چند بیت مناسب حال در کمال بلاغت و فصاحت بر بدیهه انشا کرد.

Ҳазрати амирро бисёр хуш омад , сӣ динори дигар аз ҳақи амӣралмуъминӣни ҳасану амӣралмуъминӣни ҳусайни разии аллоҳи ънҳмои пеши вай буд ато додаш . Аъробии онро гирифт ва гуфт : эй амӣралмуъминӣни марои тавонгартарин аҳли байт ман гардонидӣ ва бирафт .

حضرت امیر را بسیار خوش آمد، سی دینار دیگر از حق امیرالمؤمنین حسن و امیرالمؤمنین حسین رضی الله عنهما پیش وی بود عطا دادش. اعرابی آن را گرفت و گفت: ای امیرالمؤمنین مرا توانگرترین اهل بیت من گردانیدی و برفت.