Аз Абдуллоҳи бен ҷаъфар - разии аллоҳи анҳу - овардаанд ки рӯзии азимат сафарӣ карда буд , дар нахлистони қавмӣ фурӯд омад ки ғуломии сиёҳи нигоҳбони он буд , дид ки се қурси нон ба ҷиҳати қӯт вай овараданд сегӣ онҷо ҳозир шуд .

از عبدالله بن جعفر - رضی الله عنه - آورده اند که روزی عزیمت سفری کرده بود، در نخلستان قومی فرود آمد که غلامی سیاه نگاهبان آن بود، دید که سه قرص نان به جهت قوت وی آوردند سگی آنجا حاضر شد.

Он ғуломи як қурсро пеши ваии андохт , бихӯрад пас дайгариро биндохт , онро ҳам бихӯрад ва пас дайгариро биндохт , онро ҳам бихӯрад Абдуллоҳи разии аллоҳи анҳу аз вай пурсед ки ҳар рӯзи қӯт ту чист ? гуфт : ончӣ дидӣ .

آن غلام یک قرص را پیش وی انداخت، بخورد پس دیگری را بینداخت، آن را هم بخورد و پس دیگری را بینداخت، آن را هم بخورد عبدالله رضی الله عنه از وی پرسید که هر روز قوت تو چیست؟ گفت: آنچه دیدی.

Фармуд : чаро вайро бар нафаси худ эсор накардӣ ? гуфт : вай дар ин замин ғарибаст , чунин гумон май барам ки аз масофати давр омадааст ва гуруснааст , нахостам ки вайро гуруснаи гузорам пас гуфт : имрӯз чаҳ хоҳӣ хӯрд ? гуфт : рӯза хоҳам дошт .

فرمود: چرا وی را بر نفس خود ایثار نکردی؟ گفت: وی در این زمین غریب است، چنین گمان می برم که از مسافت دور آمده است و گرسنه است، نخواستم که وی را گرسنه گذارم پس گفت: امروز چه خواهی خورد؟ گفت: روزه خواهم داشت.

Абдуллоҳ бо худ гуфт : ҳамаи халқи маро дар саховат маломат мекунанд ва ин ғулом аз ман сахӣ тараст он ғуломроу нахлистонро ва ҳар чаҳ дар онҷо буд ҳамаро бихаред пас ғуломро озод кард ва онҳоро ба ӯ бахшед .

عبدالله با خود گفت: همه خلق مرا در سخاوت ملامت می کنند و این غلام از من سخی تر است آن غلام را و نخلستان را و هر چه در آنجا بود همه را بخرید پس غلام را آزاد کرد و آنها را به او بخشید.