Дар Мадинаи олимӣ буд омил ва дар ҷамеъи улӯми динии комил , рӯзии гузариш бар дор нхосин афтод канизакӣ дид мғниаҳ ки ба ҳасани савти ғайрати ноҳид буд ва ба ҷамоли сӯрати ҳайрати хуршед , шефтаи ҷамолу фирефтаи зулфу хол ӯ шуд .

در مدینه عالمی بود عامل و در جمیعِ علومِ دینی کامل، روزی گذرش بر دارِ نَخّاسین افتاد کنیزکی دید مُغَنّیه که به حسنِ صوت غیرتِ ناهید بود و به جمالِ صورت حیرتِ خورشید، شیفتهٔ جمال و فریفتهٔ زلف و خال او شد.

Аз самоъи Ганаяш рахт ҳастӣ ба саҳрои нестии барад ва ба истимоъи навояш аз мзиқи бхрдии роҳи Фсҳти сарои бихўдии супурд .

از سماعِ غنایش رَخت هستی به صحرای نیستی بُرْد و به استماعِ نوایش از مضیقِ بخردی راهِ فسحت‌سرایِ بیخودی سِپُرد.

Либос доноӣ бияфканад ва пилос расвои пӯшеду хлиъи алъзор дар кӯйу бозор Мадина мегардид . Дӯстон бар маломат ӯ бархестанд аммо ҳеҷ суд надошт , забони ҳолаш ба ин калимаи мутакаллим буд ва ба ин таронаи мтрнм .

لباسِ دانایی بیفکند و پلاسِ رسوایی پوشید و خلیع‌العذار در کوی و بازارِ مدینه می‌گردید. دوستان بر ملامتِ او برخاستند اما هیچ سود نداشت، زبانِ حالش به این کلمه متکلم بود و به این ترانه مترنم.

Ин қиссаро ба Абдуллоҳи ҷаъфари разии аллоҳи анҳу боз гуфтанд соҳиби канизакро талабед ва ба чиҳил ҳазор дирами канизакро бихаред ва бифармуд то ба ҳамон савт ки он олам ба самоъи он гирифтор шуда буд тғнӣ кард .

این قصه را به عبدالله جعفر رضی الله عنه باز گفتند صاحب کنیزک را طلبید و به چهل هزار درم کنیزک را بخرید و بفرمود تا به همان صوت که آن عالم به سماعِ آن گرفتار شده بود تَغَنّی کرد.

Пурсед ки инро аз ки омӯхтае ? гуфт : аз фалони мғниаҳ ӯро низ талаб дошт , баъд аз он он оламро бихонад ва гуфт : май хоҳӣ ки он савтро ки шефтаи он шудае аз устоди он канизак бишинавӣ ? гуфт : балӣ .

پرسید که این را از که آموخته‌ای؟ گفت: از فلان مُغَنّیه او را نیز طلب داشت، بعد از آن آن عالم را بخواند و گفت: می‌خواهی که آن صوت را که شیفتهٔ آن شده‌ای از استادِ آن کنیزک بشنوی؟ گفت: بلی.

Он мғниаҳро фармуд то ба он тғнӣ кард . Олами бихўди биФтоди чунонкӣ тасаввур карданд магар ки бамурд . Абдуллоҳ ҷаъфар гуфт : дидед ки мо ба куштани ин мард дар гуноҳ афтодем . Баъд аз он бифармуд ки об бар рӯй ӯ заданд , ба худ боз омад .

آن مُغَنّیه را فرمود تا به آن تَغَنّی کرد. عالم بی‌خود بیفتاد چنانکه تصور کردند مگر که بِمُرد. عبدالله جعفر گفت: دیدید که ما به کشتنِ این مرد در گناه افتادیم. بعد از آن بفرمود که آب بر روی او زدند، به خود باز آمد.

Бо вай гуфт : мо надониста будем ки ту дар ишқи он канизаки бад-ӣни мартаба расида бошӣ ? гуфт : валлоҳи ончӣ пинҳонаст беш аз онаст ки ошкор шуд пурсед ки май хоҳӣ ки ин савтро аз он канизак бишинавӣ ?

با وی گفت: ما ندانسته بودیم که تو در عشقِ آن کنیزک بدین مرتبه رسیده باشی؟ گفت: والله آنچه پنهان است بیش از آن است که آشکار شد پرسید که می‌خواهی که این صوت را از آن کنیزک بشنوی ؟

Гуфт : дидӣ ки чун онро аз дайгарӣ шунидам ки ошиқ ӯ нестам бар ман чаҳ гузашт ? ҳоли ман чигуна шавад агар онро аз лабу даҳони маъшуқа худ бишинавам ! пурсед ки агар вайро бинӣ бишносӣ ? бигирист ва гуфт :

گفت: دیدی که چون آن را از دیگری شنیدم که عاشق او نیستم بر من چه گذشت؟ حال من چگونه شود اگر آن را از لب و دهان معشوقه خود بشنوم! پرسید که اگر وی را بینی بشناسی؟ بگریست و گفت:

Бифармуд то канизакро берун овараданду таслим вай карданд , ва гуфт : мари тўрости ин валлоҳ ки дар ваии ҷуз ба гӯшаи чашм нигоҳ накардаам он олам дар дасту пои Абдуллоҳ ҷаъфар афтод ва гуфт :

بفرمود تا کنیزک را بیرون آوردند و تسلیمِ وی کردند، و گفت: مر توراست این والله که در وی جز به گوشهٔ چشم نگاه نکرده‌ام. آن عالم در دست و پایِ عبدالله جعفر افتاد و گفت:

Пас дасти канизакро бигирифт ва ба хонаи худ равон шуд . Абдуллоҳи ғуломиро фармуд ки чиҳил ҳазор дирам дигар бигиру ҳамроҳи эшон бабр то ба ҷиҳати фикри маишати ғуборӣ бар хотир эшон нанишинад ва ба фароғати хотир аз якдигар таматтуъ тавонанд гирифт .

پس دستِ کنیزک را بگرفت و به خانهٔ خود روان شد. عبدالله غلامی را فرمود که چهل هزار درمِ دیگر بگیر و همراه ایشان بِبَر تا به جهتِ فکرِ معیشت غباری بر خاطرِ ایشان ننشیند و به فراغتِ خاطر از یکدیگر تَمَتُّع توانند گرفت.